„Jasne Błękitne Okna” są nowym, czwartym z kolei filmem w reżyserii Bogusława Lindy, znanego gwiazdora polskiego kina. Pomysłodawczynią scenariusza, zainspirowanego autentyczną historią, była aktorka Beata Kawka, która zagrała tu jedną z głównych ról. Jednocześnie na ten sam temat powstała książka Edyty Czepiel. Linda kilkakrotnie mówił w wywiadach, że tym razem pragnął zrobić utwór odmienny od dotychczasowych, czyli psychologiczny film o problemach kobiet. Wiemy zaś doskonale, że ta tematyka obrosła dziś w mediach i kulturze wieloma mitami, głównie feministycznymi. Film Lindy zawiera pod tym względem wiele sprzeczności. Historia młodej kobiety Beaty, telewizyjnej gwiazdy, która wraca do rodzinnego miasteczka, aby zaopiekować się śmiertelnie chorą przyjaciółką i jej córeczką, ma tu charakter wzruszający i jak najbardziej pozytywny. Chodzi głównie o wątek duchowej łączności dwóch kobiet w chwili choroby, a także odrzucenia przez Beatę wartości chwilowych i pozornych, związanych z karierą w wielkim mieście. Wartości autentyczne w chwilach choroby i śmierci to solidarność, miłość i pomoc przyjaciółce.
Z drugiej strony trzeba powiedzieć, że Linda poszedł za modą prezentowania polskiej prowincji od strony mrocznej i karykaturalnej. Subtelny związek głównych kobiecych bohaterek rzucony tu został na czarno pokazane tło małego miasteczka, gdzie widzimy głównie prymitywnych głuptasów, pijaków i dewotów. Ciepły i serdeczny wątek odnalezienia po latach przyjaźni i solidarności dwóch kobiet skontrastowany więc został z karykaturalnym obrazem małomiasteczkowej obyczajowości. Nie bardzo rozumiem potrzebę takiego zabiegu artystycznego. Można to wyjaśnić tylko tym, że w polskim kinie panuje dziś moda na medialne czarnowidztwo, pesymizm i ukazywanie brutalnego i przejaskrawionego obrazu rzeczywistości. Film Lindy wymaga więc uważnego i krytycznego oglądu.
„Jasne Błękitne Okna”, Polska, 2006. Reżyseria: Bogusław Linda. Wykonawcy: Beata Kawka, Joanna Brodzik, Bogusław Linda i inni. Dystrybucja - SPI
W jaki sposób ta niepozorna kobieta, zamknięta w klasztorze, mogła odcisnąć tak silne piętno na obliczu współczesnego Kościoła?
Wpatruję się w te zdjęcia, jakbym mogła dzięki temu odkryć tajemnicę jej świętości. Pierwsze – to fotografia młodej dziewczyny, zrobiona w jakiś słoneczny dzień, drugie to już zdjęcie zakonnicy – św. Siostry Faustyny. Te zdjęcia dzieli kilka lat, ale duchowo są to lata świetlne. To wiemy dziś, tajemnicą pozostaje, co zdarzyło się między tymi dwoma ujęciami. W jaki sposób ta niepozorna kobieta, zamknięta w klasztorze, mogła odcisnąć tak silne piętno na obliczu współczesnego Kościoła? W jaki sposób modlitwa, którą zapisała w swoim „Dzienniczku”, stała się jedną z najchętniej odmawianych? Jakim cudem? No właśnie...
- Prawo do życia nie jest tylko kwestią światopoglądów, to nie jest nawet tylko prawo religijne, ale to jest podstawowe prawo człowieka - przypomniał na Jasnej Górze abp Wacław Depo. Delegat KEP ds. Stowarzyszenia Żywego Różańca przewodniczył Mszy św. z udziałem Częstochowian i pielgrzymów, głównie z Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej. Uroczystość poprzedziły rekolekcje Jasnogórskiej Rodziny Różańcowej.
Przypomniał, że „fundamentalnym zadaniem jest przyjęcie z wiarą prawdy o nieskończonej godności każdego człowieka”. Podkreślił, że to zadanie wynika z faktu, że człowiek został stworzony z miłości Boga. – Od Boga wyszliśmy i do Boga idziemy – mówił kaznodzieja. Wskazał, że drugim zadaniem jest prawo do życia, a jest ono nie jest tylko kwestią światopoglądów, nie jest nawet tylko prawem religijnym, ale jest podstawowym prawem człowieka. Trzecim zadaniem, które wskazał metropolita częstochowski jest przywrócenie rodzinie jej prawdziwego wspólnotowego charakteru i godności. Przekonywał, że „rodzina nie jest rodzajem kontraktu, umowy czy instytucjonalnych powiązań prawnych, jak tego chcą związki partnerskie. Jest wspólnotą osobową życia i miłości”. Przypomniał, że Chrystus związek małżeński mężczyzny i kobiety wzmocnił i podniósł do miary sakramentu.
Przy pierwszym „Zdrowaś Maryjo” jeszcze wiemy, po co się modlimy. Przy drugim przypominamy sobie, że mieliśmy odpisać na wiadomość. Przy trzecim myślimy o jutrze. Przy czwartym wraca rozmowa sprzed kilku dni. Przy piątym zastanawiamy się, czy o czymś ważnym nie zapomnieliśmy. I nagle orientujemy się, że właśnie skończyliśmy dziesiątkę. Chyba wielu z nas zna ten moment.
Bierzemy różaniec do ręki. Siadamy albo wychodzimy na spacer. Chcemy się pomodlić. Naprawdę chcemy. Przez chwilę jesteśmy skupieni, a potem myśli zaczynają biec w zupełnie inną stronę. Praca, zakupy, wiadomość, na którą wciąż nie odpisaliśmy. Ktoś, kto nas zranił. Ktoś, za kim tęsknimy. Sprawa, którą odkładamy od kilku tygodni. Coś, co wydarzyło się dzisiaj. Coś, co może wydarzyć się jutro. Czasem można odnieść wrażenie, że właśnie podczas różańca przypominamy sobie o wszystkim. I wtedy pojawia się myśl: „Przecież ja się w ogóle nie modlę”. Ale może nie do końca tak jest.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
