„Jasne Błękitne Okna” są nowym, czwartym z kolei filmem w reżyserii Bogusława Lindy, znanego gwiazdora polskiego kina. Pomysłodawczynią scenariusza, zainspirowanego autentyczną historią, była aktorka Beata Kawka, która zagrała tu jedną z głównych ról. Jednocześnie na ten sam temat powstała książka Edyty Czepiel. Linda kilkakrotnie mówił w wywiadach, że tym razem pragnął zrobić utwór odmienny od dotychczasowych, czyli psychologiczny film o problemach kobiet. Wiemy zaś doskonale, że ta tematyka obrosła dziś w mediach i kulturze wieloma mitami, głównie feministycznymi. Film Lindy zawiera pod tym względem wiele sprzeczności. Historia młodej kobiety Beaty, telewizyjnej gwiazdy, która wraca do rodzinnego miasteczka, aby zaopiekować się śmiertelnie chorą przyjaciółką i jej córeczką, ma tu charakter wzruszający i jak najbardziej pozytywny. Chodzi głównie o wątek duchowej łączności dwóch kobiet w chwili choroby, a także odrzucenia przez Beatę wartości chwilowych i pozornych, związanych z karierą w wielkim mieście. Wartości autentyczne w chwilach choroby i śmierci to solidarność, miłość i pomoc przyjaciółce.
Z drugiej strony trzeba powiedzieć, że Linda poszedł za modą prezentowania polskiej prowincji od strony mrocznej i karykaturalnej. Subtelny związek głównych kobiecych bohaterek rzucony tu został na czarno pokazane tło małego miasteczka, gdzie widzimy głównie prymitywnych głuptasów, pijaków i dewotów. Ciepły i serdeczny wątek odnalezienia po latach przyjaźni i solidarności dwóch kobiet skontrastowany więc został z karykaturalnym obrazem małomiasteczkowej obyczajowości. Nie bardzo rozumiem potrzebę takiego zabiegu artystycznego. Można to wyjaśnić tylko tym, że w polskim kinie panuje dziś moda na medialne czarnowidztwo, pesymizm i ukazywanie brutalnego i przejaskrawionego obrazu rzeczywistości. Film Lindy wymaga więc uważnego i krytycznego oglądu.
„Jasne Błękitne Okna”, Polska, 2006. Reżyseria: Bogusław Linda. Wykonawcy: Beata Kawka, Joanna Brodzik, Bogusław Linda i inni. Dystrybucja - SPI
Liturgia Słowa uwrażliwia nas na posłannictwo nie tylko samego Chrystusa, ale również każdego z nas. Jeszcze brzmią w naszych sercach kolędy obwieszczające Narodzenie Jezusa, my jednak nie możemy zatrzymać się przy żłóbku, musimy zmierzać ku Ogrodowi Oliwnemu i Kalwarii, gdyż tam jest cel i misja naszego pielgrzymowania. I choć mamy obrany cel, to ważna pozostaje również wędrówka, nazwana pielgrzymowaniem, co było tak bardzo podkreślane w Roku Jubileuszowym 2025. Pielgrzymowanie stało się nie tylko znakiem nadziei, ale nade wszystko znakiem wiary oraz miłości do Chrystusa, wyrażonej także w miłości do drugiego człowieka. Jesteśmy zatem tymi, którzy niosą Chrystusa – przez nas Bóg ma być rozsławiany. Po raz kolejny słowo Boga mobilizuje nas do bycia apostołem. Skoro przyjąłeś Jezusa za swojego Mistrza i Zbawiciela, musisz być Jego świadkiem. Bóg, który obdarza cię swoim błogosławieństwem, napełnia cię swoim Duchem, który daje ci siłę do tego, by żyć w całej pełni, ustanawia cię światłem dla tych, którzy pobłądzili we współczesnym świecie. I choć mogłoby się wydawać, że się nie nadajesz lub że nie jesteś godny czy odpowiedni, to On nazywa cię nie sługą, ale światłością dla innych – dla tych, którzy może stali się poganami albo są nimi od dawna. Musisz być tym, który podźwignie, podniesie, który wskaże właściwy sens i cel ziemskiego życia. Może będziemy jedynymi na drodze drugiego człowieka, którego uratujemy i wyrwiemy z obłędu, spirali ciemności grzechu i bezsensu życia.
Jan Paweł II w Dolomitach z towarzyszami górskich wypraw: żandarm Egildo Biocca, ks. Stanisław Dziwisz i Angelo Gugel
Przez cały pontyfikat Jana Pawła II był „cieniem” Papieża - stał tuż obok niego, zawsze do dyspozycji, gdy zachodziła taka potrzeba. To Włoch z regionu Veneto Angelo Gugel. Na niezliczonej ilości zdjęć przy Ojcu Świętym widzimy tego dystyngowanego, elegancko ubranego mężczyznę, który pełnił funkcję papieskiego „aiutante di camera”, czyli kamerdynera, adiutanta.
Gugel towarzyszył Papieżowi podczas różnorodnych uroczystości i audiencji, w podróżach apostolskich ale także w chwilach odpoczynku zarówno w papieskim apartamencie jak i na wakacjach w Castel Gandolfo i w górach. Do historii przeszło jego zdjęcie na białym papieskim jeepie, gdy 13 maja 1981 r. podtrzymuje upadającego po zamachu Jana Pawła II.
Podziały, które narosły między Kościołami w toku dziejów, są na tyle głębokie, że ludzkimi siłami nie jesteśmy w stanie ich przezwyciężyć. Jedność trzeba wyprosić, Bóg na pewno chce nam ją dać – powiedział PAP przewodniczący Rady Konferencji Episkopatu Polski ds. Ekumenizmu bp Adam Bab.
W niedzielę rozpoczną się obchody Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan, któremu w tym roku towarzyszyć będzie hasło zaczerpnięte z Listu do Efezjan: „Jedno Ciało. Jeden Duch. Jedna nadzieja”. Centralne nabożeństwo odprawione zostanie 24 stycznia o godz. 16 w poznańskiej archikatedrze.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
