Biblia jest zbiorem ksiąg bogatych nie tylko w treści łączące - mówiąc obrazowo - niebo z ziemią. Można również odnaleźć w niej wielką różnorodność form literackich. Wśród nich, szczególnie w Ewangeliach, jedno z pierwszych miejsc zajmują opowiadania o cudach. Dlatego też nasze najbliższe rozważania zostaną poświęcone tej tematyce.
W Nowym Testamencie teksty referujące cudotwórczą działalność Jezusa można zasadniczo podzielić na dwie grupy. Pierwsza z nich zawiera historie, które służą ich autorowi do zaprezentowania ram lub tła jakiejś wypowiedzi Jezusa, o czym była już mowa w poprzednich fragmentach naszego cyklu o lekturze Pisma Świętego. Przykładami tego typu opowiadań o cudach są np. następujące ewangeliczne perykopy: Mk 2, 1-12; 3, 1-6; Łk 13, 10-17; 14, 1-6; 17, 11-16 i Mt 8, 5-13.
Druga grupa opowiadań o cudach jest o wiele bardziej obszerna i bezapelacyjnie dominująca w nowotestamentowych narracjach. Teksty te nie spełniają już roli swoistego wehikułu, który „podwoziłby” czytelnika pod konkretne nauczanie Proroka z Nazaretu. Są one bowiem opowiedziane w wyjątkowo atrakcyjny sposób, który przyciągał uwagę słuchaczy i do tej pory przysparza czytelników Ewangelii. Właśnie te opowiadania o cudach są przedstawione na sposób ludowych narracji. Łatwo możemy sobie wyobrazić sytuację, gdzie w życiu pierwotnych wspólnot chrześcijańskich tego typu opowiadania trafiały na podatny grunt. Przecież do tej pory w niektórych naszych wspólnotach dzieje się podobnie. Z wielką uwagą lubimy bowiem wsłuchiwać się np. w opowiadanie o jakimś cudownym uzdrowieniu, gdy wszelkie inne środki zastosowane w tym przypadku nie odniosły oczekiwanego skutku. Oczywiście, wszystko zależy od ciężaru gatunkowego danego wydarzenia oraz od zdolności oratorskich narratora.
W każdym razie zagadnienie cudu jako tematu narracji chrześcijańskiej posiada konkretne cechy odróżniające je od opisu cudu, w ramach którego biblijny autor chciał tylko przekazać fragment nauczania Jezusa. Cechy te poznamy już za dwa tygodnie, aby lepiej rozumieć, czytać i w konsekwencji pokochać lekturę fundamentu naszej wiary, czyli Pisma Świętego, a szczególnie Nowego Testamentu.
O. prof. dr hab. Bazyli Degórski, paulinprokurator generalny Zakonu św. Pawła I Pustelnika przy Stolicy Apostolskiej; profesor patrologii i teologii dogmatycznej na Papieskim Uniwersytecie św. Tomasza z Akwinu w Rzymie
Błędnie twierdził, że w Biblii nie ma prawdy, przylgnął do manichejczyków, by w końcu nawrócić się za sprawą św. Ambrożego i stać się jednym z Ojców Kościoła.
Życie św. Augustyna znamy dzięki takim jego dziełom, jak: Dialogi filozoficzne, które napisał w Cassiciacum (prawdopodobnie dzisiejsze Cassago Brianza) k. Mediolanu jeszcze przed przyjęciem chrztu; Wyznania – chyba najbardziej znane jego dzieło; czy Sprostowania, napisane pod koniec życia. Utwory te, obok ogromnego znaczenia teologicznego, filozoficznego, mistycznego i literackiego, mają też wielką wartość autobiograficzną. Życie tego świętego poznajemy także dzięki Żywotowi św. Augustyna pióra św. Posydiusza – ucznia św. Augustyna i biskupa Kalamy w Numidii. On też zostawił nam wykaz wszystkich dzieł św. Augustyna.
Maj i czerwiec to miesiąc personalnych zmian wśród duchownych. Przedstawiamy bieżące zmiany księży proboszczów i wikariuszy w poszczególnych diecezjach.
Biskupi w swoich diecezjach kierują poszczególnych księży na nowe parafie.
Abp Wojciech Polak przy trumnie śp. abp. Józefa Kowalczyka
Śp. abp. Józef Kowalczyk, nuncjusz apostolski w Polsce w latach 1989-2010 i 89. arcybiskup metropolita gnieźnieński, spoczął 29 sierpnia w nekropolii arcybiskupów gnieźnieńskich Prymasów Polski w podziemiach katedry gnieźnieńskiej. Uroczystości pogrzebowe zgromadziły biskupów, duchowieństwo i przedstawicieli najwyższych władz państwowych.
Był to pierwszy prymasowski pochówek w Gnieźnie po 99 latach. Arcybiskup Józef Kowalczyk spoczął obok kard. Edmunda Dalbora, pierwszego Prymasa Polski odrodzonej po zaborach, który zmarł w 1926 roku i został pochowany w katedrze gnieźnieńskiej. Przygotowanie nekropolii arcybiskupów gnieźnieńskich Prymasów Polski w podziemiach bazyliki prymasowskiej było jednym z przedsięwzięć zrealizowanych z inicjatywy i za czasów czteroletniej posługi prymasowskiej śp. abp. Józefa Kowalczyka.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.