Weihnachtsoratorium Jana Sebastiana Bacha zajmuje poczesne miejsce wśród dzieł muzycznych tematycznie związanych z Bożym Narodzeniem. Utwór składa się z sześciu kantat, które były wykonywane podczas liturgii
kolejnych dni świątecznych. W praktyce kościoła ewangelickiego jedna kantata pojawiała się przed, a druga po kazaniu. Spełniały one funkcję swoistego komentarza do czytań biblijnych, przypadających na
daną niedzielę czy święto. Libretto Bachowskiego Oratorium, zredagowane przez poetę Picandra, powstało w oparciu o teksty Ewangelii wg św. Mateusza i Ewangelii wg św. Łukasza, relacjonujące historię narodzin
Jezusa Chrystusa. Treści zawarte w słowach Ewangelistów komentują chóry, recytatywy i arie.
Trzy spośród sześciu części Bożonarodzeniowego Oratorium zostały zaprezentowane słuchaczom w kościele ewangelicko-augsburskim św. Mateusza przez orkiestrę i chór Filharmonii Łódzkiej pod dyrekcją
Marka Pijarowskiego. Partie solowe powierzono Elżbiecie Towarnickiej, Monice Kolasie-Hladikovéj, Ryszardowi Minkiewiczowi i Jarosławowi Brękowi.
Wykonawcy, z Dyrygentem na czele, odpowiednio przeciwstawili element uroczysty i radosny elementowi lirycznemu. Dzięki temu wewnętrzna dramaturgia muzyki Bacha przemówiła ze szczególną siłą, pobudzającą
słuchaczy do zgłębiania tajemnicy betlejemskiej nocy. Celowi temu służyły również wszystkie wykorzystane przez Bacha środki ekspresji, a nade wszystko te, które obrazowały poetyckie strofy muzyką.
Swoje wysokie kwalifikacje potwierdził filharmoniczny chór, co m.in. znalazło wyraz w iście anielskim odtworzeniu Ehre sie Gott in der Höhe (Chwała Bogu na wysokościach). Duże wrażenie pozostawiła
wyciszona, spokojna aria altu Schlafe, mein Liebster (Śpij, mój najukochańszy) w interpretacji Moniki Kolasy-Hladikovéj. Ładnie brzmiał sopran Elżbiety Towarnickiej. Świetnie wypadł w roli Ewangelisty
Ryszard Minkiewicz. Nie potrzeba zaskakujących zmian dynamicznych, aby głos solisty zachwycał, nauczał, skłaniał do przyjęcia prawdy o przyjściu na świat Boga w postaci Niemowlęcia.
Radość i nadzieja przenikające podniosłą muzykę Bacha poruszały emocje słuchaczy, rozpalały ich serca, obdarzały optymizmem. Świąteczny koncert łódzkich Filharmoników nagrodzono gorącymi brawami.
Izajasz mówi do ziemi, która zaznała upokorzenia. Zabulon i Neftali leżały na północy. W VIII wieku przed Chr. te okolice pierwsze przyjęły cios Asyrii i doświadczyły przesiedleń. Prorok pamięta o „drodze nadmorskiej” i o „Zajordaniu”, o szlakach, którymi przechodzili obcy. W takich miejscach rodzi się zdanie o światłości. „Naród kroczący w ciemnościach” opisuje ludzi idących dalej, choć widzą mało. Ciemność w Biblii dotyka nocy, lęku i utraty sensu. Światłość (’ôr) jest znakiem obecności Pana. Ona wschodzi nad tymi, którzy „mieszkają w krainie mroków”, w przestrzeni naznaczonej śmiercią i przemocą. Izajasz mówi o świetle „wielkim”. Ono zmienia sposób widzenia. W tekście brzmi też obietnica pomnożenia narodu. To język życia, które wraca, gdy lud przestaje się kurczyć pod naciskiem. Radość zostaje nazwana „przed Tobą”, przed obliczem Boga. Prorok porównuje ją do radości żniwiarzy i do podziału zdobyczy. To obrazy ulgi po ucisku i oddechu po czasie ciężkiej pracy. Prorok opisuje rozbicie jarzma, kija na barkach i rózgi ciemięzcy. Przywołuje „dzień Midianu”, pamięć zwycięstwa Gedeona. To zwycięstwo przyszło bez siły wielkiej armii. Wskazuje na Boga, który potrafi przerwać spiralę strachu i oddać godność uciskanym. „Galilea pogan” brzmi jak przestrzeń (goyim), narodów. To miejsce mieszane, słabiej chronione, często lekceważone przez centrum. Izajasz widzi tam początek odnowy. Światło rozpala się właśnie na pograniczu. Proroctwo pokazuje Pana, który wchodzi w historię ran i czyni ją miejscem nowego początku. W tej obietnicy Pan sam staje się światłem drogi.
W Bazylice św. Pawła za Murami, w galerii papieskich mozaik, okalających wnętrze świątyni, można już oglądać wizerunek Leona XIV. Jako jedyny jest on podświetlony, bowiem, według tradycji, iluminacja wskazuje papieża, który aktualnie zasiada na Tronie Piotrowym.
Mozaika z wizerunkiem Leona XIV została podświetlona w niedzielę, 25 stycznia, przed nieszporami, którym Papież przewodniczył w Bazylice św. Pawła za Murami z okazji zakończenia Tygodnia Modlitw o Jedność Chrześcijan. Papieski portret został umieszczony w prawej nawie świątyni, na wysokości 13 m, w galerii, zawierającej 267 papieskich wizerunków.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.