Uroczystości odpustowe w Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej ściągają do danej parafii wiernych całej diecezji, a także spoza jej granic. Podobnie było w parafii Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny w Tomaszowie Lubelskim.
Matkę Bożą Szkaplerzną wspominano 16 lipca. Odpust ten ponownie zgromadził setki, jeśli nie tysiące wiernych. Tradycyjnie uroczystości odpustowe ku czci NMP z Góry Karmel rozpoczęły się już w niedzielę poprzedzającą odpust. Tego dnia wierni zgromadzili się na parafialnym cmentarzu, aby podczas Eucharystii modlić się w intencji bliskich zmarłych i uzyskiwać dla nich odpusty czyli darowanie kar za grzechy. Można tylko sobie wyobrazić, jak wiele dusz w czyśćcu cierpiących otrzymało dzięki uczestnikom odpustu w Tomaszowie łaskę oglądania Pana w niebie.
Reklama
Jak podkreślił ks. Jarosław Przytuła, proboszcz parafii i kustosz sanktuarium MB w Tomaszowie Lubelskim, tegoroczne uroczystości odpustowe są szczególne, ponieważ wiążą się z 30. rocznicą koronacji cudownego obrazu Matki Bożej Szkaplerznej. Cudowny wizerunek koronowany został 17 lipca 1994 r., a aktu koronacji dokonał nuncjusz apostolski abp Józef Kowalczyk. Od tego czasu świątynia w Tomaszowie Lubelskim nosi tytuł sanktuarium. W miejscu tym wierni gromadzą się na uroczystości odpustowe już 15 lipca, kiedy to wieczorna procesja ulicami miasta do kaplicy świętego Wojciecha jednoczy mieszkańców Tomaszowa, a jednocześnie odnosi się do historii parafii. W tym właśnie miejscu pierwotnie był czczony obraz Matki Bożej Szkaplerznej. Procesja była poprzedzona Apelem Maryjnym przed cudownym obrazem. Podczas rozważań różańcowych ks. Dominik Samulak, podkreślił znaczenie cnót kardynalnych, które w swoim życiu realizowała Maryja. Późnym wieczorem przy kaplicy św. Wojciecha była sprawowana Msza św. z udziałem asysty przygotowanej przez tomaszowskich Rycerzy Kolumba.
– We wtorek 16 lipca w parafii Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim odbyły się główne uroczystości odpustowe ku czci NMP z Góry Karmel. Na uroczystość przybyli pielgrzymi nie tylko ziemi tomaszowskiej, ale także z różnych stron Polski. Tradycyjnie w uroczystościach wzięli udział uczestnicy Diecezjalnej Pielgrzymki Rodzin, a także przedstawiciele lokalnych władz samorządowych – wyjaśnił ks. Jarosław Przytuła.
Sumie odpustowej przewodniczył bp Marian Rojek, który w homilii wyjaśniał istotę i sens noszenia szkaplerza. – Szata Matki Bożej, którą wierni nakładają na siebie promieniuje na ich życie i chroni przed złem – zaznaczył Pasterz Diecezji.
Podczas Mszy św. bp Marian Rojek dokonał aktu zawierzenia Matce Bożej rodzin Diecezji Zamojsko-Lubaczowskiej. Od wielu lat bowiem odpust ku czci Matki Bożej z Góry Karmel jest jednocześnie okazją do pielgrzymowania rodzin z całej diecezji.
Po każdej Mszy św. wierni mogli przyjąć pobłogosławiony szkaplerz, będący znakiem szczególnej opieki Matki Bożej. Z tej możliwości skorzystało prawie dwustu uczestników odpustu.
Suma odpustowa w Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej
Lipiec to czas nie tylko odpoczynku, ale i ważnych uroczystości odpustowych świętowanych między innymi w Tomaszowie Lubelskim. Sanktuarium Matki Bożej Szkaplerznej co roku 15 i 16 lipca gromadzi przy tronie Matki Bożej setki wiernych.
Tak samo było i w tym roku. Podczas sumy odpustowej, proboszcz parafii Zwiastowania NMP w Tomaszowie Lubelskim, ks. prał. Czesław Grzyb zaznaczył, że liczna obecność wiernych jest świadectwem dla zlaicyzowanego świata. Jak podkreślił, to właśnie wartości chrześcijańskie, Bóg i Jego Matka są dla nas najważniejsi i nikt ich nie zdoła nam zabrać. Tradycyjnie uroczystości odpustowe rozpoczęły się już 15 lipca.
"Święta kobieta” – można by dziś użyć potocznego określenia, przyglądając się Monice, jej troskom i niespotykanej wręcz cierpliwości, z jaką je przyjmowała.
Nie tylko to było niezwykłe, co musiała znosić jako żona i matka, ale przede wszystkim to, jaką postawą się wykazała i jak ta postawa odmieniła życie jej męża i syna.
Monika. Urodzona ok. 332 r. w mieście Tagasta w północnej Afryce, pochodziła z rzymskiej chrześcijańskiej rodziny. Jednak największy wpływ na jej pobożność miała prawdopodobnie piastunka, stara służąca, która, zajmując się dziewczynką, dbała, by ta ćwiczyła się w pokorze, umiarze i spokoju. Gdy młoda kobieta wychodziła za mąż za rzymskiego patrycjusza, była bardzo religijna, znała Pismo Święte, filozofię, ale przede wszystkim wierzyła, że z Bożą pomocą będzie dobrą, cierpliwą żoną i matką. I była. Jednak jeszcze wtedy nie miała pojęcia, jak dużo ją to będzie kosztowało i jak wielkie owoce przyniesie jej życie.
Przeczytaj także: Monika i Augustyn
Najpierw mąż. Był poganinem, ponadto człowiekiem gniewnym i wybuchowym. Lubił zabawy i rozpustę. Monika potrafiła się z nim obchodzić niezwykle łagodnie. Swą dobrocią i cierpliwością, tym, że nigdy nie dopuszczała do kłótni, a także modlitwami i chrześcijańską postawą spowodowała nawrócenie i przyjęcie chrztu przez męża. Gdy owdowiała w wieku ok. 38 lat, miała świadomość, że mąż odszedł pojednany z Bogiem.
Syn. Monika urodziła troje dzieci: dwóch synów – Nawigiusza i Augustyna oraz córkę (prawdopodobnie Perpetuę). Mimo ogromnego wysiłku włożonego w wychowanie dzieci jeden z synów – Augustyn zapatrzony w ojca i jego wcześniejsze poczynania, wiódł od lat młodzieńczych hulaszcze życie, oddalone od Boga. Kolejne 16 lat swojego wdowiego życia Monika poświęciła na ratowanie ukochanego syna. Śledząc ich losy, trudno pojąć, skąd brali siły na tę walkę, np. ona – by odmówić własnemu dziecku przyjęcia do domu po powrocie z Kartaginy (wiedziała, że związał się z wyznawcami manicheizmu), on – by nią pogardzać i przed nią uciekać. Była wszędzie tam, gdzie on. Modliła się i płakała. Nigdy nie przestała. Wreszcie doszło do spotkania Augustyna ze św. Ambrożym. Pod wpływem jego kazań Augustyn przyjął chrzest i odmienił swoje życie. Szczęśliwa matka zmarła wkrótce potem w Ostii w 387 r.
Rośnie liczba ofiar katastrofalnej powodzi w Nepalu, a setki osób wciąż uznawane są za zaginione. Tysiące mieszkańców potrzebują pomocy, jednak do wielu dotkniętych kataklizmem miejscowości wciąż trudno dotrzeć. „Sytuacja jest bardzo, bardzo smutna” – mówi s. Cecilia Durga Shrestha, dyrektor Caritas Nepal. W pomoc poszkodowanym włącza się Caritas Polska. „W tak dramatycznych chwilach najbardziej potrzebują poczucia, że nie są sami” – podkreśla ks. Janusz Majda.
Powódź błyskawiczna, która 26 sierpnia uderzyła w północ Nepalu, zniszczyła domy, sklepy, drogi, mosty i infrastrukturę energetyczną. Szczególnie trudna sytuacja panuje w dystrykcie Rasuwa, w pobliżu granicy z Chinami. Bilans tragedii przekroczył 500 ofiar śmiertelnych, a setki osób wciąż uznawane są za zaginione.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
