Podczas II Kongresu Teologii Praktycznej „Parafia Jutra” w sanktuarium Matki Bożej Licheńskiej zaprezentowały się jedne z najbardziej aktywnych parafii w Polsce.
Wydarzeniu towarzyszyło hasło: „Razem odnawiajmy nasze parafie”. Uczestnicy kongresu wieczór 20 września spędzili z laureatami konkursu „Aktywna Parafia”.
Zwycięzcy podkreślali trzy filary funkcjonowania parafii: pierwszy to formacja i ewangelizacja, dbałość o liturgię, zaangażowanie w jej przygotowanie osób świeckich; drugi to działalność charytatywna – od pomocy materialnej przez duchową; trzeci to aktywne życie parafialne, integracja. Proboszcz parafii Ducha Świętego w Mielcu (diec. tarnowska), która wygrała drugą edycję konkursu, zaznaczył, że ważna jest stała aktywność parafii, a nie eventy. Podstawą jest piękna liturgia, wspólne inicjatywy, ale także dobrze wyposażone sale parafialne, w których wspólnoty mogą prowadzić formację.
W parafii Wszystkich Świętych w Słupi (diec. kaliska) prężnie działają wspólnoty parafialne prowadzone przez osoby świeckie, a dzieci i młodzież angażują dorosłych w życie parafialne. Wspólnotę św. Charbela tworzy młodzież, a w parafii funkcjonuje też parafialna grupa ewangelizacji teatralnej. Kolejna wyróżniona parafia – św. Huberta w Zalesiu Górnym (arch. warszawska) dba m.in. o duszpasterstwo rodzin, prowadząc szpitalik małżeński. Parafia Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Łodzi, mimo zaangażowania niewielu parafian, prowadzi duszpasterstwo niesłyszących i osób z niepełnosprawnością intelektualną, troszczy się o samotnych i chorych na depresję. Wierni ze wspólnoty św. Wincentego a Paulo w Bydgoszczy pomagają m.in. ludziom w kryzysie bezdomności, wspierają też skrzywdzone kobiety i dzieci.
Proboszcz parafii św. Huberta w Zalesiu Górnym zaproponował, by laureaci stworzyli projekt pomocy dla innych parafii – zaprosili rady parafialne na szkolenie warsztatowe oraz objęli wspólnoty parafialne roczną opieką, która pozwoliłaby wytyczyć kierunki rozwoju.
W IV Niedzielę Adwentu, 19 grudnia w katedrze pw. Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Poznaniu odbyły się święcenia biskupie ks. Jana Glapiaka. Głównym konsekratorem był bp Zdzisław Fortuniak, delegowany przez abp. Stanisława Gądeckiego, który z powodu choroby nie mógł uczestniczyć w uroczystości.
Biskup senior archidiecezji poznańskiej odczytał homilię przygotowaną przez metropolitę poznańskiego.
Zaproszenie anioła - „chodź, ukażę ci Oblubienicę, Małżonkę Baranka” - jest celowo zbudowane na tej samej formule, którą wcześniej zapowiedziano wizję Wielkiej Nierządnicy (Ap 17,1-3). Apokalipsa stawia naprzeciw siebie dwa miasta-kobiety: Babilon, cywilizację uwodzenia i przemocy, oraz Jeruzalem, wspólnotę wierności. Widzenie z „góry wielkiej i wyniosłej” podejmuje Ezechielową wizję nowej świątyni; Miasto Święte „zstępuje z nieba od Boga” - ostateczna wspólnota zbawionych nie jest produktem ludzkiej strategii, lecz darem, i jaśnieje „chwałą Boga” jak drogocenny kamień. Architektura ma sens teologiczny. Dwanaście bram z imionami dwunastu pokoleń synów Izraela pochodzi wprost z finału Ezechiela (Ez 48,30-35); bramy wychodzą na cztery strony świata - po trzy na wschód, północ, południe i zachód - miasto jest otwarte na wszystkie kierunki, z których Bóg zgromadzi swoich. Dwanaście warstw fundamentu nosi „dwanaście imion dwunastu Apostołów Baranka” - jak u Pawła: „zbudowani na fundamencie apostołów i proroków” (Ef 2,20). W jednym obrazie spotykają się Izrael i Kościół; Bóg nie zrywa swojej historii, lecz prowadzi ją do pełni. W święto Bartłomieja szczególnego blasku nabiera zdanie o imionach wpisanych w fundamenty. O samym apostole Ewangelie synoptyczne mówią tylko w listach Dwunastu, zawsze obok Filipa - co od dawna skłania do utożsamienia go z Natanaelem, którego do Jezusa przyprowadził Filip. Euzebiusz z Cezarei przekazuje w „Historii kościelnej” tradycję o jego misji na Wschodzie, gdzie Pantajnos miał zastać pozostawioną przez niego Ewangelię Mateusza; tradycja ormiańska czci go jako swojego apostoła i męczennika. Apostoł nie jest w Kościele jedynie wspomnieniem - jest warstwą fundamentu, na którym Bóg wznosi wieczne miasto.
Drewniany talerz z wizerunkiem Ostatniej Wieczerzy - dar Iryny Płechowej dla abp. Gallaghera
Rosyjskie ataki zniszczyły kijowskie mieszkanie Iryny Płechowej, a wraz z nim ponad 5 tys. książek, dzieła sztuki i świadectwa historii Ukrainy. Z pogorzeliska ocalał drewniany talerz z wizerunkiem Ostatniej Wieczerzy. Ukraińska działaczka kulturalna przekazała go papieskiemu wysłannikowi abp. Paulowi Richardowi Gallagherowi. Dziś, w 35. rocznicę ogłoszenia niepodległości Ukrainy, Płechowa podkreśla, że jej kraj nadal walczy o zachowanie wolności i własnej tożsamości - informuje Vatican News.
Iryna Płechowa jest doktorem nauk o komunikacji społecznej i zastępczynią dyrektora Kijowskiego Klastra Kultury, miejskiej sieci centrów kulturalnych. Jej mąż jest reżyserem. Ich trzypokojowe mieszkanie w centrum Kijowa przypominało galerię i bibliotekę: znajdowało się w nim ponad 5 tys. książek, a ściany pokrywały prace ukraińskich artystów.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
