Czas! Jedni mówią, że to pieniądz, inni twierdzą, że to żart i bzdura, dlatego nie zastanawiając się nad życiem, spędzają go beztrosko w pewnej znieczulicy egzystencjalnej.
Kościół zaś, choć dąży do nadprzyrodzoności, zakorzeniony jest mocno w doczesności, tam gdzie człowiek szuka swojego miejsca. Bardzo ważną umiejętnością w czasie naszego pobytu ziemskiego
jest rozeznawanie ducha i wdrażanie go w życie Kościoła, którego wyrazem jest konkretny sposób realizowania misji ewangelizacyjnej i wypowiadanie Bogu swojego "Fiat".
Człowiek wierzący powinien ciągle rozkwitać Bożą Wolą, która realizuje się w posłuszeństwie wiary. Jest to ta "ponadczasowa róża", której zapach jest tak mocny, że swoim zasięgiem obejmuje rzeczywistość
nie tylko ziemską, ale ponad wszystko niebieską, gdzie Bóg Miłości przeobraża ją w pozaziemskie trwanie w wieczności. Czy chcesz, drogi przyjacielu, w takiej "róży" mieć swój udział? My,
żyjący na ziemi wieląckiej, zapragnęliśmy ten zapach słać do Bożego Tronu, napełniając czas historyczny czasem łaski i zbawienia.
Od października ubiegłego roku Papież Jan Paweł II ogłosił Rok Różańca Świętego. W liście apostolskim Rosarium Virginis Mariae Ojciec Święty pisze: "Pragnę, by tę modlitwę przez cały rok
w szczególny sposób proponowano i ukazywano jej wartość w różnych wspólnotach chrześcijańskich". Wspólnota kościoła parafialnego wydaje się być tą najodpowiedniejszą, aby to pragnienie
naszego Rodaka, Namiestnika Chrystusa Pana w pełni realizować. Wielu ludzi w swoim życiu chce uczynić coś dla innych, a nade wszystko dla Boga i Kościoła. Nasi parafianie: dzieci,
młodzież i dorośli są bardzo otwarci na głos Kościoła. Dlatego bardzo chętnie zaangażowali się w modlitwę Różańca św., która to modlitwa jest darem dla Jana Pawła II z racji 25-lecia pontyfikatu.
Na terenie naszej parafii w Wielączy znajdują się cztery szkoły podstawowe i gimnazjum. Naszą radością są dzieci i młodzież, z którymi wspólnie przybliżamy się do Boga. Wśród nich
rozpoczęliśmy tworzenie Żywego Różańca tzw. "szkolnych róż", których powstało osiem. Pięć z nich zostało objętych kontynuacją, co pozwoli na modlitwę różańcową do momentu, dokąd będzie istnieć dana
szkoła.
Innym obszarem modlitwy różańcowej stały się ruchy i stowarzyszenia, takie jak: Ruch Światło-Życie, Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży, Akcja Katolicka i Młodzieżowy Ruch Misyjny. Ponadto
wielką naszą radością jest "róża" utworzona z dwudziestu rodzin modlących się wspólnie w Domowym Kościele. Ojciec Święty w Liście o Różańcu mówi o rodzinach tak: "Rodzina, która
odmawia razem Różaniec, odtwarza poniekąd klimat w Nazarecie: Jezusa stawia się w centrum, dzieli się z Nim radości i cierpienia, w Jego ręce składa się potrzeby i projekty,
od Niego czerpie się nadzieję i siłę na drogę". Rodzina Bogiem silna! Takich rodzin, takich ludzi: dzieci, młodych i dorosłych potrzebuje Matka Kościół i potrzebuje nasza Ojczyzna, Polska.
"Ponadczasowa róża" miłości Boga i Matki Najświętszej.
U Ezechiela woda wypływa spod progu świątyni i kieruje się na wschód, ku stepom Arabah. Prorok żyje na wygnaniu nad Kebarem, a rozdziały 40-48 powstają po upadku Jerozolimy. Wcześniej księga opisuje odejście chwały Pana ze świątyni (Ez 10-11) i jej powrót (Ez 43). Kierunek wschodni przypomina o drodze tej chwały. W Ez 11,23 odchodzi ona ku wschodowi, w Ez 43 wraca od strony wschodu. Teraz pojawia się znak życia, który wychodzi spod progu, po prawej stronie, na południe od ołtarza. Przewodnik z sznurem mierniczym odmierza cztery razy po tysiąc łokci. Woda rośnie bez dopływów po drodze: kostki, kolana, biodra, aż staje się nurtem nie do przejścia. Hieronim zauważa okrężną drogę przez bramę północną i widzi w niej obraz trudu dojrzewania wiary. Hieronim przywołuje wariant Septuaginty, gdzie przy kostkach pojawia się „woda odpuszczenia” (aqua remissionis). Łączy to z obmyciem, które usuwa grzech i otwiera drogę wiary. Zwraca uwagę na tłumaczenie słowa „kostki” jako ἀστράγαλοι (astragaloi) u Akwili, Symmacha i Teodocjona. Następny etap prowadzi do „zgięcia kolan”, znaku czci i modlitwy. Później pojawia się poziom lędźwi, który Hieronim wiąże z oczyszczeniem sfery pożądliwości i z nauką o uświęceniu ciała. Woda płynie ku zasolonemu „morzu”, rozumianemu jako Morze Martwe, i je uzdrawia. W miejscu śmierci powstaje obfitość ryb. Po obu brzegach rosną drzewa owocujące co miesiąc; owoc staje się pokarmem, liście służą jako lekarstwo. Prorok nawiązuje do ogrodu z Rdz 2, a Hieronim łączy te wody z proroctwem Zachariasza o „wodzie żywej” oraz ze słowami Jezusa o wodzie żywej w J 4 i J 7.
Wyrocznia należy do końcowej części Izajasza (Iz 56-66), do czasu po powrocie z Babilonu. Odbudowa miasta i świątyni nie usuwała ran, sporów o kult i biedy. Wyrocznia zaczyna się od „Oto Ja” (hinneni), typowej formuły Bożej inicjatywy. Bóg mówi językiem stworzenia: „stwarzam” (bārā’). Ten czasownik w Biblii opisuje działanie właściwe samemu Bogu, znane z Rdz 1. Słowo „stwarzać” pada także przy Jerozolimie, która ma stać się radością dla Boga i dla ludu. Nowość dotyczy całej rzeczywistości, nie tylko murów. „Dawne rzeczy nie pójdą w pamięć” odnosi się do historii klęski, która kształtowała wyobrażenia i lęki. Tekst opisuje życie społeczne. Ustaje płacz, ustaje śmierć niemowląt, wydłuża się życie starców. Wiek stu lat zostaje nazwany młodością, a długie życie nie zasłania winy. To obraz odwrócenia przekleństw wojny i niewoli. W Pwt 28 pojawia się motyw domu budowanego dla obcego i winnicy, z której korzysta najeźdźca. Izajasz ogłasza spokojne zamieszkanie i korzystanie z plonu własnych rąk. Obietnica dotyka zwykłych rzeczy: domu, pracy, owocu ziemi. W tradycji Kościoła te słowa stały się ważne w sporze z pogardą dla ciała. Ireneusz w „Adversus haereses” V,35 cytuje zdanie o domach i winnicach jako świadectwo zmartwychwstania sprawiedliwych i odnowy stworzenia. Augustyn w „De civitate Dei” XXII przywołuje „nowe niebiosa i nową ziemię” jako opis radości, w której nie słychać lamentu. Ten sam zwrot podejmie potem 2 P 3,13 i Ap 21,1, rozwijając nadzieję na ostateczne odnowienie świata. Prorok mówi językiem codzienności, aby otworzyć myślenie na dar Boga, który leczy pamięć i przywraca godność pracy.
Żałobnicy niosą ciała podczas pogrzebu czterech członków palestyńskiej rodziny Bani Odeh w wiosce Tamoun, niedaleko miasta Tubas na Zachodnim Brzegu
Pogarsza się sytuacja bezpieczeństwa w Taybeh, ostatniej zamieszkanej przez większość chrześcijańską miejscowości na Zachodnim Brzegu. Poinformował o tym w rozmowie z Papieskim Stowarzyszeniem Pomoc Kościół w Potrzebie (PKWP) ks. Bashar Fawadleh. Kapłan ostrzegł przed „rosnącym obciążeniem” około 1400 mieszkańców jego wioski i „brakiem ochrony”. Wynika to z przemocy stosowanej przez ekstremistycznych osadników wobec Palestyńczyków na całym Zachodnim Brzegu oraz prób rządu Izraela zmierzających do podporządkowania władz cywilnych i administracyjnych w Zachodnim Brzegu pod kontrolę izraelską.
Mieszkańcy Taybeh, położonej na wschód od Ramallah, od lat są atakowani i zastraszani przez izraelskich osadników. Według ks. Fawadleha, ataki obejmują podpalenia gruntów rolnych, uszkodzenia pojazdów i murów starego kościoła, a także groźby i mowę nienawiści. Codzienne życie jej mieszkańców komplikują dodatkowo liczne kontrolne posterunki wojskowe na drogach dojazdowych do wioski. W ostatnich tygodniach ustawiono kolejny posterunek, poinformował ksiądz i podkreślił, że te ciągłe kontrole są uciążliwe i odcinają wielu ludzi od pracy i od ich pól.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.