W 1432 r. w Europie szalała zaraza w wyniku której wielu ludzi straciło życie. W tym czasie biskupem Lizbony był bp Andre Dias. Z wielką ofiarnością poświęcił się opiece chorym. Prosił, by wymawiali oni jak najczęściej imię Jezus. Ci którzy mieli umiejętność pisania zostali poproszeni, aby przy sobie mieć kartkę z napisanym imieniem Jezus, bądź zawiesić kartkę ją na drzwiach swego domostwa. W kościele św. Dominika odbyło się spotkanie pod przewodnictwem bp. Andre. Podkreślił on potęgę imienia Jezus. Po kilku dniach zaraza zniknęła. W związku z tym, że naszej Ojczyźnie potrzeba wiele modlitwy, parafia Chrystusa Króla w Świnoujściu podjęła akcję modlitewną do imienia Jezus. Wszystkim uczestnikom akcji przyświeca intencja za naszą Ojczyznę, o Boży ratunek, ocalenie i wybawienie od wszelkiego zła, które jest tak przebiegłe i niszczące, że tylko Bóg nas może ocalić. Uczestnicy akcji codziennie modlą się Litanią do Imienia Jezus. Rozpoczęła się ona w Święto Ofiarowania Pańskiego, 2 lutego, a zakończy się 19 marca 2023 r. w uroczystość św. Józefa, Oblubieńca Najświętszej Maryi Panny, ponieważ Jezus na ziemi żył między Maryją a Józefem, natomiast długość modlitwy obejmująca 14 miesięcy nawiązuje do 14 stacji Drogi Krzyżowej, czyli Dzieła Zbawienia, a Imię Jezus znaczy właśnie „Bóg zbawia”.
W każdej chwili można dołączyć do już kilkutysięcznej grupy modlących się. Aby zapisać się na listę uczestników modlitwy należy wysłać sms do ks. Bogusława Gurgula, inicjatora i koordynatora akcji: tel. 603 762 818. Raz na kwartał jest sprawowana Msza św. w sanktuarium Chrystusa Króla w intencji wszystkich biorących udział w akcji, a każdego dnia kapłan błogosławi wszystkich uczestników.
Niech to modlitewne działanie sprawi, „Aby na imię Jezusa zgięło się każde kolano istot niebieskich i ziemskich, i podziemnych, i aby wszelki język wyznał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca” (Flp 2, 10-11).
W parafii św. Józefa w Zielonej Górze 26 października odbyło się czuwanie modlitewne dla młodzieży w duchu Taize.
- Wieczór modlitwy w duchu Taize jest formą modlitwy znaną wielu osobom, ale wciąż wartą rozkrzewiania – uważa ks. Piotr Bartoszek. – To bardzo prosta modlitwa polegająca na byciu przed Panem w prostych śpiewach, we wsłuchiwaniu się w Słowo Boże i odpowiedzi na nie.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
Chrystus i Samarytanka, Muzeum Archidiecezjalne Warszawa
Wyszła z dzbanem na rękach po wodę. Zwyczajny obraz ludzkiego życia. Zmusiła ją życiowa potrzeba. O tej porze nikt nie wychodzi z domu, gdy słońce stoi w zenicie. Trudno też spotkać, w tym czasie, kogokolwiek na pustynnych drogach. Jedynie podróżni zatrzymują się przy studniach, by zaczerpnąć wody. Nie chciała nikogo spotkać. Chciała być sama. To była dobra pora – nikt nie wychodzi na zewnątrz, nikt nie widzi, nikt nie pyta. Wszystko, co żyje, szuka w tym czasie cienia, jakiegoś schronienia przed upałem. A ona, ukradkiem, niezauważona, chciała szybko dojść do studni i skrycie wrócić.
ZOBACZ --> Czytania liturgiczne na 08 marzec 2026; Rok A, II
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
