Szczególna modlitwa za Kościół w Chinach, o jego pełną wolność i jedność, była zanoszona na Jasnej Górze 24 września. Dziesiątą rocznicę działalności przeżywali tu przedstawiciele Sinicum – stowarzyszenia posługującego na rzecz Kościoła katolickiego w tym najludniejszym państwie świata. Mszy św. przewodniczył bp Adam Wodarczyk z Katowic, który jest inicjatorem powstania wspólnot oazowych w Chinach.
Jak zauważa jeden z kapłanów pracujących w Chinach, panująca tam sytuacja jest coraz gorsza: państwo wykorzystuje fakt trwania pandemii i zamyka kościoły, a przed tymi, które pozostały otwarte, jest informacja, że dzieci i młodzież przed ukończeniem 18 lat nie mogą do nich wchodzić; zamykane są wszystkie placówki, które nie są państwowo zarejestrowane.
Ojciec Jacek Gniadek, prezes stowarzyszenia Sinicum, podkreślił, że Kościół w Chinach jest bardzo ważny dla całego Kościoła powszechnego, czego dowodem jest ustanowiony przez papieża dzień modlitw za niego. Zauważył, że Polacy mają dług wdzięczności wobec Chin. – Kiedy byliśmy pod reżimem komunistycznym, otrzymywaliśmy pomoc z Zachodu, przychodziły Biblie, pomoc materialna, księża wyjeżdżali na formację. Wydaje mi się więc, że teraz powinniśmy w jakimś sensie ten dług spłacić. Oczywiście, nie jest łatwo pomagać Chinom, ale czy było łatwo Zachodowi pomagać nam? – powiedział werbista.
Reklama
W Chińskiej Republice Ludowej jest ok. 12 mln katolików – połowa w tzw. Kościele podziemnym, a druga połowa w Kościele oficjalnym. Jest tam też ok. 80 mln protestantów. Mimo trudności chrześcijaństwo w Państwie Środka nadal się rozwija.
37. Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin
Pod hasłem: „Pójdźcie do Józefa” przeżywana była w dniach 25-26 września doroczna Ogólnopolska Pielgrzymka Małżeństw i Rodzin. Stanowiła ona centralne obchody Roku św. Józefa i Roku Rodziny Amoris Laetitia w Polsce. Podkreślono, że dziś konieczne są wielka promocja wartości małżeństwa i rodziny, pozytywny przekaz o nich, świadectwo starszych, ale i wskazywanie, że to nie metody psychologiczne, nie umiejętności rozmowy – choć bardzo potrzebne – rozwiążą wszystkie problemy; potrzeba wspólnej modlitwy, prośby o to, by Bóg przenikał naszą rodzinę.
25. Czuwanie Odnowy w Duchu Świętym
Reklama
Modlitwa o jedność w różnorodności i o nową iskrę nie tylko dla wspólnot, ale także dla całego Kościoła towarzyszyła ogólnopolskiemu czuwaniu Odnowy w Duchu Świętym. Spotkanie, z powodu pandemii przeniesione z maja na 25 września, było też okazją do przypomnienia wezwania papieża, by budować CHARIS, czyli służbę jedności. – Ze względu na różnorodność naszych wspólnot bardzo potrzebujemy tego ogólnopolskiego czuwania, by stworzyć jeden strumień światła, który oświetli cały Kościół we wszystkich jego wymiarach – powiedział bp Andrzej Przybylski, delegat KEP ds. Odnowy w Duchu Świętym. – Dar Ducha Świętego, jak mówi Franciszek, powinien się rozlewać na cały Kościół. Ojciec Święty zaprasza do tego, aby propagować chrzest w Duchu Świętym, by tę łaskę przekazywać dalej – zauważył ks. Artur Potrapeluk, przewodniczący Krajowego Zespołu Koordynatorów Odnowy w Duchu Świętym.
Jasnogórski flesz
Rozpoczęło się diecezjalne pielgrzymowanie maturzystów. Pierwsi przybyli młodzi z diecezji rzeszowskiej i toruńskiej. Przez najbliższe miesiące, jeśli tylko sytuacja epidemiczna na to pozwoli, do sanktuarium będą przybywać uczniowie ostatnich klas szkół średnich, by zawierzyć nie tylko egzaminy, ale również swoje dalsze wybory i życiową drogę.
• 4-5 października – maturzyści archidiecezji warszawskiej
• 5-7 października – rekolekcje kapelanów służby zdrowia
• 7 października – pielgrzymka Rodziny Szkół im. Jana Pawła II
• 8 października – maturzyści diecezji ełckiej
• 9 października – pielgrzymki: służby więziennej, Rycerzy Kolumba, Związku Oficerów Rezerwy RP
• 9-10 października – pielgrzymka pracowników wodociągów, kanalizacji i ochrony środowiska.
Tegoroczny ołtarz wystawienia na Jasnej Górze w wystroju nawiązuje do wydarzeń z 9 grudnia ub. roku, kiedy to dokonano aktu profanacji Cudownego Obrazu Matki Bożej. Jest wezwaniem do zanoszenia modlitwy ekspiacyjnej.
W latach, w których żyła Katarzyna (1347-80), Europa, zrodzona
na gruzach świętego Imperium Rzymskiego, przeżywała okres swej historii
pełen mrocznych cieni. Wspólną cechą całego kontynentu był brak pokoju.
Instytucje - na których bazowała poprzednio cywilizacja - Kościół
i Cesarstwo przeżywały ciężki kryzys. Konsekwencje tego były wszędzie
widoczne.
Katarzyna nie pozostała obojętna wobec zdarzeń swoich czasów.
Angażowała się w pełni, nawet jeśli to wydawało się dziedziną działalności
obcą kobiecie doby średniowiecza, w dodatku bardzo młodej i niewykształconej.
Życie wewnętrzne Katarzyny, jej żywa wiara, nadzieja i miłość
dały jej oczy, aby widzieć, intuicję i inteligencję, aby rozumieć,
energię, aby działać. Niepokoiły ją wojny, toczone przez różne państwa
europejskie, zarówno te małe, na ziemi włoskiej, jak i inne, większe.
Widziała ich przyczynę w osłabieniu wiary chrześcijańskiej i wartości
ewangelicznych, zarówno wśród prostych ludzi, jak i wśród panujących.
Był nią też brak wierności Kościołowi i wierności samego Kościoła
swoim ideałom. Te dwie niewierności występowały wspólnie. Rzeczywiście,
Papież, daleko od swojej siedziby rzymskiej - w Awinionie prowadził
życie niezgodne z urzędem następcy Piotra; hierarchowie kościelni
byli wybierani według kryteriów obcych świętości Kościoła; degradacja
rozprzestrzeniała się od najwyższych szczytów na wszystkie poziomy
życia.
Obserwując to, Katarzyna cierpiała bardzo i oddała do dyspozycji
Kościoła wszystko, co miała i czym była... A kiedy przyszła jej godzina,
umarła, potwierdzając, że ofiarowuje swoje życie za Kościół. Krótkie
lata jej życia były całkowicie poświęcone tej sprawie.
Wiele podróżowała. Była obecna wszędzie tam, gdzie odczuwała,
że Bóg ją posyła: w Awinionie, aby wzywać do pokoju między Papieżem
a zbuntowaną przeciw niemu Florencją i aby być narzędziem Opatrzności
i spowodować powrót Papieża do Rzymu; w różnych miastach Toskanii
i całych Włoch, gdzie rozszerzała się jej sława i gdzie stale była
wzywana jako rozjemczyni, ryzykowała nawet swoim życiem; w Rzymie,
gdzie papież Urban VI pragnął zreformować Kościół, a spowodował jeszcze
większe zło: schizmę zachodnią. A tam gdzie Katarzyna nie była obecna
osobiście, przybywała przez swoich wysłanników i przez swoje listy.
Dla tej sienenki Europa była ziemią, gdzie - jak w ogrodzie
- Kościół zapuścił swoje korzenie. "W tym ogrodzie żywią się wszyscy
wierni chrześcijanie", którzy tam znajdują "przyjemny i smaczny owoc,
czyli - słodkiego i dobrego Jezusa, którego Bóg dał świętemu Kościołowi
jako Oblubieńca". Dlatego zapraszała chrześcijańskich książąt, aby "
wspomóc tę oblubienicę obmytą we krwi Baranka", gdy tymczasem "dręczą
ją i zasmucają wszyscy, zarówno chrześcijanie, jak i niewierni" (list nr 145 - do królowej węgierskiej Elżbiety, córki Władysława
Łokietka i matki Ludwika Węgierskiego). A ponieważ pisała do kobiety,
chciała poruszyć także jej wrażliwość, dodając: "a w takich sytuacjach
powinno się okazać miłość". Z tą samą pasją Katarzyna zwracała się
do innych głów państw europejskich: do Karola V, króla Francji, do
księcia Ludwika Andegaweńskiego, do Ludwika Węgierskiego, króla Węgier
i Polski (list 357) i in. Wzywała do zebrania wszystkich sił, aby
zwrócić Europie tych czasów duszę chrześcijańską.
Do kondotiera Jana Aguto (list 140) pisała: "Wzajemne prześladowanie
chrześcijan jest rzeczą wielce okrutną i nie powinniśmy tak dłużej
robić. Trzeba natychmiast zaprzestać tej walki i porzucić nawet myśl
o niej".
Szczególnie gorące są jej listy do papieży. Do Grzegorza
XI (list 206) pisała, aby "z pomocą Bożej łaski stał się przyczyną
i narzędziem uspokojenia całego świata". Zwracała się do niego słowami
pełnymi zapału, wzywając go do powrotu do Rzymu: "Mówię ci, przybywaj,
przybywaj, przybywaj i nie czekaj na czas, bo czas na ciebie nie
czeka". "Ojcze święty, bądź człowiekiem odważnym, a nie bojaźliwym". "Ja też, biedna nędznica, nie mogę już dłużej czekać. Żyję, a wydaje
mi się, że umieram, gdyż straszliwie cierpię na widok wielkiej obrazy
Boga". "Przybywaj, gdyż mówię ci, że groźne wilki położą głowy na
twoich kolanach jak łagodne baranki". Katarzyna nie miała jeszcze
30 lat, kiedy tak pisała!
Powrót Papieża z Awinionu do Rzymu miał oznaczać nowy sposób
życia Papieża i jego Kurii, naśladowanie Chrystusa i Piotra, a więc
odnowę Kościoła. Czekało też Papieża inne ważne zadanie: "W ogrodzie
zaś posadź wonne kwiaty, czyli takich pasterzy i zarządców, którzy
są prawdziwymi sługami Jezusa Chrystusa" - pisała. Miał więc "wyrzucić
z ogrodu świętego Kościoła cuchnące kwiaty, śmierdzące nieczystością
i zgnilizną", czyli usunąć z odpowiedzialnych stanowisk osoby niegodne.
Katarzyna całą sobą pragnęła świętości Kościoła.
Apelowała do Papieża, aby pojednał kłócących się władców
katolickich i skupił ich wokół jednego wspólnego celu, którym miało
być użycie wszystkich sił dla upowszechniania wiary i prawdy. Katarzyna
pisała do niego: "Ach, jakże cudownie byłoby ujrzeć lud chrześcijański,
dający niewiernym sól wiary" (list 218, do Grzegorza XI). Poprawiwszy
się, chrześcijanie mieliby ponieść wiarę niewiernym, jak oddział
apostołów pod sztandarem świętego krzyża.
Umarła, nie osiągnąwszy wiele. Papież Grzegorz XI wrócił
do Rzymu, ale po kilku miesiącach zmarł. Jego następca - Urban VI
starał się o reformę, ale działał zbyt radykalnie. Jego przeciwnicy
zbuntowali się i wybrali antypapieża. Zaczęła się schizma, która
trwała wiele lat. Chrześcijanie nadal walczyli między sobą. Katarzyna
umarła, podobna wiekiem (33 lata) i pozorną klęską do swego ukrzyżowanego
Mistrza.
Msza święta, Marsz dla Życia i Rodziny, koncerty oraz piknik pełen atrakcji – druga edycja Festiwalu dla Życia i Rodziny odbędzie się na Ostrowie Tumskim i Starym Mieście we Wrocławiu.
Festiwal złożony będzie z trzech głównych części: Pikniku Rodzinnego, Strefy Dobra, prezentującej organizacje dobroczynne i wspierające rodzinę oraz Wydarzeń duchowych.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
