Pszenica to jedna z pierwszych roślin, które człowiek nauczył się uprawiać. Miało to miejsce na Bliskim Wschodzie ok. 9 tys. lat temu. Jej ziarna mielono na mąkę, z której wypiekano chleb, przygotowywano polewkę. One stanowiły podstawowy posiłek podtrzymujący życie. Udomowienie pszenicy, a co zatem idzie – jej uprawa wiązała się z tworzeniem rolniczych osad, miejsc stałego zamieszkania. Obsiewana ziemia, z której żyły kolejne pokolenia, stawała się ojcowizną, podstawą własnego kraju. Jednocześnie uprawa zbóż ukazywała cykl życia obecny w przyrodzie. Ziarna rzucano w ziemię. Ta pochłaniała je aż do chwili, gdy wydawały z siebie nową roślinę – zboże pomnażające w swym kłosie zasiane ziarno. Ziarno obumierało i ożywało. Starożytni Egipcjanie w tym procesie widzieli nadzieję na odrodzenie życia. Swą intuicję zawarli w micie o umierającym i powracającym z zaświatów Ozyrysie. Ilustrowali go, przygotowując figurki bóstwa, w które wkładano ziarna zboża, aby mogło zakiełkować.

Biblia w opowiadaniu o stworzeniu świata i człowieka podkreśla, że zboże i wszystkie rośliny są darem Boga i wyrazem Jego troski o ludzkie życie. Mówi też, że człowiekowi Bóg powierzył uprawę ziemi, wyznaczył zadanie rzucania w nią ziarna. Uprawy zboża nie zawsze się udawały. Z marnymi plonami przychodziło widmo głodu. Wtedy Hebrajczycy kupowali ziarno u swych sąsiadów. Obfitość zboża w Egipcie nasunęła im pomysł osiedlenia się w tym kraju. Chcąc znaleźć bezpieczeństwo na obcej ziemi, wpadli w śmiertelną pułapkę. Stali się niewolnikami. I zostaliby zgładzeni, gdyby nie interwencja Boga. On ich ocalił, wyprowadził z ziemi niewoli i wprowadził do porzuconej ojczyzny. Oba wydarzenia: wyzwolenie z niewoli i wejście do ziemi obiecanej przez Boga zbiegły się z czasem żniw, z chwilą, gdy z ziaren rzuconych wcześniej w ziemię zbierano plon. Wypieczony z niego chleb stał się znakiem ocalenia i nowego życia – daru Boga.

Ziarno jest zatem symbolem życia. A właściwie – sposób jego wykorzystania. Można je bowiem zgromadzić, zmagazynować, cieszyć się jego posiadaniem, ale niewiele się zyska. By ziarno pomnożyć, trzeba je rzucić w glebę. Wtedy po pewnym czasie wyda plon. Komuś takie postępowanie może się wydać marnowaniem ziarna, lecz gdyby tak się nie stało, to pozostałoby ono bezużyteczne. Tymczasem wyrzucenie ziarna i jego obumarcie nie niszczą go, ale sprawiają, że jego życie otrzymuje nową jakość i wzrasta. Przez to ziarno staje się symbolem męki i zmartwychwstania Chrystusa: On ofiarowując własne życie, rozwija je. Sprawia, że wzrasta w ludziach, którzy uznają Go za swego Pana i Zbawiciela. Podobny proces ma miejsce w uczniach Jezusa. Gdy ofiarowują swe życie, przyczyniają się do jego pomnożenia zarówno w sobie, jak i w innych ludziach. Tak ich życie, jak ziarno, przynosi plon.