W siedzibie UNESCO w Paryżu 3 czerwca br. odbyła się kolejna światowa konferencja na temat: „Wychowywać dziś i jutro”. Konferencję zorganizowało UNESCO we współpracy ze Stolicą Apostolską. Watykańską Kongregację ds. Edukacji Katolickiej reprezentował kard. Zenon Grocholewski, Sekretariat Stanu – kard. Pietro Parolin, a Stałe Przedstawicielstwo przy UNESCO – ks. prał. Francesco Follo. Gdy bowiem chodzi o strategię wypracowania programów wychowawczych w szkolnictwie (i to dla wszystkich krajów członkowskich ONZ), należy uobecnić program wychowawczy Kościoła i jego strategię wychowawczą. Konferencję otworzyli Hao Ping i Irina Bokova, dyrektor UNESCO.

Prawie miliard analfabetów

Wkład Kościoła w dziedzinę edukacji pozostaje imponujący: ponad 50 mln uczniów i studentów w katolickich szkołach i na katolickich uniwersytetach! Inicjatywa Kościoła w UNESCO zbiegła się nie tylko z 70. rocznicą powstania tej organizacji, ale także z dwiema ważnymi rocznicami: 50-leciem soborowej deklaracji „Gravissimum educationis” i 25-leciem konstytucji apostolskiej „Ex corde Ecclesiae” Jana Pawła II, poświęconej katolickim uniwersytetom. Strategię wychowawczą Kościoła najzwięźlej wyraża „integralny rozwój osoby ludzkiej”, podkreślany przez obydwa wspomniane wyżej dokumenty. Konkretyzują to liczne światowe, kontynentalne i krajowe organizacje katolickie, zawsze otwarte na dialog z innymi paralelnymi organizacjami i z ministerstwami oświaty we wszystkich krajach. Kościół pozostaje na tym polu poważnym partnerem dialogu nad strategią wychowawczą także na forum ONZ/UNESCO dla całej rodziny ludzkiej. Chodzi przede wszystkim o zapewnienie przez ww. instancje „prawa do edukacji dla wszystkich”, jako że na świecie wciąż jest ponad 770 mln analfabetów!

Dużym zaskoczeniem dla uczestników konferencji było to, że instancje UNESCO zaprezentowały własne starania w tym względzie – długofalowe, konsekwentne i... (niestety) nie bez wpływów ideologicznych. Pierwsza konferencja na temat „Wychowanie na rok 2030” odbyła się już 25 lat temu – w roku 1990 – w tajlandzkim Jomtien! Drugą – w roku 2000 – gościł Dakar, stolica Senegalu. Obydwie dotyczyły roli krajów członkowskich ONZ w szerzeniu „prawa do edukacji dla wszystkich” zarówno na poziomie podstawowym, jak i średnim. O ile nie budzi żadnych zastrzeżeń wprowadzenie „prawa do edukacji dla wszystkich”, o tyle jednak poważne zastrzeżenia budzi „Deklaracja z Jomtien”, która w punkcie 8. zawierała podkreślenie, że ideologię gender muszą (sic!) wprowadzać wszystkie kraje członkowskie ONZ! Co więcej, kraje członkowskie muszą monitorować/nadzorować w tym względzie nauczycieli, wychowawców i profesorów, a nadto urabiać opinię publiczną.

Integralny rozwój człowieka

Szczegółowy kalendarz wdrażania programu „Wychowanie na rok 2030” wydaje się wyraźnie przyspieszany: w lipcu 2015 r. na konferencji w stolicy Etiopii (Addis Abebie) będą omawiane sprawy finansowania „Programu 2030”. Spotkanie na szczycie w Nowym Jorku we wrześniu br. będzie dotyczyło kalendarza wprowadzania „Programu 2030” w życie, a na 38. Sesji Generalnej UNESCO – już w listopadzie – tenże program ma zostać oficjalnie ogłoszony jako obowiązujący!

Tegoroczna konferencja w Paryżu miała charakter konsultacyjny. Czy jednak głos Kościoła i jego wkład na polu edukacji zostanie uwzględniony? Z całą pewnością UNESCO/ONZ ma przewagę administracyjną w stosunku do swoich krajów członkowskich. Niemniej we wszystkich spośród nich działają także zrzeszenia różnych szczebli specjalizujące się w propagowaniu strategii wychowawczej zgodnej z nauczaniem Kościoła. W najbliższych miesiącach oczekiwać się będzie z ich strony na zdecydowane głosy na rzecz, owszem, „powszechnego prawa do edukacji”, ale równocześnie – na rzecz strategii „integralnego rozwoju człowieka” w programach wychowawczych – nie tylko w szkołach i na uniwersytetach katolickich. Ogromną rolę na tym polu mają do odegrania: katoliccy nauczyciele, profesorzy, komitety rodzicielskie, katolickie stowarzyszenia, ugrupowania parlamentarne i hierarchia Kościoła. Zorganizowana przez Stolicę Apostolską konferencja w UNESCO na temat „Wychowywać dziś i jutro” staje się wzorem do naśladowania na wszystkich szczeblach troski o programy wychowawcze – także w Polsce i wśród Polonii we wszystkich zakątkach świata.