Wybrane fragmenty z projektu dokumentu Komisji do spraw Katolików Świeckich

W październiku 1999 r. dekretem abp. Zygmunta Kamińskiego powołane zostały do życia komisje stanowiące in corpore Zespół Przygotowawczy Synodu Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej.
Jedną z ośmiu komisji jest, pracująca pod przewodnictwem ks. kan. dr. Jana Mazura, Komisja do spraw Katolików Świeckich. Uznając doniosłość wydarzenia, jakim jest Synod Kościoła lokalnego, a jednocześnie chcąc zachęcić i zaprosić jak największą rzeszę osób do przekazania swoich uwag do poszczególnych komisji, wydaje się oczywiste poinformowanie o stanie prac i wypracowanych wnioskach. Istotnym przyczynkiem jest również fakt, iż projekt dokumentu dotyczącego katolików świeckich był jednym z pierwszych opracowanych. Dzięki temu, podczas uroczystej inauguracji Synodu w bazylice św. Jakuba w Szczecinie w kwietniu ub. r. Ksiądz Arcybiskup mógł go przekazać przedstawicielom dekanatów do powszechnej dyskusji.
Poniższa prezentacja jest nie tylko spełnieniem obowiązku informacyjnego. Zamiarem członków komisji jest upowszechnienie i upublicznienie prac związanych z Synodem, uczynienie z tego wydarzenia istotnego faktu historycznego o niepodważalnym znaczeniu dla Kościoła i społeczeństwa Pomorza Zachodniego. Kontynuacją niniejszej publikacji niech się staną prezentacje kolejnych komisji. Szanownych Czytelników, kapłanów, siostry zakonne i osoby świeckie uprzejmie prosimy i zachęcamy, aby swoje opinie, komentarze, refleksje w formie pisemnej nadsyłali pod adresem naszej szczecińskiej redakcji. Komentarze te będziemy starali się drukować według naszych możliwości na łamach Kościoła nad Odrą i Bałtykiem.

Nauczanie Kościoła dotyczące katolików świeckich

Zaczerpnięcie z bogactwa nauczania Kościoła, opartego o Pismo Święte i dwudziestowiekową tradycję, jest nadrzędnym wymogiem dla każdego, kto podejmuje próbę pogłębienia wiedzy, poznania i wskazania nowych dróg, dla wzrastania wagi obecności świeckich w Kościele. Ewangelia, stając się jedynym i najważniejszym odniesieniem dla działania każdego człowieka, jest fundamentem budowania postaw i zachowań osób i społeczeństw. To właśnie w niej zakorzenione być musi myślenie i sprawcze postępowanie katolików.
By w pełnym blasku ukazać miejsce i rolę świeckich członków Kościoła w trzecim tysiącleciu trwania zbawczej misji Chrystusa, Kościół nakazuje przywołać także to, co stanowi o przyjmowanym przezeń stanowisku na przestrzeni wieków. Szczególną rolę drogowskazów pełnią tu Katechizm Kościoła Katolickiego oraz dokumenty Soboru Watykańskiego II, a w tym "Konstytucja dogmatyczna o Kościele", "Konstytucja duszpasterska o Kościele w świecie współczesnym" i "Dekret o apostolstwie świeckich". Obok tych dokumentów o charakterze fundamentalnym, niemniejsze znaczenie posiadają: encyklika "Rerum novarum" Leona XIII, adhortacja apostolska "Evangelii nuntiandi", list apostolski "Octogesima adveniens" oraz encyklika "Populorum progressio" papieża Pawła VI oraz adhortacja apostolska "Christifideles laici" Ojca Świętego Jana Pawła II. Dopełnieniem wielowymiarowego i uniwersalnego widzenia obecności laikatu w świecie współczesnym są encykliki Jana Pawła II: "Redemptor hominis", "Laborem exercens", "Sollicitudo rei socialis" oraz "Centesimus annus".
Kościół, widząc potrzebę różnokierunkowego opisania funkcji i zadań jego świeckich członków, pragnie umocnić ich swym zrozumieniem i pouczeniem również w konkretnych obszarach życia społecznego. Tak dzieje się w nauczaniu społecznym Kościoła, tak jest również w nauczaniu o życiu w małżeństwie i rodzinie, w postrzeganiu miejsca i roli szkoły i uczelni wyższej oraz w ocenie procesów kulturotwórczych. Każdy z tych obszarów był i jest przedmiotem dogłębnej troski i analizy, co też zawarte zostało w szeregu doniosłych dokumentów, by przywołać jeszcze encyklikę Humanae vitae papieża Pawła VI, adhortację apostolską Familiaris consortio, encyklikę Evangelium vitae oraz cały szereg listów i katechez na temat małżeństwa i rodziny Jana Pawła II. Pełny wykład Kościoła o szkole i wychowaniu znajdujemy w encyklice Piusa XI Divini illius Magister, w "Deklaracji o wychowaniu chrześcijańskim Vaticanum II, w adhortacji apostolskiej Catechesi tradendae Jana Pawła II oraz w konstytucjach apostolskich i dokumentach Kongregacji do spraw Wychowania Katolickiego oraz Kongregacji do spraw Duchowieństwa. Wskazania dla ludzi współodpowiedzialnych za tworzenie i przekaz kultury znajdziemy w soborowym "Dekrecie o środkach społecznego przekazywania myśli" oraz w bogactwie opracowań Papieskiej Rady do spraw Środków Społecznego Przekazu oraz Papieskiej Rady do spraw Kultury. Warto nadmienić, iż wielu wskazań o charakterze doktrynalnym, cieszących się uznaniem Kościoła Powszechnego, dopracowały się Kościoły partykularne i wspólnoty o różnym rodzaju i charakterze. Cdn.
Wyboru i streszczenia dokonał Oskar Skiba