Książkę ks. prof. Mirosława Nowaka o kaplicy bł. Czesława przy wrocławskim kościele Dominikanów odebrałem jako rewelację. Dzieło ks. Nowaka odkrywa bowiem najwyższe walory artystyczne kaplicy, określane miarą ówczesnych osiągnięć artystycznych barokowego Rzymu. Jednocześnie wpisuje je w dorobek polskiego dziedzictwa kulturowego i polskiej tradycji. Ukazuje postać ważnego błogosławionego, poza Śląskiem właściwie nieznanego, a mocno osadzonego w najważniejszych kręgach Krakowa ok. 1220 r.
Bł. Czesław, łączony z rodem Odrowążów, należał do najwyższych przedstawicieli stanu rycerskiego. Urodzony ok. 1175 r., wszedł na drogę duchową i został skierowany przez biskupa krakowskiego Iwo Odrowąża na studia do Włoch u boku św. Dominika. Po powrocie do Polski stał się twórcą konwentu dominikańskiego we Wrocławiu, przez wieki - nawet po odłączeniu od prowincji polskiej w roku 1706 - ściśle związanego z Krakowem i tamtejszym dominikańskim Studium Generalnym.
Bł. Czesław, obecnie patron Wrocławia, zasłużył się miastu przez skuteczną obronę w czasie najazdu Tatarów w 1241 r. - nad jego głową pojawił się słup ognia, który poraził najeźdźców. Kaplica bł. Czesława, wzniesiona jako jego mauzoleum, wieńczy dość długi okres starań o jego beatyfikację. Wzniesiono ją w latach 20. XVIII wieku. W szerzeniu jego kultu miała swój udział rodzina Sobieskich, władających wówczas Oławą, stąd ukazanie tamtego zwycięstwa nad Tatarami wpisywało się w ideologię wiktorii wiedeńskiej. Kaplica opisana została w omawianej monografii jako wykwit najbardziej rozwiniętej wówczas myśli artystycznej.
Podkreślając takie zasadnicze cechy kompozycji kaplicy, jak zastosowanie perspektywy zbieżnej (dającej złudzenie głębi) i operowanie światłem zewnętrznym, autor monografii wskazuje, iż właściwego jej twórcę (w sensie koncepcji) należy szukać ponad znanymi nazwiskami wykonawców - w kręgu sztuki rzymskiej.
Wielki znawca sztuki średniowiecznej - ks. Szczęsny Detloff, działający w okresie ofensywy komunizmu, wskazywał w 1947 r. na kaplicę bł. Czesława jako na jedno z najważniejszych poloników wrocławskich.
Ks. Mirosław Nowak, „Kaplica błogosławionego Czesława we Wrocławiu”, Wydawnictwo Sióstr Loretanek, Warszawa 2011, www.loretanki.pl/wydawnictwo.
Radomski sąd zdecydował we wtorek o tymczasowym aresztowaniu 34-letniego mężczyzny, który w Radomiu zniszczył 10 zabytkowych kapliczek z wizerunkiem Matki Bożej. Sprawca obrzucił je farbą – poinformował PAP szef Prokuratury Rejonowej Radom-Wschód Cezary Ołtarzewski.
Prokuratura postawiła Adrianowi M. dwanaście zarzutów dotyczących zniszczeń w sumie dziesięciu obiektów, dokonanych od 1 do 22 września. Pięć z kapliczek było wpisanych do rejestru zabytków.
Hiob odpowiada przyjaciołom zdaniem, które wyprzedza Pawła o wieki: „jakże człowiek może być przed Bogiem sprawiedliwy?” To pytanie procesowej rozpaczy. Cały rozdział dziewiąty jest zbudowany na obrazie niemożliwego procesu z Bogiem: „gdyby się ktoś z Nim prawował, nie odpowie raz jeden na tysiąc”. Hiob chciałby pozwać Boga przed trybunał, i natychmiast widzi absurd własnego pozwu. Strona przeciwna jest zarazem sędzią, a „któż Mu powie: Co czynisz?” Środek perykopy to hymn o potędze Stwórcy, włożony w usta cierpiącego. Bóg przenosi góry, wstrząsa ziemią, rozkazuje słońcu, „sam rozciąga niebiosa, kroczy po morskich głębinach”, czyni Niedźwiedzicę i Oriona. Hiob nie wątpi w moc Boga ani na chwilę. Jego dramat polega na tym, że moc widzi, a sprawiedliwości dostrzec nie może. „Choćbym miał słuszność, nie odpowiem, o litość będę błagał przeciwnika”. To jedna z najciemniejszych i najuczciwszych modlitw Starego Testamentu, wiara, która nie rozumie, a nie przestaje się zwracać do Tego, którego nie rozumie. Księga Hioba nie daje w tym miejscu odpowiedzi i liturgia też jej nie wymusza. Odpowiedź przyjdzie na końcu księgi w teofanii, a ostatecznie w Chrystusie, w którym Bóg sam stanął po stronie oskarżonego człowieka. Hieronim, dzisiejszy patron, który przełożył i tę księgę, wiedział z własnego niespokojnego życia, że z Bogiem się nie wygrywa procesu. Z Bogiem się wytrwa. Jego betlejemska grota, gdzie przez dziesięciolecia zmagał się ze słowem, tekstami i sobą samym, jest komentarzem do Hioba. Prawować się z Bogiem wolno, byle nie wypuścić Go z rąk.
Lucjan Tabaka, ekonom Archidiecezji Krakowskiej, uczestniczący w odbywającym się w środę 30. września w Warszawie spotkaniu ekonomów diecezjalnych z sekretariatem KEP, powiedział KAI, że traktuje swoją pracę jako wyzwanie ze względu na ogrom spraw w Archidiecezji, która posiada wiele nieruchomości i musi utrzymać wiele wysokiej klasy zabytków. „To jest dla mnie duże wyzwanie, bo w tym majątku kryje się wielki potencjał i wielkie ryzyko” - powiedział Tabaka, który został mianowany na swoje stanowisko 1 lipca tego roku jako pierwszy w Kościele w Polsce ekonom świecki.
Lucjan Tabaka, urodzony w 1948 r. absolwent AGH, ma bogate doświadczenie w zarządzaniu różnymi podmiotami. W latach 1998-1999 był wojewodą nowosądeckim, a po likwidacji tego województwa doradzał wojewodzie małopolskiemu. Był także w latach 2005-2014 kanclerzem Politechniki Krakowskiej. Od 2015 r. jest prezesem spółki stanowiącej w 100% własność Politechniki, która zajmuje się inwestycjami mieszkaniowymi, a jej dochód wspiera uczelnię.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
