Słowa z dzisiejszej Ewangelii: "Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity...". Te sprzypominają nam o tym, jak bardzo ważne dla naszego życia duchowego, ale także dla codziennej realizacji powołania chrześcijańskiego, jest nasze zjednoczenie z Chrystusem, trwanie w Nim. Jeśli chcemy dobrze zrealizować nasze życie, to powinniśmy wiernie trwać w Chrystusie. Trwanie w Chrystusie jest także istotnym warunkiem bycia prawdziwie Jego uczniem. Sam Chrystus o tym mówi: "Jeżeli we Mnie trwać będziecie, a słowa moje w was, poprosicie, o cokolwiek chcecie, a to wam się spełni. Ojciec mój przez to dozna chwały, że owoc obfity przyniesiecie i staniecie się moimi uczniami".
Kiedy mówimy o naszym trwaniu w Chrystusie, to musimy postawić sobie pytanie o naszą wiarę. Jaka jest moja wiara, czy jest mocna, głęboka? Skoro mamy trwać w Chrystusie i przez to przynieść owoc obfity naszego życia, oznacza to również, że mamy trwać mocni w wierze. O tym przypomniał nam Benedykt XVI podczas pielgrzymki do Polski w maju 2006 r.: ". Wezwanie zawarte w tych słowach skierowane jest do nas wszystkich, tworzących wspólnotę uczniów Chrystusa. Skierowane jest do każdego z nas" - mówił Benedykt XVI na krakowskich Błoniach 28 maja 2006 r. "Proszę was, byście odważnie składali świadectwo Ewangelii przed dzisiejszym światem, niosąc nadzieję ubogim, cierpiącym, opuszczonym, zrozpaczonym, łaknącym wolności, prawdy i pokoju" - kontynuował Ojciec Święty.
Nasze trwanie w Chrystusie domaga się również gorliwości w dawaniu świadectwa. Dlatego tak bardzo potrzebujemy gorliwości nawróconego Szawła, św. Pawła, o czym przypomina nam pierwsze czytanie z Dziejów Apostolskich.
By nasze świadectwo było skuteczne i przyniosło owoc obfity, musimy trwać w Chrystusie, ale również z taką samą siłą przekonania mówić o Jezusie innym, jak czynił to Szaweł w Damaszku. Nasze świadectwo musi być autentyczne, płynące z naszej głębokiej wiary.
Nasze mocne trwanie w Chrystusie realizuje się także przez miłość wobec drugich. Przypomina nam o tym drugie czytanie. W swoim Pierwszym Liście św. Jan Apostoł pisze o obowiązku miłowania nie tylko teoretycznie, przy pomocy pięknych słów, ale poprzez konkretny czyn oparty na prawdzie. "Dzieci, nie miłujmy słowem i językiem, ale czynem i prawdą. Po tym poznamy, że jesteśmy z prawdy, i uspokoimy przed Nim nasze serce" - pisze św. Jan Apostoł. Przypomina również, że winniśmy wypełniać przykazania Chrystusa: "Kto wypełnia Jego przykazania, trwa w Bogu, a Bóg w nim".
A zatem nasze trwanie w Chrystusie domaga się od nas mocnej i głębokiej wiary.