Mistyka dnia codziennego

Anna Frąckiewicz

Bądź na bieżąco!

Reklama

Wprawdzie spotkanie odbyło się jeszcze w październiku, ale tematyka rozmowy tkwiła już głęboko w Adwencie. Mowa o zorganizowanej przez Dominikańską Fundację "Ponad granicami" tradycyjnej dyskusji z Dwóch Ambon. Tym razem opatrzona została tytułem Poezja i mistyka, a z przeciwległych ambon spoglądali na siebie Ernest Bryll (pisarz, tłumacz, poeta) oraz o. Adam Kozłowski (benedyktyn, w latach 1993-2001 opat tyniecki).
Tytuł bynajmniej nie sugerował tematyki, którą poruszono. Zapewne nawet sami organizatorzy się jej nie spodziewali. Jednak żadnej prawdziwej dyskusji nie da się przewidzieć i zapewne dlatego, w październiku, w bazylice na Złotej, zrobiło się grudniowo. Odpowiedzialnością za ten stan rzeczy, można chyba śmiało obarczyć, Poetę. To on, zabierając głos jako pierwszy, za przykład jednej z najlepszych poezji mistycznych podał Bóg się rodzi Franciszka Karpińskiego. Dokonał jego rzetelnej analizy wskazując na aspekt mistyczny. "Dostrzegamy tu relację z Bogiem na zasadzie oksymoronu - ogień krzepnie - relacja jako coś niemożliwego" - dowodził jeden z największych, współczesnych erudytów. O. Kozłowski praktycznie został pozbawiony możliwości wyboru. Jego mistycznej wyobraźni nie pozostało już nic innego, jak podążenie w kierunku żłóbka. "Póty o Betlejem nie zapomnieliśmy, póki nie zastąpiliśmy Adwentu reklamami supermarketów" - przestrzegał przed zagrożeniami współczesnego świata. "Wielkość Betlejem leży w małości. Dzięki temu w naszym codziennym życiu kryje się mistyka. Mistyka to życie - Misterium każdego z nas, najmniejszego, najmniej utalentowanego - nasze Betlejem. Prawda małego człowieka. Mistyka dnia codziennego - mistyka nie poetów, nie profesorów, nie mistrzów - mistyka zwykłego człowieka" - uchylał arkana mistyki.

* * *

W jaki sposób mały człowiek ma się przygotować poprzez Adwent na doświadczenie mistyki? - na to pytanie specjalnie dla czytelników Niedzieli obaj prelegenci udzielili odpowiedzi.
O. Adam Kozłowski: - Nie należy szukać mistyki w wielkich, trudno dostępnych okolicznościach i darach nadzwyczajnych. Trzeba zapraszać Boga do misterium dnia codziennego. Im bardziej człowiek czuje się szary, zapomniany, nieważny, tym bardziej Adwent ma go przygotować na nowe Betlejem, na Boże Narodzenie. Właśnie dla tego konkretnego człowieka.
Ernest Bryll: - Mały człowiek, niezależnie jaki jest mały, powinien wierzyć, ze jest wielki. Adwent to okres, w którym na nowo budujemy oczekiwanie na przyjście Mesjasza. To jest ten powrót do tragedii ludzkiej, jaką było oddzielenie od Boga. Oddzielenie, które zresztą dało człowiekowi pewną część człowieczeństwa. Ale jednocześnie, widząc tę tragedię, wiemy w Adwencie na pewno, że nastąpi moment, kiedy Mesjasz przyjdzie.

W czasie Adwentu...

Przy seminarium Braci Kapucynów na Poczekajce działa teatr HAKUNA MATATA. Na czas Adwentu przygotowuje on, na podstawie autorskiego scenariusza, kostiumową sztukę pt.: Zamknięty Sad.
Spektakle będą wystawiane w amfiteatrze przy kościele Braci Kapucynów na Poczekajce w terminach:
Premiera - 24 listopada (niedziela) - godz. 19.15
1 grudnia (niedziela) - godz. 19.15
8 grudnia (niedziela) - godz. 19.15
15 grudnia (niedziela) - godz. 19.15
Wstęp na spektakle jest wolny. Bracia Kapucyni serdecznie zapraszają.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2002-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Bliskość Jezusa odsłania sens

2026-01-14 21:28

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

s. Amata CSFN

Słowo Pana przychodzi do Natana nocą. Prorok przedtem zachęcał Dawida do budowy, a teraz słucha korekty Boga. Dawid pragnie zbudować Bogu dom z cedru. Pan odpowiada pytaniem: «Czy ty zbudujesz Mi dom na mieszkanie?» i przypomina swoją drogę z Izraelem. Od wyjścia z Egiptu mieszkał w namiocie i w przybytku. W ten sposób objawia Boga bliskiego, idącego razem z ludem. Pan wspomina czas sędziów i pasterzy, którym powierzał Izraela. Nie domagał się wtedy domu z cedru. Potem Bóg wraca do początku powołania Dawida. Wziął go z pastwiska, spod owiec, uczynił wodzem i był z nim wszędzie. Wyciął wrogów i uczynił jego imię wielkim. Obiecuje też miejsce i bezpieczeństwo dla Izraela, aby nie drżał pod przemocą. Ten sam Bóg zapowiada coś większego niż budowla. «Pan zbuduje ci dom» (bajt) oznacza dynastię. Tu splatają się dwa znaczenia: syn Dawida buduje dom dla Imienia, a Pan buduje dom Dawidowi. Po dopełnieniu dni Dawida Pan wzbudzi potomka z jego wnętrza i utwierdzi jego królestwo. Tron zostaje utwierdzony «na wieki» (’olam), co w Biblii opisuje trwałość Bożej wierności bardziej niż długość ludzkich rządów. Pojawia się język ojcostwa: «Ja będę mu Ojcem, a on będzie Mi synem». Król reprezentuje lud wobec Boga i uczy lud zaufania. Tekst mówi o karceniu „rózgą ludzką”, więc przymierze obejmuje odpowiedzialność i nie usuwa konsekwencji zła. Miłosierdzie Boga nie odchodzi jak od Saula. Słowo o trwałości podtrzymuje Izraela w chwilach klęski i wygnania, kiedy tron Dawida znika z oczu. Obietnica prowadzi ku Mesjaszowi z rodu Dawida i uczy serce, że Pan sam buduje to, co naprawdę trwa.

CZYTAJ DALEJ

Przy jego grobie został cudownie uzdrowiony papież. Św. Feliks z Noli

Oprac. na podst. "Módlmy się. Z Chrystusem, Maryją i świętymi przez cały rok"
/Wyd. Jedność

[ TEMATY ]

wspomnienie

pl.wikipedia.org

Św. Feliks z Noli

Feliks żył w III w., był synem legionisty rzymskiego Hermiasa, który osiedlił się w Noli, na południe od Neapolu.

Kiedy Feliks przyjął święcenia kapłańskie, wybuchło prześladowanie wyznawców Chrystusa za panowania Decjusza. Feliks był torturowany. Jego poranione ciało wleczono po ostrych muszlach i skorupach. Udało mu się jednak ujść z więzienia. Ukrywał się przez pewien czas w wyschniętej studni. Po śmierci Decjusza powrócił. Ponieważ jednak skonfiskowano mu majątek rodzinny, żył z pracy swoich rąk. Po śmierci schorowanego Maksyma został wybrany na biskupa Noli, ale odmówił przyjęcia godności, proponując na to stanowisko Kwintusa.

CZYTAJ DALEJ

W Biblii słuchanie oznacza posłuszeństwo, a posłuszeństwo rodzi wolność

2026-01-15 09:14

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Karol Porwich/Niedziela

Modlitwa Dawida wyrasta bezpośrednio z wyroczni Natana i ma charakter zdumienia. Król „zasiada przed Panem”. Ten gest oznacza spoczynek serca w obecności Boga i rezygnację z własnej kontroli. W tle stoi Arka w namiocie na Syjonie, a więc znak Boga bliskiego, który mieszka pośród swego ludu w prostocie. Dawid wraca do swoich początków, do pastwiska i do drogi, którą Pan go poprowadził. W Biblii taka pamięć chroni przed pychą. Powraca też słowo „dom”. Po hebrajsku (bajt) oznacza i budowlę, i ród. Dawid słyszał, że Pan buduje mu dom, czyli trwałą dynastię. Obietnica sięga dalej niż dzień dzisiejszy i obejmuje przyszłe pokolenia. Wers 19 zawiera trudne wyrażenie (torat ha’adam). Bywa rozumiane jako „los człowieka” albo „pouczenie dla człowieka”. Dawid widzi, że obietnica dla jego rodu niesie światło także dla całego ludu. Modlitwa nie zatrzymuje się na emocji. Dawid wypowiada imię Boga z czcią i przyznaje, że Pan zna swego sługę do końca. W dalszych wersetach brzmi wdzięczność za Izraela, którego Pan „utwierdził” jako swój lud. Pojawia się tytuł „Pan Bóg Zastępów”, który podkreśla, że ostateczna władza należy do Boga, nie do tronu. Wypowiedź króla staje się wyznaniem wiary w jedyność Boga i w Jego wierność przymierzu. Dawid prosi, aby słowo Pana spełniło się „na wieki” (le‘olam). To prośba o trwałość łaski, a zarazem o serce, które nie wypacza daru. Na końcu pojawia się błogosławieństwo. Dawid nie domaga się sukcesu. Prosi o błogosławieństwo dla „domu sługi”, aby trwał przed Bogiem. W tej modlitwie słychać ton późniejszych psalmów królewskich, które uczą Kościół dziękczynienia i ufności.

CZYTAJ DALEJ

Reklama