Tymi słowami zwracamy się każdego dnia do Ojca. Ale czy zastanawiamy się, jakie jest to Królestwo i Kim jest jego Król? Okazję do refleksji daje nam uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata.
Nie jest to takie królestwo, jakie znamy z historii. Także jego Król jest wyjątkowy. W prefacji o Jezusie Chrystusie, Królu Wszechświata czytamy, że jest to "wieczne i powszechne Królestwo: królestwo prawdy i życia, królestwo świętości i łaski, królestwo sprawiedliwości, miłości i pokoju".
Jego Król - Jezus Chrystus - swoim życiem ukazał nam, na czym polega udział w tym Królestwie. Pokazał, co to znaczy królować. Królować to służyć, bowiem siłą Króla jest pokorna miłość. Król - Bóg, który stał się człowiekiem. Król narodzony w stajni. Król posłuszny rodzicom. Swoją królewskość objawił wjeżdżając na osiołku do Jerozolimy. Umywał nogi uczniom i pozostał obecny w skromnym Chlebie. Pełnia Jego królowania to Męka - Król z cierniową koroną, który odważnie i z godnością mówi Piłatowi: "Jestem Królem". Król, którego tronem okazał się Krzyż. Wreszcie Król zmartwychwstały. Przedziwne są paradoksy Bożej miłości.
Dlatego czcimy Jezusa jako Króla. W nim jest sens i cel naszego życia. Ku Niemu zmierzamy. Obchodzimy na zakończenie roku liturgicznego uroczystość Chrystusa Króla Wszechświata, bo właśnie w Jego Królestwie i przyjściu jest cel naszej drogi. Bo wszystko znajduje swoje szczęście i ostateczne spełnienie w Chrystusie - Królu Miłości Miłosiernej.
Ten wielki i wspaniały Król jest jednocześnie tak nam bliski w Eucharystii - królewskiej Uczcie. Daje nam siłę, abyśmy kroczyli za Nim do pełnego udziału w Jego Królestwie. Jak korzystamy z tej życiowej szansy? Idąc za wskazaniem Jezusa - Króla módlmy się codziennie o przyjście tego Królestwa i ukazujmy je w życiu przez miłość i pokorę. Prośmy Boga, który umacnia nas Chlebem niebieskim, "abyśmy z radością byli posłuszni Chrystusowi, Królowi Wszechświata, i mogli z Nim żyć bez końca w królestwie niebieskim" (z Liturgii uroczystości Chrystusa Króla Wszechświata).