„Błogosławiony Trzeciego Tysiąclecia”

Ks. Sylwester Łącki CSMA

Grzegorz Gałązka

Przed Benedyktem XVI w dniu beatyfikacji Jana Pawła II - postulator ks. Sławomir Oder

Bądź na bieżąco!

Publikacja „Błogosławiony Trzeciego Tysiąclecia” to niezwykły i unikalny album o bł. Janie Pawle II. Zdjęcia Grzegorza Gałązki, znanego fotografa mieszkającego i pracującego w Rzymie, pokazują Papieża w różnych sytuacjach. Dzięki autorowi mamy możliwość oglądania pięknych portretów Ojca Świętego, a także wyjątkowych zdjęć, np. Jana Pawła II jadącego ferrari czy zwiedzającego włoską stocznię. Album podzielony został na działy ukazujące Ojca Świętego w Watykanie, podczas pielgrzymek po Włoszech, następnie do Polski oraz w czasie największych światowych podróży i wydarzeń związanych z posługą apostolską. W albumie znajdują się krótkie świadectwa o Janie Pawle II, które złożyli przyjaciele, kapłani oraz hierarchowie będący najbliższymi świadkami życia Błogosławionego. Przypomniane są chwile jego odejścia do domu Ojca oraz uroczystości pogrzebowe. Opublikowane są także unikatowe zdjęcia z procesu beatyfikacyjnego.
Zwieńczeniem albumu jest uroczystość beatyfikacyjna w Watykanie w Niedzielę Bożego Miłosierdzia, w czasie której - pierwszy raz w historii Kościoła - Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosił światu błogosławionym swego bezpośredniego poprzednika na Stolicy Piotrowej. Beatyfikacja 1 maja 2011 r. uroczyście potwierdziła wiarę ludu Bożego, że Jan Paweł II przebywa już w Bożej rzeczywistości nieba i że w tej rzeczywistości pamięta o nas, o naszych ziemskich sprawach, naszych troskach i nadziejach. Mamy więc w niebie Przyjaciela Boga i jednocześnie bliskiego Orędownika ludzkich spraw.
Wstęp do albumu napisał abp Mieczysław Mokrzycki, metropolita archidiecezji lwowskiej obrządku łacińskiego - osobisty sekretarz Jana Pawła II. Krzysztof Tadej - dziennikarz TVP, autor kilku książek o Janie Pawle II - wprowadza w klimat tego albumu.

* * *

Kiedy w 1997 r. Wydawnictwo Michalineum rozpoczynało współpracę z fotografikiem Grzegorzem Gałązką, wydając pierwszy wspólny album pt.: „Jan Paweł II. Na progu Trzeciego Tysiąclecia”, nikt nie przypuszczał, że zrodzi ona wielki i ważny dokument o życiu, posłudze i świętości błogosławionego Papieża z Polski. Dzisiaj to już prawie 80 tytułów albumowych z papieskich pielgrzymek do Ojczyzny, a później po całym świecie. „Dacie światu Wielkiego Papieża”, „Ojczyzno ma...”, „Pielgrzym Pojednania”, „Apostoł Bożego Miłosierdzia”, „Świadek Krzyża”, „Mocny Eucharystią”, „Wielki Pasterz”, „Wierny Bogu” czy „Byłem Wam Ojcem” - to tylko niektóre tytuły z papieskiej kolekcji Michalineum i Grzegorza Gałązki. Ze wzruszeniem i dumą patrzymy na każdy z tych albumów, bo są one dzisiaj niezwykle ważnym i potrzebnym dokumentem świętości, którą ukazał nam swoim życiem Jan Paweł II.
Nasza radość z beatyfikacji Jana Pawła II jest tym większa, że zdjęcie zrobione przez Grzegorza Gałązkę zostało wybrane na wzór do obrazu beatyfikacyjnego - nawet w najśmielszych marzeniach nie wyobrażaliśmy sobie, że takie wyróżnienie spotka polskiego fotografika i nasze Wydawnictwo.
Niech ta publikacja, ukazująca osobę papieża Jana Pawła II, jego pontyfikat oraz uroczystości beatyfikacyjne w Rzymie, umacnia w nas radość i wdzięczność za dar Błogosławionego, który wprowadził nas w trzecie tysiąclecie.

Album „Błogosławiony Trzeciego Tysiąclecia” (format 32 cm x 25 cm, oprawa twarda, szyta i klejona, 160 stron) można zamówić pod adresem:
Wydawnictwo Michalineum
ul. J. Piłsudskiego 248/252,
05-261 Marki
tel.: (22) 781-14-20; fax: (22) 771-36-15
wydawnictwo@michalineum.pl
www.michalineum.pl

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2011-12-31 00:00

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Odrzucona Ewangelia nie przestaje być Ewangelią

Ks. Krzysztof Młotek

[ TEMATY ]

Ks. Krzysztof Młotek

Glossa Marginalia

Adobe Stock

Hiob woła do przyjaciół o litość, „bo ręka Boga mnie dotknęła”, a zaraz potem wypowiada pragnienie, które dla prawnika brzmi jak żądanie utrwalenia dowodu: „oby me słowa zostały spisane, oby w księdze utrwalone, rylcem żelaznym i ołowiem na skale wyryte na wieki”. Człowiek, któremu współcześni odmówili racji, apeluje do trybunału przyszłości. Skoro proces doczesny jest nie do wygrania (zob. glossę na 30 IX), niech przynajmniej akta przetrwają. Pismo utrwalone na skale to w starożytności forma najtrwalszej publikacji, jak inskrypcja królewska. Hiob chce, by jego sprawa nie umarła razem z nim. Wtedy, z samego dna, wyrywa się zdanie, które przerosło całą księgę: „lecz ja wiem: Wybawca mój żyje, na ziemi wystąpi jako ostatni”. Hebrajskie goel oznacza krewnego-mściciela, wykupiciela, tego, kto z mocy prawa rodowego wykupywał krewnego z niewoli, odzyskiwał jego ziemię i ujmował się o jego krew (por. Kpł 25; Rt 4). Hiob, opuszczony przez wszystkich, wyznaje, że ma jeszcze jednego Krewnego, który wstanie „jako ostatni”, dosłownie jak ten, kto w procesie zabiera głos na końcu i rozstrzyga. Wulgata przełożyła śmiało: Scio enim quod redemptor meus vivit, i tak te słowa weszły do liturgii za zmarłych, gdzie Kościół śpiewa je nad trumnami do dziś. „Ja sam Go zobaczę, moje oczy ujrzą, nie kto inny; moje nerki już mdleją z tęsknoty”. Tekst hebrajski jest w szczegółach ciemny i tłumacze biedzą się nad nim od wieków, ale kierunek nadziei jest jasny. Hiob spodziewa się zobaczyć Boga po swojej stronie. Chrześcijańska lektura od czasów Ojców słyszała tu przeczucie zmartwychwstania. Dzisiejsza patronka, Teresa z Lisieux, przeszła pod koniec życia własną noc wiary, próbę ciemności, o której mówiła, że siedzi przy stole niedowiarków. Właśnie w tej nocy powtarzała akt ufności. Mała droga i wielka skarga Hioba spotykają się w jednym punkcie. Ufność jest decyzją miłości podjętą w ciemku.

CZYTAJ DALEJ

Św. Teresa od Dzieciątka Jezus - "Moim powołaniem jest miłość"

Niedziela łódzka 22/2003

Ilona Jadczyk

[ TEMATY ]

św. Teresa z Lisieux

Adobe Stock

Św. Teresa z Lisieux

O św. Teresie od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza, karmelitance z Lisieux we Francji, powstały już opasłe tomy rozpraw teologicznych. W tym skromnym artykule pragnę zachęcić czytelników do przyjaźni z tą wielką świętą końca XIX w., która także dziś może stać się dla wielu ludzi przewodniczką na krętych drogach życia. Może także pomóc w zweryfikowaniu własnego stosunku do Pana Boga, relacji z Nim, Jego obrazu, który nosimy w sobie.

Życie św. Teresy daje się streścić w jednym słowie: miłość. Miłość była jej głównym posłannictwem, treścią i celem jej życia. Według św. Teresy, najważniejsze to wiedzieć, że jest się kochanym, i kochać. Prawda to, jak może się wydawać, banalna, ale aby dojść do takiego wniosku, trzeba w pełni zaakceptować siebie. Św. Teresie wcale nie było łatwo tego dokonać. Miała niesforny charakter. Była bardzo uparta, przewrażliwiona na swoim punkcie i spragniona uznania, łatwo ulegała emocjom. Wiedziała jednak, że tylko Bóg może dokonać w niej uzdrowienia, bo tylko On kocha miłością bez warunków. Dlatego zaufała Mu i pozwoliła się prowadzić, a to zaowocowało wyzwoleniem się od wszelkich trosk o samą siebie i uwierzeniem, że jest kochana taką, jaka jest. Miłość to dla św. Teresy "mała droga", jak zwykło się nazywać jej duchowy system przekonań, "droga zaufania małego dziecka, które bez obawy zasypia w ramionach Ojca". Św. Teresa ufała bowiem w miłość Boga i zdała się całkowicie na Niego. Chciała się stawać "mała" i wiedziała, że Bogu to się podoba, że On kocha jej słabości. Ona wskazała, na przekór panującemu długo i obecnemu często i dziś przekonaniu, że świętość nie jest dostępna jedynie dla wybranych, dla tych, którzy dokonują heroicznych czynów, ale jest w zasięgu wszystkich, nawet najmniejszych dusz kochających Boga i pragnących spełniać Jego wolę. Św. Teresa była przekonana, że to miłosierdzie Boga, a nie religijne zasługi, zaprowadzi ją do nieba. Św. Teresa chciała być aktywna nie w ćwiczeniu się w doskonałości, ale w sprawianiu Bogu przyjemności. Pragnęła robić wszystko nie dla zasług, ale po to, by Jemu było miło i dlatego mówiła: "Dzieci nie pracują, by zdobyć stanowisko, a jeżeli są grzeczne, to dla rozradowania rodziców; również nie trzeba pracować po to, by zostać świętym, ale aby sprawiać radość Panu Bogu". Św. Teresa przekonuje w ten sposób, że najważniejsze to wykonywać wszystko z miłości do Pana Boga. Taki stosunek trzeba mieć przede wszystkim do swoich codziennych obowiązków, które często są trudne, niepozorne i przesiąknięte rutyną. Nie jest jednak ważne, co robimy, ale czy wykonujemy to z miłością. Teresa mówiła, że "Jezus nie interesuje się wielkością naszych czynów ani nawet stopniem ich trudności, co miłością, która nas do nich przynagla". Przykład św. Teresy wskazuje na to, że usilne dążenie do doskonałości i przekonywanie innych, a zwłaszcza samego siebie, o swoich zasługach jest bezcelowe. Nigdy bowiem nie uda się nam dokonać takich czynów, które sprawią, że będziemy w pełni z siebie zadowoleni, jeśli nie przekonamy się, że Bóg nas kocha i akceptuje nasze słabości. Trzeba zgodzić się na swoją małość, bo to pozwoli Bogu działać w nas i przemieniać nasze życie. Św. Teresa chciała być słaba, bo wiedziała, że "moc w słabości się doskonali". Ta wielka święta, Doktor Kościoła, udowodniła, że można patrzeć na Boga jak na czułego, kochającego Ojca. Jednak trwanie w takim przekonaniu nie przyszło jej łatwo. Przeżywała wiele trudności w wierze, nieobce były jej niepokoje i wątpliwości, znała poczucie oddalenia od Boga. Dzięki temu może być nam, ludziom słabym, bardzo bliska. Jest także dowodem na to, że niepowodzenia i trudności są wpisane w życie każdego człowieka, nikt bowiem nie rodzi się święty, ale świętość wypracowuje się przez walkę z samym sobą, współpracę z łaską Bożą, wypełnianie woli Stwórcy. Teresa zrozumiała najgłębszą prawdę o Bogu zawartą w Biblii - że jest On miłością - i dlatego spośród licznych powołań, które odczuwała, wybrała jedno, mówiąc: "Moim powołaniem jest miłość", a w innym miejscu: "W sercu Kościoła, mojej Matki, będę miłością".

CZYTAJ DALEJ

Panie! Daj nam sił, byśmy przynosili owoce naszego nawracania się na miłość!

2026-10-01 08:11

O. prof. Zdzisław Kijas

[ TEMATY ]

rozważania

O. prof. Zdzisław Kijas

pixabay.com

Bóg oczekuje jedynie od człowieka, aby przynosił owoce nawrócenia, owoce miłości i pracy, owoce przyjaźni i modlitwy, by był pracowity w swoim życiu. To najważniejsze, czego oczekuje od człowieka Bóg. Daje mu wiele, obdarza go swoją łaską, przychodzi mu z pomocą w każdej sytuacji, czekając w zamian na – nawet minimalne – owoce jego działań.

Jezus powiedział do arcykapłanów i starszych ludu: «Posłuchajcie innej przypowieści. Był pewien gospodarz, który założył winnicę. Otoczył ją murem, wykopał w niej tłocznie, zbudował wieżę, w końcu oddał ją w dzierżawę rolnikom i wyjechał. Gdy nadszedł czas zbiorów, posłał swoje sługi do rolników, by odebrali plon jemu należny. Ale rolnicy chwycili jego sługi i jednego obili, drugiego zabili, trzeciego zaś ukamienowali. Wtedy posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem, lecz i z nimi tak samo postąpili. W końcu posłał do nich swego syna, tak sobie myśląc: Uszanują mojego syna. Lecz rolnicy, zobaczywszy syna, mówili do siebie: „To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go, a posiądziemy jego dziedzictwo”. Chwyciwszy go, wyrzucili z winnicy i zabili. Kiedy więc przybędzie właściciel winnicy, co uczyni z owymi rolnikami?» Rzekli Mu: «Nędzników marnie wytraci, a winnicę odda w dzierżawę innym rolnikom, takim, którzy mu będą oddawali plon we właściwej porze». Jezus im rzekł: «Czy nigdy nie czytaliście w Piśmie: „Ten właśnie kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła. Pan to sprawił, i jest cudem w naszych oczach”. Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane, a dane narodowi, który wyda jego owoce». Wtedy Jezus rzekł do nich: «Zaprawdę, powiadam wam: Celnicy i nierządnice wchodzą przed wami do królestwa niebieskiego. Przyszedł bowiem do was Jan drogą sprawiedliwości, a wy mu nie uwierzyliście. Uwierzyli mu zaś celnicy i nierządnice. Wy patrzyliście na to, ale nawet później nie opamiętaliście się, żeby mu uwierzyć».

CZYTAJ DALEJ

Reklama