Katolicy, którzy nie popadli jeszcze w apatię ani poczucie daremności i którzy potrafią stawać w obronie swojego Kościoła, otrzymali w ostatnim czasie cenną pomoc - książkę pt. „Mistyfikatoryka”. Jej autor - Krzysztof Nagrodzki jest łodzianinem, członkiem Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy i organizatorem znanych już w Polsce corocznych konferencji „Dziennikarz - między prawdą a kłamstwem”, poświęconych mediom. Książka w pewnym sensie wyrasta z ducha tych konferencji - jest po dziennikarsku rzeczowa i śmiała. Autor określa swoje dzieło w podtytule jako „Obrazki z antykatolickiej wystawy faktów, mitów i niechęci”.
Książka stanowi odpowiedź na zalew kłamliwych lub tendencyjnych zarzutów pod adresem Kościoła katolickiego i naszej wiary. Zbijając zatem kolejne fałszywki i oskarżenia, których Kościół doświadczał w ciągu dwóch tysiącleci, autor „Mistyfikatoryki” prowadzi nas przez historię - od czasów Chrystusa aż do ostatnich papieży XX wieku.
Zaczynamy tę pasjonującą podróż od zdemaskowania pierwszych herezji Celsusa i ich dzisiejszych odprysków (znanych np. jako sugestie o istnieniu „braci Jezusa”). Kończymy zaś w XX wieku, poznając tło oszczerczych plotek, powstałych w związku z krótkim pontyfikatem Albino Lucianiego (Jana Pawła I). Po drodze przechodzimy przez wiele epizodów z dziejów Kościoła, przekonując się, że nigdy nie brakowało oszczerców ani kłamców - obojętnie, czy dla Kościoła był to czas prześladowań (rewolucja francuska), czy pomyślności (panowanie Hiszpanii i Portugalii w Ameryce Środkowej i Południowej - z czasem skutkujące powstaniem całkowicie zakłamanej tzw. czarnej legendy).
Zaletą „Mistyfikatoryki” jest sposób narracji, oscylujący między polemicznym pamfletem, popularyzatorską skrupulatnością a pogłębioną historiozoficzną refleksją. Niemal encyklopedyczny charakter książki wynika z zamiaru autora, by stworzyć coś w rodzaju kompendium, użytecznego np. dla katechetów, seminarzystów, redaktorów pism parafialnych i dla wszystkich tych wyznawców (nie „letnich”, lecz „gorących”), którzy czują w sobie żyłkę polemisty i gotowi są rozmawiać z każdym niedoinformowanym i zmanipulowanym człowiekiem, by prawda o Chrystusie i o Jego Kościele była rozpowszechniana...
Krzysztof Nagrodzki, „Mistyfikatoryka”, Wydawca: Oddział Łódzki Katolickiego Stowarzyszenia Dziennikarzy. Książkę można zamawiać telefonicznie: 609-242-387 bądź e-mailem: lodz@katolickie.media.pl, cena: 18 zł + koszt wysyłki. Część dochodu ze sprzedaży jest przeznaczona na tegoroczną V Ogólnopolską Konferencję z cyklu: „Dziennikarz - między prawdą a kłamstwem”.
2 lutego obchodzone jest w Kościele święto Ofiarowania Pańskiego, potocznie zwane świętem Matki Bożej Gromnicznej. Bardzo pięknie o tym święcie pisze Anselm Grün - mnich benedyktyński: "Święto Ofiarowania
Pańskiego zaprasza nas, by przyjąć Chrystusa do wewnętrznej świątyni naszego serca. Wesele między Bogiem i człowiekiem odbywa się wtedy, gdy pozwalamy wejść Chrystusowi do wewnętrznej świątyni zamku naszej
duszy. Znajduje to swój wyraz podczas święta w procesji ze świecami. Na rozpoczęcie Eucharystii wspólnota zbiera się w ciemnym przedsionku kościoła. Kapłan święci świece i zapala je. Następnie wszyscy
wchodzą z płonącymi świecami do kościoła. Jest to obraz tego, że do świątyni naszej duszy wchodzi światło Jezusa Chrystusa i rozświetla wszystko, co jest tam jeszcze ciemne i jeszcze nie wyzwolone".
Nazwy tego święta są dość zróżnicowane. Lekcjonarz armeński podaje, że obchodzono je w "czterdziestym dniu od narodzenia naszego Pana Jezusa Chrystusa". W V w. pojawiły się w brzmieniu greckim określenia
hypapante, tzn. święto spotkania i heorte ton kataroion - święto oczyszczenia. Te dwa określenia rozpowszechniły się w Kościele zarówno na Wschodzie jak i na Zachodzie. W liturgii bizantyjskiej do dziś
nosi ono nazwę hypapante. Nazwę tę spotykamy także w Sakramentarzu gregoriańskim w tradycji rzymskiej. Określeniem "oczyszczenia" posłużył się Mszał z 1570 r. Mszał Pawła VI opowiedział się za In presentatione
Domini - Ofiarowanie Pańskie.
Różna była data obchodzenia tego święta. Wschód liczył 40 dni od Objawienia Pańskiego, natomiast Zachód od 25 grudnia, które było i jest świętem Narodzenia Pańskiego. Stąd Kościoły wschodnie świętowały
Ofiarowanie Pańskie 14 lutego, zaś liturgia rzymska - 2 lutego. Mszał papieża Pawła VI przewiduje na ten dzień oddzielną prefację, która sławi Boga za to, że Maryja przyniosła do świątyni Jezusa, przedwiecznego
Syna Bożego, że Duch Święty ogłosił Go chwałą ludu Bożego i światłem dla narodów. Motyw ten leży u podstaw tego święta, pojawia się w modlitwach i w Ewangelii: "Gdy potem upłynęły dni ich oczyszczenia
według Prawa Mojżeszowego, Maryja i Józef przynieśli Dzieciątko do Jerozolimy, aby Je przedstawić Panu: «Każde pierworodne dziecko płci męskiej będzie poświęcone Panu». Mieli również złożyć
w ofierze parę synogarlic albo dwa młode gołębie, zgodnie z przepisem Prawa Pańskiego" (Łk 2, 22-23).
Motyw światła jest charakterystyczny do tego stopnia, że w niektórych krajach Msza św. 2 lutego nosi nazwę Mszy światła. W tym dniu w jakiejś mierze dominuje procesja ze świecami podczas śpiewania
antyfony: "Światło na oświecenie pogan i chwałę ludu Twego Izraela".
Parafia pw. św. Ignacego Loyoli i św. Andrzeja Boboli
Nowe sanktuarium zainaugurowało działalność
Kościół pod wezwaniem św. Ignacego Loyoli i św. Andrzeja Boboli w Jastrzębiej Górze, prowadzony przez oo. jezuitów, 4 stycznia został ustanowiony sanktuarium przez metropolitę gdańskiego abp. Tadeusza Wojdę. W sobotę, 31 stycznia nastąpiła oficjalna inauguracja działalności sanktuarium.
Podziel się cytatem
- zauważył w homilii o. Bogusław Steczek SJ, który przewodniczył Mszy św. inaugurującej działalność sanktuarium św. Ignacego w Jastrzębiej Górze. Imię zakonne, które przyjął Inigo Lopez de Loyola, czyli Ignacy, pochodzi od słowa „płomień”. Okazało się ono prorocze, bo ten święty był dla wielu osób jak ogień, który rozjaśnia, ogrzewa, pociesza i prowadzi. Bycie „płomieniem” dla ludzi pogrążonych w ciemnościach, błędach i smutku to także zadanie wszystkich nas, wierzących w Chrystusa - zauważył kaznodzieja.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
