W przedwojennej „Niedzieli” bardzo często informowano czytelników o wszelkich niezwykłych wydarzeniach, jakie miały miejsce na Jasnej Górze lub w jej okolicach, a które nosiły znamiona cudu. Czyniono to „ku utwierdzeniu w wierze wszystkich tych, którzy są słabej wiary i wątpią o cudownej pomocy Matki Najświętszej”. Oczywiście, teksty te były opatrzone przypiskiem, że zarówno redakcja, jak i ojcowie paulini wstrzymują się od orzekania o cudowności opisywanego zdarzenia do czasu stwierdzenia takowego faktu przez Kościół. Podam przykład z 1926 r., kiedy to „7 maja w kaplicy Matki Boskiej Częstochowskiej została uzdrowiona sparaliżowana od kilku lat dziewczynka, Franciszka Wiśniewska z Gniezna. Przywieziono ją na wózku do klasztoru Jasnogórskiego i sprowadzono do kaplicy Matki Bożej. Tu, po wysłuchaniu Mszy św., gdy chciano ją podprowadzić do balustrady dla przyjęcia Komunii św., nagle uczuła władzę w nogach, powstała o własnych siłach i sama zbliżyła się do ołtarza. Po Komunii św. odeszła bez pomocy od balustrady i jakiś czas modliła się, klęcząc, poczem opuściła klasztor”. Natomiast 14 sierpnia 25-letni Michał Michalik z Zakówek k. Mińska Mazowieckiego odzyskał władzę w sparaliżowanej ręce i nodze. Pracował on jako mechanik w folwarku Szczaki, gdzie został dotknięty paraliżem lewej strony ciała. Właściciel folwarku skierował go do szpitala św. Stanisława na Woli, gdzie zdiagnozowano paraliż. Po upływie 3 miesięcy chory zaczął chodzić, a właściwie skakać na prawej nodze, gdyż lewa była całkowicie bezwładna. 14 sierpnia ok. godz. 5 rano przybył z pomocą pielgrzymów z Grodziska na Jasną Górę i tam, leżąc krzyżem przed Cudownym Obrazem, poczuł nagle „w sobie jakąś dziwną zmianę, podniósł się bez trudu i stanąwszy prosto, zaczął chodzić bez pomocy kija”. Po sporządzeniu urzędowego protokołu w rozmównicy klasztoru, w obecności świadków i księży, pielgrzymka wraz z uzdrowionym wróciła do Grodziska. Do miasta przybyli około pierwszej w nocy, a „mimo to jednak na powitanie jej wyszły tłumy, pragnące ujrzeć cudownie uzdrowionego”.
Świecka misjonarka Helena Kmieć została zamordowana w Boliwii
Misją współczesnych misjonarzy jest nie tylko ewangelizacja, ale i dostarczanie takiej pomocy, jakiej potrzebuje dana społeczność: czasem to zakup kur i kogutów, rehabilitacja w warunkach domowych czy zorganizowanie miejsca, w którym dzieci z niepełnosprawnością zostaną zauważone. Miejsca, gdzie ludzie będą mogli przyjść po pomoc. W 2026 r. Caritas Polska wspiera 27 projektów misyjnych w 14 krajach na czterech kontynentach.
To, czego potrzebuje człowiek, zależy od miejsca, w którym runął. Czasem będzie to ciężka choroba, czasem brak możliwości pracy albo jej utrata, czasem nie ma co włożyć do garnka. Inny chciałby posłać dziecko do szkoły, ale go na to nie stać. Caritas Polska nie ogranicza swojej pomocy do jednego rodzaju wsparcia - odpowiada na podstawowe potrzeby bytowe, rozwija lokalną aktywizację zawodową, agroekologię i edukację oraz wsparcie psychologiczne. Według danych ze stycznia br., w 99 krajach, na wszystkich kontynentach pracuje 1617 polskich misjonarzy.
Spotkanie rozpoczęło się w Domu Diecezjalnym TABOR. Uczestnicy przedstawiali swoje rodziny, opowiadali o doświadczeniach małżeńskich i dzielili się historiami, które często rozpoczynały się od jednego, odważnego kroku – decyzji, że ich wesele będzie świętem miłości, a nie alkoholu. Pierwszego dnia uczestników odwiedził biskup Kazimierz Górny, który podziękował małżonkom za ich świadectwo i przypomniał postać św. Maksymiliana Marii Kolbego – patrona ludzi podejmujących trud życia w trzeźwości. Podczas Eucharystii ks. dr Wiesław Matyskiewicz podkreślał, że abstynencja nie jest wyrzeczeniem, lecz darem składanym rodzinie i bliźnim.
Drugi dzień miał charakter formacyjny. Konferencje poświęcone problematyce uzależnień pokazały, jak współczesna wiedza medyczna i psychologiczna potwierdza znaczenie profilaktyki oraz odpowiedzialnych wyborów. Szczególnym przeżyciem była pielgrzymka do Markowej – miejsca naznaczonego świadectwem błogosławionych Józefa i Wiktorii Ulmów. Ich życie przypomina, że miłość małżeńska to codzienna odpowiedzialność za drugiego człowieka, gotowość do poświęcenia i odwaga życia zgodnie z wyznawanymi wartościami. Wieczorne warsztaty taneczne, wspólna modlitwa różańcowa oraz rozmowy do późnych godzin pokazały, że integracja nie potrzebuje alkoholu. Wręcz przeciwnie – uczestnicy podkreślali, że dopiero w atmosferze trzeźwości można w pełni cieszyć się obecnością drugiego człowieka, prowadzić wartościowe rozmowy i budować prawdziwe więzi.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
