Telepatia (grec. „teleio”, „teleo”, „pate”, „patos’ - być wypełnionym konkretnym celem, wzruszenie uczuć, współbrzmienie dusz) to przekazywanie myśli na odległość, które są natychmiast odbierane przez adresata; to także przekazywanie uczuć, nastrojów, przeżyć, radości, smutku i cierpienia. Mówiąc o telepatii, parapsychologia ma na uwadze zjawisko, w którym człowiek doświadcza czegoś, co dotyczy wydarzenia już dokonanego bądź zdarzenia aktualnego, dziejącego się obecnie. Telepatii nie można wytłumaczyć zwyczajnymi procesami postrzegania czy wnioskowania, które wynikałyby z danych empirycznych. Dla wielu badaczy telepatia nie jest jednak jasnowidzeniem, choć większość autorów łączy ze sobą te zjawiska.
Telepatia jest znana we wszystkich kulturach. Psychologia łączy ją z głęboką intuicją, przeżywaniem sytuacji rozstania czy oczekiwania na spotkanie z osobą będącą daleko i znajdującą się w niebezpieczeństwie. To jakieś przeczucie tego, co się zdarza, np. matka „widzi” śmierć swojego dziecka. Tego typu telepatia jest czymś naturalnym i nie może odnosić się do religii. Są autorzy, którzy - w sposób przynajmniej pośredni - widzą możliwość istnienia telepatii w religii chrześcijańskiej. Chodziłoby tu o Boże natchnienia proroków, nazywanych niekiedy widzącymi wolę Bożą i interpretującymi zdarzenia, których naocznie nie widzieli, w świetle ekonomii zbawienia. Szłoby też o komunikowanie się na odległość ludzi świętych już na ziemi, np. mistyków, jak św. Teresa z Avilá, która będąc w klasztorze, znała ważne wydarzenia w Kościele, czy o. Pio rozpoznający słabości niektórych grzeszników i skłaniający ich nie tylko do sakramentu pojednania, ale i do całkowitej zmiany dotychczasowego stylu życia. Jakkolwiek termin „telepatia” w teologii jest nieznany, to, moim zdaniem, może być stosowany w powyższym znaczeniu. By uniknąć nieporozumień, trzeba jasno odróżnić zjawiska telepatyczne, o których mówi parapsychologia jako nadzwyczajne, ale naturalne, od religijnych, z którymi związana jest łaska i inicjatywa Boża.