Wielkanoc. Największa i najważniejsza chrześcijańska uroczystość. Radujemy się ze zmartwychwstania Jezusa z Nazaretu. Wierzymy, że razem z Chrystusem będziemy żyć na wieki, choć nie bardzo wiemy, jak to życie będzie wyglądać. Pragniemy je opisać, puszczając niekiedy wodze wyobraźni. Św. Paweł Apostoł podpowiada, że „ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują” (1 Kor 2, 9). Na temat tajemnicy Paschy Chrystusa wylano ocean atramentu. „O Zbawco, wyszedłeś z łona, co męża nie znało, i zostawiłeś Dziewicy znamię dziewictwa, dziś z grobu wyszedłeś, zniszczywszy królestwo grobu (…). Wyszedł więc Adam, którego Ty wiodłeś, a Ewa, służka Maryi, szła w Twoje ślady. Ciebie więc sławi cała ziemia, hymn zwycięstwa śpiewając: Zmartwychwstał Pan!” (św. Roman Pieśniarz - VI wiek).
„Wszystko, co działo się w życiu Chrystusa: ukrzyżowanie, pogrzebanie, zmartwychwstanie trzeciego dnia, wniebowstąpienie, zasiadanie po prawicy Ojca, Jego słowa i czyny - to obraz naszego chrześcijańskiego życia na tej ziemi” (św. Augustyn - zm. 430 r.).
„Przeto cielesne narodzenie - z człowieka, duchowe zaś narodzenie - z Boga; tamto więc z człowieka, to z Boga; tamto rodzi człowieka dla świata, to - dla Boga; tamto rozsiewa mieszkańców na ziemi, to przenosi ich do nieba; tamto daje życie czasowe, to - wieczne. W końcu tamto daje synów człowieczych, to - synów Bożych” (św. Chromacjusz z Akwilei - zm. ok. 407 r.).
Na zakończenie, najwcześniej zapisane świadectwo wiary w zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, które złożył Apostoł Narodów: „Przypominam, bracia, Ewangelię (…), że Chrystus (…) zmartwychwstał trzeciego dnia, zgodnie z Pismem; i że ukazał się Kefasowi, a potem Dwunastu, później zjawił się więcej niż pięciuset braciom równocześnie (…). W końcu (…) ukazał się także i mnie (…). Jeśli nie ma zmartwychwstania, to i Chrystus nie zmartwychwstał. A jeśli Chrystus nie zmartwychwstał, daremne jest nasze nauczanie, próżna jest także wasza wiara (…). Jeżeli tylko w tym życiu w Chrystusie nadzieję pokładamy, jesteśmy bardziej od wszystkich ludzi godni politowania” (1 Kor 15, 1nn.).