Szanowna i Kochana Pani Aleksandro!
Bardzo serdecznie dziękuję za list zamieszczony o mnie w tygodniku „Niedziela” („Między wierszami”). Sprawiło mi to wielką radość. W poprzednim liście pisałam, że jest Pani dobrą dziennikarką, a dziś dodaję jeszcze, że jest Pani doskonałym psychologiem. Na podstawie kilku zdań w moim liście - trafnie określiła Pani walory mojego charakteru. Koleżanki i personel „mojego” szpitala stwierdzili, że taka właśnie jestem.
Jestem wdzięczna wszystkim Świętym, że żyję, i chodzę do kościoła, choć powrót jest bardzo uciążliwy. Nigdy w życiu nie sądziłam, że chorując tak długo, dożyję 83 lat. Nie przeszkadza mi to, że jestem samotna, mam tak zajęty czas, że nie mam kiedy o tym myśleć. Dużo czytam, także w nocy, bo źle sypiam - Dzieje Apostolskie, różne książki, calutką „Niedzielę”. Jestem osobą towarzyską, ale moje koleżanki, i to wiele, odeszły już do Pana, zostało tylko kilka. Te, które pozostały, są zdrowsze i mam z nimi kontakt telefoniczny.
Życzę Pani, żeby ogarniało Panią ogromne uczucie radości, miłości, szczęścia, tak silne, aby trwało cały rok. Niech czuwają nad Panią wszyscy Święci, a Bóg da wiele zdrowia. Serdecznie Panią pozdrawiam. Bóg zapłać.
Między wierszami - Leokadia

Kiedy jest mi źle, gdy czuję się zmęczona, przygnieciona obowiązkami, słaba i bezsilna, gdy dopada mnie przygnębienie i wydaje mi się, że nie podołam już następnemu wyzwaniu życia, wtedy przychodzą mi na myśl różne osoby. Pierwsza, to prawie stuletnia moja była sąsiadka, Pani Włada, o której pisałam, a która jesienią odeszła już do Pana. Była bardzo dzielna w tych ostatnich latach i miesiącach życia. Jej całkowita bezbronność i bezradność zawsze były równoważone wielkim sercem otwartym na każdego. Uwielbiałam jej uśmiech i dlatego lubiłam ją rozśmieszać. A tak strasznie cierpiała i tak bardzo była cierpliwa.
W dalekim Olsztynie jest też pani Stefania, która z heroizmem znosiła cierpienia. Wiem, że mnie nie zapominała. Inne osoby to: Alicja z Częstochowy wzór rodzinnej miłości i oddania, Basia, też z Częstochowy - dla której wprost nie mam słów uznania i podziwu, wuj Mietek z Wrocławia - zawsze pogodny i serdeczny. I wiele, wiele innych osób, które miały ciężkie życie, a dzięki którym moje własne teraz wydaje się lżejsze. No i z ostatnio przeżytych niespodziewanie Jasnogórskich Dni Skupienia - dołączył do tego grona o. Kazimierz Maniecki.

Aleksandra

PS Pani Leokadio! Przy Pani też zawsze świeci słońce!