Nazywani są rycerzami i damami Bożego Grobu w Jerozolimie, bo bliskie są im ideały rycerskie. Pragną pogłębiać w sobie samodyscyplinę, szlachetność, odwagę, gotowość do rezygnacji, aby walczyć w obronie sprawiedliwości i pokoju. Wybierani są spośród osób odznaczających się głęboką świadomością chrześcijańską i postawą moralną. Pełnią przecież rolę opiekunów Bożego Grobu. Noszony przez nich krzyż to symbol ran Chrystusa i solidarności z chrześcijanami w Ziemi Świętej.
26 kwietnia br. w Częstochowie Zakon Rycerski Bożego Grobu w Jerozolimie podczas obrzędu inwestytury poszerzy grono rycerzy i dam.

Iwestytura, czyli przyjęcie nowych członków

Obrzęd inwestytury odbywa się co roku wiosną w różnych miastach Polski. Pierwsza inwestytura po reaktywowaniu Zakonu miała miejsce w Warszawie 25 marca 1996 r. w obecności ówczesnego Wielkiego Mistrza Zakonu - kard. Carlo Furno. Wielki Przeor Zakonu w Polsce - kard. Józef Glemp przewodniczył tej uroczystości. Druga inwestytura odbyła się w bazylice miechowskiej 17 kwietnia 1999 r., w 900. rocznicę zdobycia przez krzyżowców Jerozolimy. Obrzędy inwestytury odbywały się również w Krakowie, Gnieźnie, Wrocławiu, Katowicach, Radomiu, Białymstoku. W tym roku Częstochowa będzie gościć Bożogrobców po raz drugi. Podczas ceremonii przyjęcia do zakonu nowi członkowie otrzymują przywilej noszenia stroju rycerskiego. Mężczyźni białe płaszcze z czerwonym krzyżem i czarne nakrycie głowy, kobiety - czarny płaszcz i mantylkę, czyli koronkowy welon, oraz dystynktoria. W tych strojach mogą uczestniczyć w uroczystościach w Kościele, np. podczas Bożego Ciała, święta Świętej Rodziny.

Inwestytura 2008

W tym roku uroczystość inwestytury przygotowało środowisko częstochowskich członków zakonu. Program zapowiada 3-dniowe spotkanie. W czwartek 24 kwietnia w auli „Niedzieli” będzie miało miejsce spotkanie kandydatów z polskim zwierzchnikiem Zakonu Bożego Grobu prof. dr. hab. Jerzym Wojtczakiem-Szyszkowskim, a następnie konferencje - o. Nikodema Gdyka -franciszkanina: „Chrześcijanie w Ziemi Świętej” oraz o. prof. dr. hab. Andrzeja Napiórkowskiego paulina: „Kultura odsłoną duchowości rycerskiej”. Drugiego dnia w Częstochowskim Archidiecezjalnym Wyższym Seminarium Duchownym członkowie i kandydaci będą przygotowywać się do inwestytury przez obrzęd czuwania, pod przewodnictwem częstochowskiego biskupa pomocniczego Jana Wątroby. Główne uroczystości będą miały miejsce w sobotę 26 kwietnia w kościele św. Wojciecha. Po procesyjnym przejściu z auli duszpasterstwa akademickiego odprawiona zostanie Msza św. pod przewodnictwem sosnowieckiego biskupa pomocniczego Piotra Skuchy, podczas której odbędzie się ceremonia inwestytury. W tym roku zgłoszono 21 kandydatów na członków Zakonu Bożego Grobu, w tym redaktora naczelnego „Niedzieli” ks. inf. Ireneusza Skubisia.

Kto może zostać Bożogrobcem?

Obecnie do Zakonu Rycerskiego Bożego Grobu w Jerozolimie należy 160 członków z Polski. Według statutu Zakonu, prawo zgłaszania kandydatów na rycerzy i damy ma tylko członek zakonu. Kandydaturę zatwierdza Komisja ds. nominacji oraz Prezydium. Damą bądź rycerzem może zostać zarówno osoba duchowna, jak i świecka, która ukończyła 25 lat. Wybierani są oni spośród osób wierzących, katolików o nieposzlakowanej postawie moralnej. To praktykowanie wiary powinno być widoczne w obrębie własnej rodziny, w miejscu pracy, w posłuszeństwie Ojcu Świętemu, we współpracy z własną parafią i diecezją, w działalności chrześcijańskiej. Szczególnym zadaniem zakonu jest troska o miejsca święte i działalność charytatywna prowadzona w Ziemi Świętej. Te posługi tkwią właśnie w duchowości jej członków.

Pierwszy zakon rycerski w Polsce

Historia Zakonu Bożogrobców - Kanoników Regularnych, Stróżów Świętego Grobu Jerozolimskiego sięga 1099 r. Książę Gotfryd de Bouillon ustanowił wtedy 20-osobową grupę świeckich rycerzy i duchownych w celu opieki nad Bożym Grobem w Jerozolimie. W 1114 r. Arnulf z Rohez nadał im Regułę św. Augustyna. Zakon został zatwierdzony przez papieży: Kaliksta II, Honoriusza II, Celestyna II i rozwijał się głównie w krajach europejskich. Do Polski Bożogrobców sprowadził w 1163 r. Jaksa z Miechowa i osadził ich w swych dobrach. Miechowici otrzymali liczne nadania od książąt, możnowładców, biskupów. Rozkwit Zakonu Bożogrobców miał miejsce w XV wieku, a miechowskie sanktuarium Bożego Grobu stało się jednym z najprężniejszych ośrodków zakonu.
Bożogrobcy wprowadzili do Polski liturgię i nabożeństwa zaczerpnięte z tradycji jerozolimskiej, wcześniej w naszym kraju nieznane. Spopularyzowali m.in. budowę Bożego Grobu w Wielki Piątek. Organizowali uroczystości w Wielkim Tygodniu i w 2. niedzielę po Wielkanocy, które przyciągały wielu pielgrzymów. Oprócz działalności duszpasterskiej członkowie zakonu zajmowali się szpitalnictwem, a w końcowym okresie istnienia również szkolnictwem. Po Bożogrobcach pozostał liczny księgozbiór, m.in. „Antyfonarz miechowski” z 1562 r., oraz świątynie, np. w Miechowie, w Gnieźnie i w Nysie.
Dziś Zakon Rycerski Bożego Grobu w Jerozolimie ma ok. 20 tys. członków na świecie, głównie w krajach europejskich, ale również w Ameryce Północnej, Środkowej i Południowej oraz na Dalekim Wschodzie. Zakon stanowi fundamentalny środek pomocy dla Ziemi Świętej.

Dla mnie członkowstwo w Zakonie Bożego Grobu jest pogłębieniem świadomości zmartwychwstania Jezusa Chrystusa. Pusty Grób Jezusa przypomina mi, że nasz Pan zmartwychwstał i żyje dla wszystkich ludzi, także dla mnie. Żyje i codziennie oddaje mi się cały. Cały do mojej dyspozycji. Jest i czeka, abym Go przyjmowała. To fascynujące.
Wanda Terlecka

Być kawalerem Bożego Grobu to honor i godność. Ten przywilej chcę potwierdzać swoją codzienną modlitwą, rzetelną pracą, życiem w prawdzie i czynami miłosierdzia. Z krzyżem Chrystusa zawsze i wszędzie jestem gotów bronić wiary chrześcijańskiej i być Jego uczniem. Służyć jak najlepiej rodzinie, prowadzonej firmie, wszystkim ludziom, Kościołowi i naszej Ojczyźnie.
Waldemar Pacud

Być damą to dla mnie zaszczyt. Zgodnie z powołaniem żony i matki, staram się doskonalić cnoty chrześcijańskie przez codzienną modlitwę, stałą adorację Najświętszego Sakramentu, krzewienie i ugruntowanie wiary w swojej rodzinie, jak i w różnych środowiskach, w których się znajduję. Dźwiganie własnego krzyża i przyjęcie krzyża, w który zostałam przyodziana, będącego znakiem obrony i miłości, jest zawsze radością służby Chrystusowi. Będąc wierną ideałom damy i przestrzegając zasad konstytucji zakonu, jestem szczęśliwa w tej świętej posłudze.
Maria Pacud