Jestem wdową. Z powodów materialnych oraz zdrowotnych (klimat, jestem na rencie inwalidzkiej) musiałam zmienić miejsce zamieszkania na tańsze. Ponieważ nie mam bliskiej rodziny, liczyłam na pomoc dalszych krewnych mieszkających w pobliżu. Niestety, bardzo się rozczarowałam. Gdy skończyły mi się pieniądze, zostałam sama. Nigdy nie zaproszono mnie na święta, a nawet na niedzielny obiad czy choćby na herbatę. Nigdy nikt nie zatelefonował do mnie z zapytaniem: jak się czuję, czy potrzebuję pomocy. Nie mogłam i nie mogę liczyć także na pomoc i opiekę w potrzebie. Zostałam sama. Syn wyjechał do Australii i też nie interesuje się moim losem. Po tych przeżyciach dopadła mnie depresja, niepokoję się o swoją egzystencję.
Danuta

Pani Danuta już koresponduje za pośrednictwem „Niedzieli”, ale widocznie bardzo doskwiera jej ten ból egzystencjalny, skoro znów do nas pisze. Niestety, nie mamy żadnego cudownego lekarstwa na samotność. Trudno też komuś, kto cierpi, tłumaczyć, by szukał przyczyn swojej samotności w sobie samym. W pewien sposób bowiem nasza samotność często bywa skutkiem przeszłości, ale gdy ona się pojawi, to już jest za późno, by żałować za tę przeszłość. Trzeba raczej zastanowić się, co można zrobić „na dziś”. A dziś może nie oczekiwać, kto i w jaki sposób nam pomoże, tylko - co my możemy uczynić, póki jeszcze mamy trochę sił. Myślenie o innych naprawdę potrafi zagłuszyć w nas własne problemy, własne smutki. Otwarcie się na drugiego człowieka owocuje potem tym samym względem nas, i już nie jesteśmy sami ze swoimi problemami. Tylko tyle. I aż tyle.

Aleksandra