Z nią przychodzimy na świat. Nie zyskujemy jej dzięki pochodzeniu, pieniądzom czy zabieganiu najbliższych. Jest nam ona dana wraz z życiem. Godność.

Wieczorne wiadomości

„Tobie oddaję siebie, moją teraźniejszość i przyszłość, abym wypełnił moją posługę tak, jak Ty tego pragniesz”
(Jan Paweł II, Homilia, 16 października 2003 r.).
Docierają informacje o likwidacji niektórych szpitali i o postawie lekarzy. Mówią, że walczą o swoje dobre imię. O godność. Na ekranie pojawiają się obrazy ewakuacji - chorzy przewożeni do pobliskich lub odległych placówek; szpitalne łóżka, piżamy, wenflony, kroplówki i oczy... Przymknięte lub skierowane w niebo. Człowieczeństwo. Z jednej i drugiej strony. Ten sam cel, tylko jakiś inny wymiar. Kto zawinił?

Czas umyka

„Niezależnie od indywidualnych doświadczeń, nasza refleksja skupia się przede wszystkim na problemie czasu, który nieubłaganie upływa” (Jan Paweł II, Testament).
On i Ona. Staruszkowie zamknięci w mniejszym pokoju swojego mieszkania. Upychają jakoś swoje „graty” i siebie, by nie przeszkadzać młodym. Jedyna wnuczka wyszła za mąż, urodziła dziecko, trzeba pomóc. Remont, nowe meble, garnki, talerze. Stare „skorupy” lądują w śmietniku, bo są popękane, pożółkłe, wyblakłe, jakieś niedzisiejsze. Na ich miejscu pojawiają się nowe sprzęty, błyszczące, nowoczesne, praktyczne i estetyczne. Młodzi chcą żyć na „jakimś poziomie”. Kiedy przychodzą goście, pilnują, by On ani Ona nie wychodzili ze swego pokoju. On umiera pierwszy. Ona siedzi wpatrzona w okno lub ekran telewizora. Modli się i gromadzi śmieci. Podobno zapomina. Wychodzi z domu, jak nikogo nie ma i nie odnajduje powrotnej drogi. Kłopot. Trzeba temu zaradzić. Trafia do jednego z tych miejsc. Po miesiącu odwiedza ją wnuczka, przynosi owoce. Ona nie poznaje, nie rozumie. W którymś momencie popełniła błąd, tylko w którym?
„«Czas umyka bezpowrotnie» - pisał już starożytny poeta łaciński. Człowiek poddany jest czasowi: rodzi się i przemija w czasie” (Jan Paweł II, Testament).

Alfa i omega

„Dzień narodzin staje się pierwszą datą jego życia, a dzień śmierci ostatnią: alfa i omega, początek i koniec jego ziemskiego bytowania, jak podkreśla chrześcijańska tradycja, umieszczając te litery greckiego alfabetu na kamieniach nagrobnych” (Jan Paweł II, Testament).
„Babuniu, ty nie możesz mnie tak kochać jak ja ciebie!” - woła mały Janek, kiedy starsza kobieta przytula go do siebie. Początek i koniec. Całe życie zamknięte w jednym uścisku. To, co dopiero powstało, kiełkuje, i to, co gaśnie. Pierwsze - z niezachwianą wiarą w zwycięstwo dobra, drugie - z wielką pokorą wobec wszystkich życiowych planów. Trzymając się mocno jedno drugiego, idą przed siebie z podobnym blaskiem w oczach.

„Kres jest niewidzialny,
jak początek.
Wszechświat wyłonił się
ze Słowa
i do Słowa też
powraca”
(„Tryptyk rzymski”)

Z nią przychodzimy na świat. Świat, który proponuje tyle ścieżek. Przychodzą zmartwienia, jest ból, bezsilność, czasem radość. Wszystko - niezależnie od tego, którą z tych ścieżek wybierzemy.