Są gwiazdozbiory ledwo dostrzegalne na naszym nieboskłonie, ponieważ zawsze świecą nisko nad horyzontem. Należy do nich siódmy gwiazdozbiór zodiakalny Waga (Librae). Zajmuje obszar wokół ekliptyki i dlatego widać go prawie ze wszystkich szerokości geograficznych na świecie. Waga symbolizowała jednakowy czas trwania dnia i nocy, bowiem 2 tys. lat temu Słońce, przechodząc przez tę konstelację, sygnalizowało równonoc jesienną. Teraz taki punkt równonocy jesiennej, z powodu zjawiska precesji, przesunął się do sąsiedniego gwiazdozbioru Panny. Starożytni Rzymianie kojarzyli jednak konstelację z wagą trzymaną przez boginię sprawiedliwości Astraję.
Niebiesko-biała gwiazda Zuben Elgenubi leży na ekliptyce i dlatego obok niej regularnie pojawia się Księżyc. Ekliptyka jest pozorną drogą Słońca pośród gwiazd na ziemskim niebie. 7 listopada Słońce zawsze znajduje się w miejscu Zuben Elgenubi, a od października cały gwiazdozbiór jest dla nas niewidoczny. Nazwa gwiazdy oznacza kleszcze południowe, ponieważ w dawnych greckich wyobrażeniach aż tutaj sięgał sąsiedni Skorpion. Odległa o około 65 lat świetlnych Zuben Elgenubi jest gwiazdą podwójną. Prawdziwa niespodzianka czeka nas przy północnych szczypcach skorpiona, które wyznacza szmaragdowozielona gwiazda Zuben Eschamali. Ma piękny zielony kolor i jest prawdziwą rzadkością pośród gwiazd. Popatrzmy zatem na zieloną gwiazdę na wieczornym niebie!
Ósmym z kolei gwiazdozbiorem zodiakalnym jest Skorpion. Ten podobny do haczyka na ryby gwiazdozbiór bardzo dobrze znają Nowozelandczycy. Legenda głosi, że ich przodek Maui łowiąc ryby, schwytał i wyciągnął z oceanu cały ląd, dając początek Nowej Zelandii. Haczyk wyrwał z taką siłą, że doleciał on aż do nieba, gdzie pozostał do dziś jako piękny gwiazdozbiór. W mitologii greckiej Skorpion miał jednak złą reputację. Bogini Gaja kazała mu zakłuć Oriona, którego potem przywrócił do życia uzdrowiciel Eskulap. Dlatego, gdy Skorpion wschodzi po jednej stronie nieboskłonu, Orion „umiera” po stronie przeciwnej. Ale sprawiedliwość zwycięża i Skorpiona rozdeptuje na niebie sąsiedni Wężownik. Na wielu wizerunkach wschodnia noga Wężownika wyraźnie celuje w gwiazdozbiór Skorpiona. Również pobliski Strzelec wycelował swoją strzałę wzdłuż ekliptyki wprost w ciało Skorpiona.
Najjaśniejszą gwiazdą konstelacji jest czerwona Antares, co w dużym uproszczeniu może oznaczać Przeciwmars. Ze względu na czerwone zabarwienie współzawodniczy ona z czerwoną planetą Mars, która po grecku nazywa się Ares. Antares jest nadolbrzymem o masie 15 razy większej od Słońca, ale o bardzo małej gęstości. Jasnością absolutną przewyższa nasze Słońce 9000 razy, lecz jej zewnętrzne warstwy mają dużo niższą temperaturę. W Skorpionie dostrzeżemy dwie bledsze niebiesko-białe gwiazdki. Pierwsza - to świecąca tuż nad ekliptyką gwiazda podwójna Acrab, którą łatwo rozdzielić za pomocą lunety. Również niebiesko-biała jest Dschubba oznaczająca czoło skorpiona. Konstelacja Skorpiona położona jest w bogatym w gwiazdy obszarze Drogi Mlecznej i zawiera wiele ciekawych obiektów, np. gromadę otwartą M6, odległą o około 2000 lat świetlnych. Również w tej części gwiazdozbioru znajdziemy podobną gromadę otwartą M7, odległą o 800 lat świetlnych.
Wykorzystajmy letnie noce do podziwiania gwiazd. Gwiazdy wszędzie są piękne: i nad morzem, i w górach, i nad jeziorem! Czytelnikom życzę słonecznych i gwiezdnych wakacji.