Czcigodny i Drogi Księże Arcybiskupie Stanisławie!

Mija siedemdziesiąt pięć lat od dnia, w którym papież Pius XI, bullą Vixdum Poloniae unitas, erygował Diecezję Częstochowską. Z tej okazji pragnę przesłać Tobie, Drogi Bracie, Biskupom Pomocniczym, kapłanom, osobom konsekrowanym i wszystkim wiernym Kościoła w Częstochowie wyrazy mojej szczególnej, duchowej bliskości.

Razem z Wami dziękuję Bogu za wszelkie dobro, jakie w tym, czasie zrodziło się w Waszej kościelnej wspólnocie. Dziękuję za jej nieustanny rozwój zarówno na płaszczyźnie instytucjonalnej, jak i duchowej. Znakiem tego rozwoju są nowe parafie, których liczba podwoiła się, jak też różnego rodzaju wspólnoty, ruchy i zrzeszenia apostolskie. Jak nie chwalić Boga za ducha wiary, nadziei i miłości, który pobudza niezliczone rzesze wiernych do czynnego dawania świadectwa Chrystusowi przez posługę słowa, modlitwy, cierpienia czy przez dzieła miłosierdzia.

Szczególnym owocem duchowego wzrostu Kościoła w Częstochowie są powołania kapłańskie i zakonne. Cieszę się, że Wyższe Seminarium Duchowne - kiedyś z siedzibą w Krakowie, a dziś w Częstochowie - jest ożywiane młodością wciąż nowych kandydatów do kapłaństwa. Wspominam czas, kiedy trzeba było stawać w obronie tego Seminarium i cieszę się, że te wysiłki nie były daremne. Dziękuję Bogu za wszystkich kapłanów, zakonników i siostry zakonne, którzy wywodzą się z częstochowskiej wspólnoty Kościoła, oraz za tych, którzy gorliwie jej służą. Wspominając duszpasterzy, obejmuję myślą biskupów, którzy na przestrzeni tych siedemdziesięciu pięciu lat z ojcowską troską przewodzili Kościołowi w Częstochowie: ordynariuszy Teodora Kubinę, Zdzisława Golińskiego, Stefana Barełę. Z ostatnimi miałem radość ściśle współpracować jako metropolita krakowski. Noszę w sercu również Ciebie, Drogi Arcybiskupie Stanisławie, oraz Biskupów Pomocniczych Antoniego i Jana.

Na zakończenie pragnę jeszcze złożyć Bogu dziękczynienie za to, czym dla Kościoła w Polsce i na świecie jest Archidiecezja Częstochowska, której w szczególny sposób patronuje Maryja w Jasnogórskim Obrazie. Można powiedzieć, że nie tylko sławny klasztor Ojców Paulinów, ale cała częstochowska wspólnota Kościoła jest Jej sanktuarium, które daje schronienie i duchową opiekę wszystkim poszukującym matczynego wsparcia Maryi. Sam, jako pielgrzym, wielokrotnie doświadczałem tej wyjątkowej, religijnej atmosfery, jaką żyje Częstochowa. Ze wzruszeniem klękałem u stóp Matki Boga, aby polecać Jej moją posługę i intencje całego Kościoła.

Dziś pielgrzymuję tam w duchu, aby w roku Wielkiego Jubileuszu Odkupienia, w rocznicę utworzenia Diecezji Częstochowskiej, zawierzać Maryi przyszłość tej wspólnoty, by prosić o wszelkie łaski dla duszpasterzy i wiernych, dla rodzin, dzieci i młodzieży, dla ludzi chorych i osamotnionych. Niech Jej obecność i wstawiennictwo będzie dla wszystkich oparciem i umocnieniem na drogach nowego tysiąclecia.

Przesyłając serdeczne pozdrowienie Księdzu Arcybiskupowi, Biskupom Pomocniczym, duchowieństwu i wiernym Archidiecezji, jak również uczestnikom jubileuszowych uroczystości, z serca wszystkim błogosławię: W imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego.