W duchowe przygotowanie do 25. rocznicy erygowania parafii św. Brata Alberta Chmielowskiego w Częstochowie wpisała się pielgrzymka Miechowa, Zabawy i Wał-Rudy.
W Miechowie, w Bazylice Grobu Bożego głównym punktem pielgrzymki 21 maja była Msza św. w kaplicy Grobu Bożego. Przed Mszą św. po „polskiej Jerozolimie” pielgrzymów oprowadziła s. Daria ze Zgromadzenia Sióstr Benedyktynek Misjonarek.
Mszy św. w kaplicy Bożego Grobu przewodniczył ks. Sławomir Wojtysek, proboszcz parafii św. Brata Alberta Chmielowskiego w Częstochowie, a homilię wygłosił ks. Mariusz Frukacz, redaktor Tygodnika Katolickiego „Niedziela”.
W homilii wskazał na tajemnicę zmartwychwstania Chrystusa – Już nigdy żaden grób nie pozostanie zamknięty – podkreślił i za św. Augustynem powiedział, że „wiarą chrześcijan jest zmartwychwstanie Chrystusa”.
– Nasze życie powinno być paschalne. Powinniśmy żyć zmartwychwstaniem Chrystusa, gdy na naszych oczach świat coraz bardziej pogrąża się w mrokach – zaapelował ks. Frukacz.
W kaplicy Bożego Grobu znajduje się najstarsza w świecie replika Grobu Chrystusa w Jerozolimie. Kościół miechowski z został zbudowany na złożonej przez pobożnego rycerza Jaksę autentycznej ziemi z góry Golgoty, przywiezionej w workach w 1163 r. do Miechowa. Do tego miejsca pielgrzymowali święci, m.in. Jan Kanty i wielokrotnie kard. Karol Wojtyła.
Kolejnym punktem naszego pielgrzymowania była Zabawa i Wał-Ruda, miejsca związane z życiem i męczeńską śmiercią bł. Karoliny Kózkówny.
archiwum parafii św. Brata Alberta w Częstochowie
Parafię św. Brata Alberta Chmielowskiego erygował abp Stanisław Nowak 13 lipca 1997 r. wydzielając jej teren z parafii św. Andrzeja Boboli.
Wędrówka po śladach początków chrześcijaństwa na ziemiach polskich i modlitwa w miejscu cudu eucharystycznego, taki był cel pielgrzymki, którą zorganizowała parafia świętego Brata Alberta Chmielowskiego w Częstochowie – Kiedrzynie.
Pielgrzymi do Wrocławia i Legnicy wyruszyli 20 maja br. W programie pielgrzymki znalazły się, we Wrocławiu: zwiedzanie Ostrowa Tumskiego, Katedry św. Jana Chrzciciela, Ogrodu Japońskiego, Panoramy Racławickiej, Zakładu Narodowego im. Ossolińskich.
Iz 58 należy do części księgi związanej z czasem po powrocie z wygnania. Trwa post i modlitwa, a równocześnie trwa krzywda ubogich. Prorok dostaje polecenie: „Wołaj na całe gardło”. To mowa publiczna, w tonie upomnienia. Lud pości i pyta, czemu Bóg „nie widzi”. Odpowiedź dotyka dnia pracy. W dzień postu załatwia się interesy i „uciska” robotników. Pojawia się spór i przemoc. Zewnętrzne znaki żałoby zostają nazwane: skłanianie głowy „jak sitowie” i leżenie w worze z popiołem. Hebrajskie określenie sitowia oznacza trzcinę bagienną, łatwo uginającą się pod palcami. Prorok pokazuje więc gest, który można wykonać bez przemiany życia. „Post, który wybieram” zostaje opisany czasownikami wyzwolenia. Należy rozwiązać więzy nieprawości, zerwać jarzmo, wypuścić uciśnionych. Potem idą czyny bardzo konkretne. Należy dzielić chleb z głodnym, wprowadzić pod dach biednych tułaczy, okryć nagiego, nie odwracać się od człowieka „z własnego ciała”. Hebrajskie bāśār oznacza także krewnego, więc odpowiedzialność zaczyna się najbliżej. Wers 8 używa obrazu świtu. Światło wschodzi, a „chwała Pana” idzie z tyłu jako osłona. W 9a pada obietnica: „Oto jestem” (hinneni). To słowo pojawia się w Biblii jako odpowiedź gotowości, na przykład u Samuela w noc powołania. Prorok ukazuje post, który otwiera drogę do wysłuchanej modlitwy i do uzdrowienia relacji społecznych. W wersecie 1 pojawia się obraz trąby. Hebrajskie skojarzenie prowadzi do szofaru, rogu używanego do ogłaszania świąt i alarmu. Ten sam dźwięk ma obudzić sumienie wspólnoty. W tle stoją także posty pamięci po katastrofie, o których mówi Za 7-8.
Z potrzeby serca, wdzięczności i pragnienia, by pamięć trwała, tak narodził się utwór poświęcony śp. ks. Romanowi Patykowi. O kapłanie, który „szedł razem z ludem”, oraz o piosence będącej osobistym hołdem opowiada w rozmowie parafianin Mariusz Szlachta.
Śmierć kapłana, który przez 12 lat prowadził wspólnotę parafialną, pozostawia w sercach wiernych nie tylko smutek, ale i wdzięczność. W parafii pw. św. Marcina w Zadrożu, której proboszczem był śp. ks. Roman Patyk, pamięć o nim wciąż jest żywa. Jednym z jej wyrazów stał się utwór muzyczny stworzony przez parafianina – Mariusza Szlachtę. To osobiste świadectwo wiary, przywiązania i szacunku wobec kapłana, który jak mówią wierni „miał serce Boga”.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
