Pro i contra

Biskup Lepa o mediach

W Naszym Dzienniku z 16-17 września - kolejny krytyczny tekst bp. Adama Lepy o mediach - Antypedagogia mediów. Przytoczę z niego dwie kwestie. Ksiądz Biskup pisze m.in.: „Niepokoi też pytanie, dlaczego niektóre media z taką zawziętością uczestniczą w publicznym ośmieszaniu patriotyzmu. Czynią to tak hałaśliwie, że publikowane na ten temat złośliwości wdzierają się również do świadomości dzieci i młodzieży. Przecież postaw patriotycznych niczym lepszym nie da się zastąpić”. Bp Lepa pisze również: „Szczególnie groźną postacią antypedagogii w mediach jest dziś przekonywanie społeczeństwa, że w PRL wszyscy Polacy «byli umoczeni». Było to więc społeczeństwo złożone wyłącznie z esbeków i konfidentów. Nadal niewiele się mówi o ludziach, którzy opierali się naciskom i szantażom ze strony Służby Bezpieczeństwa, często za cenę wolności, zdrowia, a nawet życia. W ten sposób kształtuje się w świadomości młodego pokolenia nieprawdziwy obraz Polaków oraz ich najnowszej historii. Ten rodzaj antypedagogii mediów jest wyjątkowo szkodliwy i godzi w podstawy państwa”.

Źródła niechęci między PiS a PO

Reklama

W Gazecie Polskiej z 13 września - bardzo interesujący wywiad Teresy Wójcik i Tomasza Sakiewicza z ministrem w Kancelarii Premiera Przemysławem Gosiewskim pt. Zatrzymać wahadło władzy. Według Gosiewskiego: „Po 10 miesiącach naszych rządów okazało się, że podział na obrońców III RP i tych, którzy chcą zasadniczych zmian, realnie istnieje. Nie jest to podział na SLD i resztę, tylko na formacje, które były beneficjentem minionych 16 lat - partie postkomunistyczne, PSL i w dużym stopniu środowiska związane z Unią Wolności. Platforma odwołuje się do tych ostatnich. Te formacje zdecydowanie bronią status quo. Gdy uświadomiliśmy sobie, że różnice są bardzo istotne, wspólne rządzenie z PO okazało się bardzo trudne. (...) Obecnie podział między nami jest ostry, a ostatnie głosowanie nad projektem europejskiego nakazu aresztowania pokazało sens dzielących nas różnic. PiS jest zwolennikiem tego nakazu, ale powinny mu towarzyszyć pewne zabezpieczenia. Nakaz ma obejmować kryminalistów, terrorystów, gangsterów, a nie osoby o poglądach politycznych i społecznych niekoniecznie zalecanych w UE. We Francji jeden z eurodeputowanych ma proces, gdyż powiedział w wywiadzie: «para homoseksualna nie może mieć dzieci». Stwierdził rzecz oczywistą, ale jest ścigany przez sąd za «obrazę ludzi na tle wolności seksualnej». Nie chcę, żeby w Polsce ktoś był ścigany za coś, co jest przestępstwem w innych państwach, a u nas nie. Ta różnica dzieląca nas i PO odnosi się też do pozycji Polski w UE. Posłowie z PO argumentowali, że musimy od kropki do kropki wykonywać decyzję unijną i koniec. Inne państwa do tego zalecenia podchodzą racjonalnie i elastycznie: zgodnie ze swoją tradycją, rozwiązaniami i realiami narodowymi. Platformy sprawy narodowe jakby nie interesowały, interesowało ją dosłowne i bierne zrealizowanie decyzji UE”.

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

Bądźcie twardzi w UE!

Uwagi Gosiewskiego warto porównać z zaleceniami słynnego niegdyś rosyjskiego dysydenta Władimira Bukowskiego, publikowanymi w Fakcie z 11 września. W tekście zatytułowanym Postępujcie tak, jak Brytyjczycy Bukowski pisał m.in.: „Sądzę, że Polacy powinni się jednej rzeczy nauczyć od Anglików. Wasz rząd powinien przyjąć brytyjski model obecności w Unii Europejskiej. Bądźcie na tyle niezależni, na ile to tylko możliwe, i podążajcie własną drogą. Brońcie własnego stylu życia i interesów waszego państwa (...). Polska ma silną kartę przetargową, by domagać się poszanowania dla swojej tradycji i suwerenności. To wielkość waszego kraju, jego liczebność i szybki rozwój gospodarczy, który zresztą jest waszą zasługą, a nie UE. Wykorzystajcie to, bądźcie twardzi, asertywni i niezależni. Bo tylko dzięki temu będziecie żyli w taki sposób, w jaki lubicie, i będziecie się naprawdę liczyć na arenie międzynarodowej”.

Decydująca zmiana w „Rzeczpospolitej”

Reklama

W Gazecie Wyborczej z 14 września - wyraźny komentarz już w tytule tekstu Pawła Rożyńskiego: „Rzeczpospolita” w IV RP. No cóż, redaktorzy Wyborczej mają wyraźne powody do zasmęcenia. Zdjęcie Grzegorza Gaudena ze stanowiska naczelnego Rzeczpospolitej i mianowanie na jego miejsce Pawła Lisickiego oznacza pozbawienie ich bardzo cennego sojusznika, jakiego mieli dotąd w Wyborczej. Przypomnijmy choćby z ostatnich paru lat niektóre straszne teksty Rzeczpospolitej, atakujące polski patriotyzm i historię (choćby teksty Marcina Króla i Janusza A. Majcherka), teksty popularyzujące anty-Polaka J. T. Grossa, grubiańską nagonkę na Radio Maryja, wybryk z publikacją karykatury Mahometa i inne. Już w podtytule tekstu Rożyńskiego w Gazecie Wyborczej czytamy komentarz, że nowy naczelny P. Lisicki „nie ukrywa sympatii do rządów PiS”. Obok czytamy komentarz naczelnego Polityki Jerzego Baczyńskiego, przypominający że: „To Paweł Lisicki użył jako pierwszy określenia «antypisowska histeria mediów»”. W Wyborczej przypomniano, że Lisicki, jako wicenaczelny Rzeczpospolitej odszedł z niej w ubiegłym roku w proteście po zwolnieniu przez Gaudena Bronisława Wildsteina. Gazeta Wyborcza cytuje fragmenty wcześniejszych tekstów Lisickiego, m.in. jego ostre uwagi o próbach uniemożliwienia wymiany zdań „przez najmocniejsze inwektywy Adama Michnika” czy uwagi o negatywnych skutkach „zaniechań rządów Mazowieckiego i Geremka”, wreszcie wyrażane przez Lisickiego nadzieje na rozbicie przez Kaczyńskich postkomunistycznego układu. Wyborcza najwyraźniej jest zasmęcona zmianą w Rzeczpospolitej, zwolennicy radykalnego przełomu w Polsce mają powody do zadowolenia.

Agora na równi pochyłej

Dziennik z 14 września w tekście Agora zwalnia dziennikarzy z pracy informuje o wyraźnie złych dniach, przeżywanych przez wydającą Wyborczą Agorę. Według tekstu: „Kurs akcji Agory na giełdzie w Warszawie spadł w środę do 28,50 zł i był zaledwie o 50 gr wyższy od najniższego w historii spółki. Złym wynikom finansowym towarzyszyły bolesne redukcje”. Według Dziennika, Agora „przekazała warszawskiemu Urzędowi Pracy informację, że zatrudnienie zostanie zmniejszone o około 250 pracowników”. Poprzednio - jak pisze Dziennik - Agora przeprowadziła zwolnienia grupowe w 2004 r., gdy musiała zwolnić około 500 osób.

Wyszkowski przeciw „Kuroniadzie”

Reklama

W Naszym Dzienniku z 9-10 września Krzysztof Wyszkowski bardzo ostro piętnuje próby apologetycznego wybraniania Jacka Kuronia w związku z opublikowanymi ostatnio w Życiu Warszawy materiałami na temat jego rozmów politycznych z oficerami SB. Były założyciel Wolnych Związków Zawodowych - Wyszkowski udziela wywiadu red. Małgorzacie Rutkowskiej pt. „Kuroniada” atakuje. Odpowiadając na pytanie red. Rutkowskiej: „Kuroń nie był antykomunistą?”, Wyszkowski stwierdza m.in.: „Był liderem opozycji wewnątrzsystemowej. Zaczynał jako stalinowiec, a miarą jego dyspozycyjności niech będzie delegowanie go jako obserwatora na proces ks. bp. Kaczmarka. Później był trockistą i chciał reformy systemu w duchu przywrócenia prawdziwego komunizmu, a nie jego upadku. Działacze antykomunistycznego ruchu oporu lat siedemdziesiątych, złudzeni represjami, jakie komuniści zastosowali wobec Kuronia i jego środowiska, nie docenili zbieżności strategicznych interesów «kuroniady» z elitą władzy. Nie domyślaliśmy się, że gdy komunizm będzie się już rozpadał, oni mogą tak daleko posunąć się w spiskowaniu z władzami przeciwko nam. Nie chodzi tu o personalia, ale o zmowę przeciwko demokracji i niepodległości Polski. Okazaliśmy się naiwni. Mimo że mieliśmy świadomość istnienia wewnątrz lewicy korowskiej «kadrowej partii wewnętrznej», wierzyliśmy, że to nie są ukryci kontynuatorzy «prawdziwej» Komunistycznej Partii Polski i Polskiej Partii Robotniczej. A objawy kontynuowania metod bolszewickich stały się wyraźne (...) nie przewidziałem możliwości zmowy lewicy KOR z władzami PRL, skierowanej przeciwko ludziom, którym «kuroniada» zawdzięczała swoje polityczne istnienie, wykorzystując ich jako zasłony wobec antykomunistycznego społeczeństwa (...). Każdy, kto po Sierpniu ’80 na własną rękę podejmował jakiekolwiek uzgodnienia z władzami PRL, zdradzał «Solidarność». Gdy podejmował skierowane przeciwko własnym towarzyszom walki działania spiskowe, zdradzał Polskę (...)”.

Atak Niesiołowskiego na IPN

Stefan Niesiołowski nie zna granic w brutalnych atakach na wszystkich inaczej niż on myślących. Ostatnio dopuścił się grubiańskiego ataku na pracowników IPN i prezesa tej instytucji w tekście Prezydent Kuronia nie obroni, publikowany w Gazecie Wyborczej z 13 września. Nawiązując do listu 9 b. działaczy opozycji w obronie postaci Kuronia, Niesiołowski pisał m.in.: „Doskonale rozumiem szlachetne intencje autorów i ich oburzenie na plugawienie najnowszej historii przez pseudohistoryków z IPN, która to instytucja pod kierownictwem Janusza Kurtyki najwyraźniej schodzi na psy. Po ostatnich wypowiedziach i oczekiwaniach Kurtyki nie oczekuję od niego niczego z wyjątkiem natychmiastowej rezygnacji z funkcji, do której sprawowania się nie nadaje”. Trudno ukryć oburzenie z powodu tego tak obrzydliwego ataku Niesiołowskiego na prezesa IPN, który robi wszystko, by naprawić żałosne skutki zaniechań poprzedniego prezesa IPN - Leona Kieresa, ulubieńca Wyborczej, Kwaśniewskiego i generalnie postkomunistów.

W obronie IPN

Mnożące się brutalne ataki na IPN, zwłaszcza na łamach Gazety Wyborczej, sprowokowały wystąpienie dużej grupy znaczących postaci ze środowisk patriotycznych z listem otwartym w obronie IPN i dwumiesięcznika Arcana. Treść listu pt. W obronie historyków z IPN wraz z listą dotychczasowych jego sygnatariuszy zamieszcza Nasza Polska z 12 września. W liście czytamy m.in.: „Historii opozycji antykomunistycznej i «Solidarności» nie mogą zaszkodzić ani naukowe badania źródeł, ani wynikające z nich poszerzanie wiedzy o przeszłości. Dzieje antytotalitarnego oporu są własnością milionów Polaków, a nie jednej towarzyskiej - czy politycznej koterii, uzurpującej sobie prawo do decydowania, które wątki narodowej przeszłości należy upowszechniać, a które przemilczeć”.

Drodzy Bracia i Siostry! W Rzymie na Awentynie znajduje się opactwo benedyktyńskie św. Anzelma. Jako siedziba Instytutu Studiów Wyższych oraz opactwa prymasa benedyktynów skonfederowanych, stanowi ono miejsce, które łączy w sobie modlitwę, naukę i zarządzanie, czyli te trzy płaszczyzny aktywności, które cechują życie Świętego, któremu opactwo jest dedykowane: Anzelmowi z Aosty, którego 900. rocznica śmierci przypada w tym roku. Liczne inicjatywy, podjęte zwłaszcza przez diecezję Aosty z okazji tej rocznicy, ukazały zainteresowanie, które nadal budzi ten średniowieczny myśliciel. Jest on znany również jako Anzelm z Bec i Anzelm z Canterbury, ponieważ związany był w tymi miastami. Kim jest ta osobistość, z którą trzy miejsca, oddalone od siebie i znajdujące się w trzech różnych krajach - we Włoszech, we Francji i w Anglii - czują się szczególnie związane? To mnich o intensywnym życiu duchowym, znakomity wychowawca młodzieży, teolog o niezwykłych zdolnościach spekulatywnych, mądry zarządca i niezłomny obrońca „libertas Ecclesiae” - wolności Kościoła. Anzelm jest jedną z wybitnych osobowości średniowiecza, potrafił połączyć wszystkie te przymioty dzięki głębokiemu doświadczeniu mistycznemu, które zawsze kierowało jego myślą i działalnością. Św. Anzelm urodził się w 1033 r. (lub na początku 1034 r.) w Aoście jako pierworodny syn znamienitej rodziny. Jego ojciec był człowiekiem szorstkim, oddającym się rozkoszom życia i trwoniącym swój majątek; matka zaś to kobieta szlachetnych obyczajów i głębokiej pobożności (por. Eadmero, „Vita s. Anselmi”, PL 159, col. 49). To matka zajęła się wczesną humanistyczną i religijną formacją syna, którego następnie powierzyła benedyktynom z przeoratu w Aoście. Anzelm, który jako dziecko - jak opowiada jego biograf - wyobrażał sobie, że dobry Bóg zamieszkuje wysokie, ośnieżone szczyty Alp, miał pewnej nocy sen, że wysłano go do tego wspaniałego królestwa samego Boga, który długo i serdecznie z nim rozmawiał, po czym poczęstował go „śnieżnobiałym chlebem” (tamże, col. 51). Sen ten pozostawił w nim przekonanie, że został powołany do wypełnienia szczytnej misji. Gdy miał piętnaście lat, poprosił o przyjęcie do Zakonu Benedyktynów, ojciec jednak całą swoją władzą sprzeciwił się temu i nie ustąpił nawet wtedy, gdy ciężko chory syn, czując, że koniec jest bliski, błagał o zakonny habit jako ostatnią pociechę. Anzelm powrócił do zdrowia, a potem, po przedwczesnej śmierci matki, przeżywał czas moralnego zagubienia: zaniedbał naukę i porwany ziemską namiętnością, stał się głuchy na napomnienia Boga. Porzucił dom i zaczął włóczęgę po Francji w poszukiwaniu nowych przeżyć. Trzy lata później, gdy dotarł do Normandii, udał się do opactwa Benedyktynów w Bec, przyciągnięty sławą Lanfranka z Pawii, przeora klasztoru. Było to dla niego spotkanie opatrznościowe i decydujące o dalszym jego życiu. Anzelm z zapałem podjął studia pod kierunkiem Lanfranka i w krótkim czasie stał się nie tylko ulubionym uczniem, ale również powiernikiem mistrza. Zapłonęło w nim na nowo jego powołanie zakonne i - po starannym rozważeniu - w wieku 27 lat wstąpił do zakonu i przyjął święcenia kapłańskie. Asceza i studium otworzyły przed nim nowe horyzonty, pozwalając mu odkryć na nowo, i to w znacznie większym stopniu, tę zażyłość z Bogiem, jaką miał jeszcze jako dziecko. Gdy w 1063 r. Lanfrank został opatem w Caen, Anzelm, po trzech zaledwie latach życia monastycznego, mianowany został przeorem klasztoru w Bec i mistrzem klauzurowej szkoły, wykazując się zdolnościami wychowawczymi. Nie lubił metod autorytarnych, porównywał młodych ludzi do małych roślin, które rosną lepiej, kiedy nie są zamknięte w pomieszczeniach, i pozostawiał im „zdrową” swobodę. Był bardzo wymagający wobec samego siebie i wobec innych, gdy chodziło o przestrzeganie wymogów życia monastycznego, lecz zamiast narzucać dyscyplinę, stosował perswazję. Po śmierci opata Erluina, założyciela opactwa w Bec, w lutym 1079 r. Anzelm wybrany został jednogłośnie na jego następcę. Tymczasem wielu mnichów wezwano do Canterbury, by zanieść braciom zza kanału La Manche odnowę, jaka dokonywała się na kontynencie. To dzieło spotkało się z dobrym przyjęciem do tego stopnia, że Lanfrank z Pawii, opat Caen, został nowym arcybiskupem Canterbury i poprosił Anzelma o pozostanie z nim na jakiś czas, aby uczyć mnichów i pomóc mu w trudnej sytuacji, w jakiej znalazła się jego wspólnota kościelna po najeździe Normanów. Pobyt Anzelma okazał się bardzo owocny, zaskarbił on sobie sympatię i szacunek tak, iż po śmierci Lanfranka wybrano go na jego następcę na stolicy arcybiskupiej w Canterbury. Sakrę biskupią przyjął uroczyście w grudniu 1093 r. Anzelm przystąpił od razu energicznie do walki o wolność Kościoła, odważnie domagając się niezależności władzy duchowej od władzy doczesnej. Bronił Kościoła przed bezprawną ingerencją władz politycznych, przede wszystkim królów Wilhelma Rudego i Henryka I, zachętę i poparcie znajdując u papieża, któremu okazywał zawsze śmiałe i serdeczne oddanie. Wierność tę przypłacił w 1103 r. nawet goryczą wygnania ze swej stolicy w Canterbury. Dopiero w 1106 r., gdy król Henryk I wyrzekł się roszczeń udzielania kościelnej inwestytury oraz ściągania podatków kościelnych i konfiskaty mienia Kościoła, Anzelm mógł powrócić do Anglii, radośnie witany przez duchowieństwo i lud. Tak szczęśliwie zakończyła się walka, jaką stoczył orężem wytrwałości, dumy i dobroci. Ten Święty Arcybiskup, który budził wokół siebie podziw, gdziekolwiek się udał, ostatnie lata swego życia poświęcił przede wszystkim moralnej formacji duchowieństwa i intelektualnym badaniom zagadnień teologicznych. Zmarł 21 kwietnia 1109 r., słuchając słów Ewangelii czytanej tego dnia podczas Mszy św.: „Wyście wytrwali przy Mnie w moich przeciwnościach. Dlatego i Ja przekazuję wam królestwo, jak Mnie przekazał je mój Ojciec: abyście w królestwie moim jedli i pili przy moim stole” (Łk 22, 28-30). W ten sposób spełnił się sen o tej tajemniczej uczcie, który w dzieciństwie miał na samym początku swej drogi duchowej. Jezus, który zaprosił go, by siadł przy Jego stole, przyjął św. Anzelma po śmierci do wiecznego królestwa Ojca. „Błagam Cię, Boże, obym mógł Cię poznać, obym Cię kochał, bym mógł się Tobą radować. A jeżeli nie mogę w całej pełni w tym życiu, niech przynajmniej stale postępuję naprzód, aż nadejdzie to w pełni” („Proslogion”, rozdz. 14). Modlitwa ta pozwala zrozumieć mistyczną duszę tego wielkiego Świętego okresu średniowiecza, twórcy teologii scholastycznej, któremu tradycja chrześcijańska przyznała tytuł „Doctor Magnificus”, ponieważ żywił gorące pragnienie zgłębiania tajemnic Bożych, z pełną świadomością jednak, że droga poszukiwania Boga nigdy się nie kończy, przynajmniej na tej ziemi. Jasność i logiczny rygoryzm jego myśli zawsze miały na celu „wzniesienie duszy do kontemplacji Boga” (tamże, „Proemium”). Stwierdził on wyraźnie, że ten, kto chce uprawiać teologię, nie może liczyć jedynie na swą inteligencję, ale musi pielęgnować jednocześnie głębokie przeżywanie wiary. Działalność teologa, według św. Anzelma, rozwija się więc w trzech etapach: wiara - bezinteresowny dar od Boga, który należy przyjąć z pokorą; doświadczenie - które polega na wcieleniu słowa Bożego we własnym codziennym życiu; wreszcie prawdziwe poznanie - które nigdy nie jest owocem ascetycznego rozumowania, lecz kontemplatywną intuicją. Jak najbardziej aktualne pozostają także dziś w tej materii, dla zdrowych badań teologicznych i dla każdego, kto chciałby zgłębić prawdę wiary, jego słynne słowa: „Nie próbuję, Panie, przeniknąć Twojej głębi, gdyż w żadnym razie nie przyrównuję do niej mego intelektu; pragnę jednak, przynajmniej do pewnego stopnia, zrozumieć Twoją prawdę, w którą wierzy i którą kocha moje serce. Nie staram się bowiem zrozumieć, abym uwierzył, ale wierzę, bym zrozumiał” (tamże, 1). Drodzy Bracia i Siostry, miłość do prawdy i nieustanne pragnienie Boga, które naznaczyły całe życie św. Anzelma, niech będą dla każdego chrześcijanina bodźcem do niezmordowanego poszukiwania coraz głębszej jedności z Chrystusem - Drogą, Prawdą i Życiem. Oprócz tego gorliwość, pełen odwagi zapał, który wyróżniał jego pasterską działalność i który przysporzył mu czasem niezrozumienia, goryczy, a nawet wygnania, niech będzie zachętą dla pasterzy, osób konsekrowanych i wszystkich wiernych, by kochać Kościół Chrystusowy, modlić się, pracować i cierpieć dla niego, nie porzucając go nigdy ani nie zdradzając. Niechaj wyjedna nam tę łaskę Dziewica Matka Boża, do której św. Anzelm żywił czułe i synowskie nabożeństwo. „Maryjo, Ciebie serce moje chce miłować - pisze św. Anzelm - Ciebie język mój pragnie żarliwie sławić”.