1. W tegorocznym sezonie pielgrzymkowym od 14 maja do 15 sierpnia na Jasną Górę przybyły:
- 144 pielgrzymki piesze - wędrowało w nich 118 708 osób
- 38 pielgrzymek rowerowych - 1416 osób
- 11 pielgrzymek biegowych - 267 osób
- 1 pielgrzymka konna - 23 osoby.
2. Przed Uroczystością Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w dniach od 1 do 15 sierpnia na Jasną Górę przybyło 51 pieszych pielgrzymek, a w nich w sumie 100 337 pątników.
3. W pięciu pieszych pielgrzymkach z samej tylko Warszawy przybyło łącznie 18 469 osób. Były to:
- 294. Warszawska Pielgrzymka Piesza
- 25. Warszawska Akademicka Pielgrzymka Metropolitalna
- 22. Praska Pielgrzymka Rodzin
- Grupy „17” Warszawskiej Pielgrzymki Pieszej
- 14. Pielgrzymka Niepełnosprawnych.
4. Najliczniejsze w tym roku piesze pielgrzymki to:
- 294. Pielgrzymka Warszawska - 8,5 tys. pątników
- 25. Pielgrzymka Krakowska - 8 tys. pątników
- 27. Pielgrzymka Radomska - 8 tys. pątników
- 14. Pielgrzymka Bielsko-Żywiecka - 5 200 pątników
- 25. Warszawska Akademicka Pielgrzymka Metropolitalna - 5,5 tys. pątników
- 25. Pielgrzymka Podlaska - 5 tys. pątników
- 60. Pielgrzymka Rybnicka - 4,2 tys. pątników.
5. Najdłuższą trasę przeszły:
- 23. Pielgrzymka Gdańska - grupa Kaszubska z Helu - 640 km w 19 dni
- 22. Pielgrzymka Koszalińsko-Kołobrzeska - grupa z Ustki - 620 km w 19 dni
- 21. Pielgrzymka Szczecińsko-Kamieńska: grupa z Łukęcina - 617 km w 20 dni oraz grupa ze Świnoujścia - 607 km w 19 dni
- 13. Pielgrzymka Ełcka - grupa z Sejn i Augustowa - 587 km w 19 dni.
O swej duchowej łączności z pielgrzymami w polskich sanktuariach maryjnych zapewnił Benedykt XVI 15 sierpnia podczas modlitwy Anioł Pański w Castel Gandolfo. W rozważaniach Papież nawiązał do uroczystości Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Zwracając się do Polaków, powiedział: „Pozdrawiam wszystkich Polaków. W dniu Wniebowzięcia jednoczę się w duchu z pielgrzymami na Jasnej Górze, w Kalwarii i wielu innych sanktuariach. Niech Maryja wyprasza Wam obfite łaski. Szczęść Boże!”.
Ewangelia uczy, że nikt nie jest gotów wybrać się w drogę za Jezusem, poddać się Jego wymaganiom czy też poświęcić się dla Niego, jeśli wpierw nie (roz)pozna w Nim swojego Zbawiciela.
Jan zobaczył podchodzącego ku niemu Jezusa i rzekł: «Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata. To jest Ten, o którym powiedziałem: „Po mnie przyjdzie Mąż, który mnie przewyższył godnością, gdyż był wcześniej ode mnie”. Ja Go przedtem nie znałem, ale przyszedłem chrzcić wodą w tym celu, aby On się objawił Izraelowi». Jan dał takie świadectwo: «Ujrzałem ducha, który zstępował z nieba jak gołębica i spoczął na Nim. Ja Go przedtem nie znałem, ale Ten, który mnie posłał, abym chrzcił wodą, powiedział do mnie: „Ten, nad którym ujrzysz ducha zstępującego i spoczywającego na Nim, jest Tym, który chrzci Duchem Świętym”. Ja to ujrzałem i daję świadectwo, że On jest Synem Bożym».
Wstęp listu brzmi jak wyznanie wiary człowieka stojącego na progu próby. Paweł nazywa siebie apostołem «z woli Bożej» i od razu wskazuje na «obietnicę życia w Chrystusie Jezusie». To życie zaczyna się już teraz i przenika czas więzienia. Pozdrowienie «łaska, miłosierdzie, pokój» nie jest jedynie formułą grzeczności. Łaska (charis) mówi o darze, miłosierdzie o sercu Boga, pokój (eirēnē) o pełni. Paweł dziękuje Bogu, «któremu służy jak przodkowie», z czystym sumieniem (syneidēsis). Wiara chrześcijańska wyrasta z modlitwy Izraela i idzie dalej. Wspomnienie Tymoteusza wraca «we dnie i w nocy». Apostoł pamięta jego łzy i pragnie spotkania. Relacja ucznia i ojca w wierze ma poziomy odpowiedzialności i czułości. Tradycja Kościoła pamięta Tymoteusza jako pasterza Efezu. List brzmi jak przekaz pochodni w czasie apostolskich kajdan. Najważniejsze pada w zdaniu o «szczerej wierze» (anupokritos pistis), która mieszkała najpierw w babce Lois i w matce Eunice. Ewangelia przechodzi przez dom i przez pamięć rodzin. Paweł widzi w Tymoteuszu owoc takiego przekazu. Następnie przypomina o «charyzmacie Bożym» (charisma), otrzymanym przez włożenie rąk. Ten gest oznacza modlitwę Kościoła i powierzenie służby, która ma strzec i karmić wspólnotę. Czasownik «rozpalić na nowo» (anazōpyrein) mówi o ogniu, który wymaga troski, ciszy i wierności. Bóg nie daje ducha lęku (deilia). Daje «moc, miłość i trzeźwe myślenie» (dynamis, agapē, sōphronismos). Z takiego daru rodzi się wolność od wstydu wobec «świadectwa» (martyrion) i wobec więzów apostoła. Wierność Chrystusowi ma cenę, a jej fundamentem pozostaje moc Boga.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
_1766416222.jpg)
