Powołanie abp. Stanisława Dziwisza na metropolitę krakowskiego było czymś tak naturalnym i oczekiwanym, że właściwie nie wzbudziło sensacji w środkach przekazu. A przypomnę, że jeszcze niedawno niektóre światowe i polskie media z lubością wypisywały bzdury najpierw na temat „mafii” polskiej w Watykanie, a po śmierci Papieża trąbiły o „wielkim pakowaniu walizek przez Polaków”. Prawdą natomiast jest, że bp Jacques Martin, emerytowany prefekt Domu Papieskiego, jako dowcipny historyk, autor rozprawy o XIX-wiecznych nuncjuszach papieskich we Francji, zwykł w początkowych latach pontyfikatu Jana Pawła II mówić: „Jestem łącznikiem z Papieżem windą. Każdy musi przejść przez moje ręce. Ale prócz windy są jeszcze kuchenne schody zapełnione przez Polaków”. Dostęp do nich, jak dopowiedział, jest kontrolowany przez ks. Stanisława Dziwisza.
Nie ma co ukrywać, że obecność głęboko wierzących Polaków w Watykanie była solą w oku liberalnych środków przekazu, dlatego sekretarzowi Jana Pawła II, Don Stanislao - jak go nazwano - przytknięto łatkę szefa „polskiej mafii”. Krytykę wzbudzało coś, co było czymś naturalnym w strukturach Watykanu: to sekretarz odbierał większość telefonów do Papieża, był obecny na każdej pielgrzymce, uroczystości, przy posiłku... Tak postępowali i czynili wszyscy sekretarze papiescy, stąd już w średniowieczu powstało powiedzenie: Timeo non Petrum, sed secretarium eius (Nie lękam się papieża, lecz jego sekretarza).
Tad Szulc, Amerykanin polskiego pochodzenia, w książce Jan Paweł II, wydanej najpierw w języku angielskim, napisał o ks. Stanisławie: „Ksiądz prałat Dziwisz, człowiek o wyjątkowej inteligencji, wprost fenomenalnej pamięci i wspaniałym poczuciu humoru, jest jednym z najbliższych Wojtyle ludzi. Jan Paweł II prawie nie ma osobistej obsługi swego biura - stanowi ją właściwie jedynie Dziwisz... Tytuł osobistego sekretarza jest w przypadku ks. Dziwisza tylko formalny, w rzeczywistości bowiem jest on prawą ręką papieża, jego doradcą i powiernikiem. Jan Paweł II całkowicie polega na jego lojalności i dyskrecji, gdy chodzi o prowadzenie spraw związanych z pontyfikatem. Razem też jeździli na nartach we włoskich górach...”.
Kilku polskich pracowników wraz z abp. Dziwiszem na pewno nie tworzyło „mafii”, nie ma też w Watykanie żadnych „kuchennych” schodów, wszyscy wchodzą oficjalnie przez Spiżową Bramę. Natomiast faktem jest, że Jan Paweł II od początku lubił otaczać się Polakami, dawnymi przyjaciółmi i współpracownikami, gościł ich oraz zapraszał przy różnych okazjach. Ale trzeba również napisać, że przez tysiąc lat Polacy byli wspólnotą katolicką, która nie miała w Watykanie nigdy swojej odpowiedniej reprezentacji. Mogli więc teraz sobie to powetować, np. utworzono sekcję polską w Sekretariacie Stanu, urządzono specjalny polski sektor w czasie audiencji środowych na Placu św. Piotra (Polaków bywało najwięcej na audiencjach prywatnych), w tym również celu powstał Ośrodek „Corda Cordi”, koordynujący spotkania rodaków z Papieżem. I co ważne: Jan Paweł II nadrobił wielowiekowe zaniedbania Stolicy Świętej wobec Polski - wyniósł na ołtarze wielokrotnie więcej Polaków, aniżeli mieliśmy ich dotychczas.
W tym wszystkim miał swój wielki udział ks. Stanisław Dziwisz. Należałoby napisać, że od 16 października 1978 r. wskazówki zegara życia Księdza Stanisława zaczęły posuwać się w niezwykłym tempie, w rytm życia Kościoła powszechnego. Nie sposób sporządzić listy spraw, którymi musiał zająć się codziennie. Mimo tak licznych i ważnych obowiązków, pozostał zawsze dyskretny i kompetentny, nie okazując znużenia, zdenerwowania czy pośpiechu. Tę doniosłą rolę Księdza Sekretarza i Prefekta Domu Papieskiego można było dostrzec w transmisjach telewizyjnych: on zawsze był przy Papieżu, ale nigdy nie było go za wiele. Czynił coś szybko i usuwał się w cień.
Abp Stanisław Dziwisz był uprzywilejowanym świadkiem wszystkich wydarzeń pontyfikatu Jana Pawła II, także świadkiem cudu ocalenia Ojca Świętego w zamachu 13 maja 1981 r. Zapewne i wielu innych cudów. O jednym z nich wspomina dwumiesięcznik Miłujcie się, a dotyczy tajemniczej wizji, której doświadczył Ojciec Święty tuż przed kanonizacją o. Maksymiliana Kolbego. Ks. Dziwisz usłyszał wówczas głośno mówiącego Papieża, który był sam w swoim gabinecie. Bardzo się zdziwił, ponieważ wiedział, że nie było tam drugiej osoby, a Ojciec Święty nie ma zwyczaju modlić się głośno w samotności. Kiedy wszedł do pokoju, zobaczył Ojca Świętego, który z twarzą ukrytą w dłoniach, płacząc, powtarzał: „Proszę o miłosierdzie dla Polski”. Ks. Dziwisz dotknął papieskiego ramienia i zapytał: - Czy coś się stało? Po chwili milczenia Ojciec Święty odpowiedział: - Nie, nic mi nie jest. - To dlaczego Ojciec Święty płakał? - zapytał ks. Dziwisz. - Gdybyś ty widział to, co ja zobaczyłem, również byś zapłakał” (nr 3-4/1996).
Nie wgłębiając się w tę wizję, dodam, że wielu ludzi uważało Ojca Świętego za proroka naszych czasów, za niezwykły dar i tajemnicę Opatrzności, Papieża Fatimy, wielu też Jemu zawdzięcza swoje uzdrowienie. Znamienne słowa wypowiedział Ojciec Święty w dniu konsekracji biskupiej ks. Stanisława, 19 marca 1998 r.: „Od początku mojego pontyfikatu stoisz wiernie u mego boku jako sekretarz, dzieląc trudy i radości, niepokoje i nadzieje związane z posługą Piotrową. Dziś z radością wielbię Ducha Świętego, który przez moje ręce udziela ci sakry biskupiej. Jako drugi prefekt Domu Papieskiego, dzięki Twemu bogatemu doświadczeniu, będziesz mógł świadczyć dobro wszystkim, którzy z racji posługi albo jako pielgrzymi przybywają do Następcy św. Piotra”. Raduję się, że abp Stanisław Dziwisz swoim bogatym doświadczeniem obdaruje Kościół krakowski i całą Polskę.