Instytut Nauk o Rodzinie KUL od sześciu lat prowadzi interdyscyplinarne studia dotyczące szeroko rozumianej problematyki rodziny. Kierunek rozwija się dynamicznie, a spotkania organizowane przez studentów nie tylko w ramach Instytutu cieszą się ogromnym zainteresowaniem. 16 i 17 marca br. nauki o rodzinie obchodziły swoje święto. „Niedziela” sprawowała patronat medialny. Organizatorem obchodów było Koło Naukowe INoR KUL.
W tym roku w ramach promocji kierunku zorganizowano naukową konferencję o małżeństwie i rodzinie: nas dwoje, nasTroje. Prof. Zbigniew Gaś z Instytutu Psychologii UMCS w Lublinie mówił o profilaktyce rodziny. Po przytoczeniu przyczyn ograniczenia skuteczności wychowawczej rodziny. Prelegent wskazał na obszary, gdzie potrzeba zaangażowania na rzecz ochrony celów wychowania: dojrzałości fizycznej, psychicznej, społecznej i duchowej. Rodzina ma obowiązek prowadzić profilaktykę, ale oprócz tego, że może być jej źródłem, może być także jej narzędziem (gdy u dzieci pojawiają się symptomy dysfunkcjonalności rodziny) i obiektem (gdy jest ona destrukcyjna). „Profilaktyka jest szansą dla rodziny: pomaga zachować zdrowie, obronić się przed zagrożeniami, powstrzymać rozwój problemów, przywrócić funkcjonalność, ale nigdy nie zastąpi wychowania. Profilaktyka wypełnia obszar, gdzie wychowawcy są bezradni. Im więcej wychowania, tym mniej profilaktyki” - podsumowywał prof. Gaś.
Dr Marta Greszata mówiła o formach ochrony małżeństwa, które przewiduje Kodeks prawa kanonicznego. Są to: instytucja uważnienia małżeństwa, służąca pomocą małżonkom, którzy zawarli związek małżeński w sposób nieważny, oraz instytucja separacji, oznaczająca dodatkowy czas dla małżonków na uratowanie tego, co jest jeszcze do uratowania, i będąca zarazem szansą ochrony dla rozpadającego się małżeństwa. Separacja nie jest wstępem do procesu o nieważność małżeństwa, ale czasem na skorzystanie z pomocy specjalistów.
Dr Teresa Panas wskazała na modele komunikacji pomagające osiągnąć sukces w porozumiewaniu się małżonków. Wymienione zostały m.in.: potrzeba mówienia o swoich emocjach i uczuciach, potrzeba skutecznego słuchania oraz akceptacja siebie jako warunek akceptowania i kochania drugiej osoby. „Autentyczna miłość oznacza rozwój osoby i jednocześnie nie zabezpiecza się przed zranieniem” - stwierdziła dr Panas.
W ramach dni INoR-u obyły się też dwie prelekcje warsztatowe - Sylwestra Laskowskiego i Heleny Klimczuk-Lecyk. Wykładom towarzyszyły imprezy kulturalno-towarzyskie.
* * *
Magisterskie studia nad rodziną na KUL-u trwają pięć lat. Można je odbywać w trybach stacjonarnym i eksternistycznym. Bazą dla interdyscyplinarnego spojrzenia na rodzinę są doświadczenia psychologii, pedagogiki, socjologii, filozofii, prawa, teologii i szczegółowych dziedzin wiedzy o człowieku (m.in. antropologii, fizjologii). Dzięki temu studenci dogłębnie poznają zagadnienia rodziny, ze szczególnym uwzględnieniem zmieniającego się kontekstu i uwarunkowań społecznych. Istotnym elementem działalności INoR-u na KUL-u jest aktywność na polu profilaktyki, prewencji i terapii uzależnień, nie tylko od środków psychoaktywnych. Przy Instytucie funkcjonuje także Poradnia Małżeńsko-Rodzinna.
Ojciec Święty Leon XIV zapytał mnie, czy, po 28 latach służby czterem papieżom w Watykanie, nie pragnę wrócić do swojej diecezji pochodzenia i razem z wiernymi dążyć do świętości. Z radością odpowiedziałem tak. Tak, choć ta decyzja mnie przerasta, ale zjednoczony i pełny ufności Bogu, chcę się stać jednym z nich, jednocześnie podejmując odpowiedzialność prowadzenia wiernych i siebie w drodze do świętości – powiedział Vatican News kard. Konrad Krajewski, mianowany dziś metropolitą łódzkim.
„Dwadzieścia osiem lat służby u boku czterech papieży – opowiada kard. Krajewski – byłem przy Janie Pawle II w ostatnich siedmiu latach jego życia, kiedy był już chory. Potem pontyfikat Benedykta XVI, następnie papieża Franciszka i dziesięć miesięcy Papieża Leona. Doświadczyłem różnych rzeczy, ponieważ każdy papież wniósł do Kościoła coś nowego, każdy z innym akcentem”. W krótkich retrospekcjach wspomina swoją misję i miłość do Kościoła powszechnego, któremu służył „w jego najlepszych latach”. Był to rozwój ludzki i duchowy, który wzbogaciła bliskość z ubogimi.
Końcowy rozdział Ozeasza brzmi jak liturgia powrotu z pustki. Prorok działał w Królestwie Północnym w VIII w. przed Chr., w czasie mieszania polityki, kultu Baala i sojuszy z mocarstwami. „Efraim” oznacza tu całe królestwo północy. Wezwanie „Wróć” (šûb) oznacza zmianę drogi, nie tylko żal. Izrael ma zabrać „słowa”, a nie dary. Po klęskach i deportacjach pozostaje modlitwa i wyznanie win. Hieronim tłumaczy: „tollite vobiscum verba”, czyli prośby i wyznanie win, i dodaje, że „vitulos labiorum” oznacza chwałę i dziękczynienie. Zwraca uwagę na szczegół tekstu: hebrajskie (pārîm) znaczy „byki”, a Septuaginta oddała ten zwrot jako „owoc”, przez podobieństwo brzmienia; sens prowadzi do uwielbienia zamiast zwierząt ofiarnych. Prorok wkłada w usta ludu trzy wyrzeczenia: Asyria nie zbawia, koń i rydwan nie dają ocalenia, wytwór rąk nie nosi już tytułu „bóg”. To są trzy źródła złudnej pewności: sojusz, siła militarna, idol. Werset o sierocie odsłania tło Tory. Sierota, wdowa i przybysz należą do tych, których Prawo osłania troską. Hieronim dopowiada, że „pupillus” to ten, kto utracił ojca; wspomina też odczytanie o odejściu od złego ojca, od diabła. Odpowiedź Boga ma język natury: rosa, lilia, korzeń jak drzewa Libanu, oliwka, cień i winorośl. Rosa w suchym kraju oznacza dar życia; Hieronim łączy ten obraz z Iz 26,19 i z pieśnią Mojżesza o słowie spływającym jak rosa (Pwt 32,2). Zakończenie pyta o mądrego i dodaje, że drogi Pana są proste, a jedni po nich idą, inni na nich upadają. Strydończyk widzi tu także uwagę o trudności księgi i mówi, że „drogi Pana” prowadzą przez lekturę i rozumienie Pism.
Każdej wiosny w polskich szkołach powraca ten sam temat: rekolekcje wielkopostne. Dla jednych to naturalny element życia szkolnego w kraju o chrześcijańskiej tradycji, dla innych – źródło napięć organizacyjnych i światopoglądowych. W praktyce problem nie dotyczy jednak tylko uczniów, ale także nauczycieli, którzy często znajdują się między literą prawa a codziennością szkolnej organizacji.
Rekolekcje wielkopostne są w wielu polskich szkołach wydarzeniem tak oczywistym jak zakończenie roku szkolnego czy szkolne jasełka. Co roku w okresie Wielkiego Postu uczniowie uczestniczą w spotkaniach religijnych organizowanych przez parafie we współpracy ze szkołą. Jednak z roku na rok coraz częściej pojawiają się pytania: czy szkoła powinna w to angażować się organizacyjnie? A przede wszystkim – jaką rolę w tym czasie mają pełnić nauczyciele?
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
