Żyjemy w czasach różnie pojmowanej demokracji. Etymologicznie słowo „demokracja” wywodzi się z greckiego słowa „demos” - lud i „kratos” - władza. Demokracja więc to taka forma ustroju państwowego, w której władza należy - nominalnie albo faktycznie - do społeczeństwa. W kształtowaniu profilu autentycznej demokracji poważną rolę odegrał Kościół katolicki. Papieże: Leon XIII, Pius XI, Jan XXIII, Paweł VI oraz obecny Ojciec Święty Jan Paweł II akcentowali konieczność społecznego i narodowego wyzwolenia krajów gospodarczo zapóźnionych; domagali się także aktywnego uczestnictwa wszystkich ludzi i całych narodów w podstawowych dziedzinach życia ludzkiego, mając na uwadze rozwój człowieka i solidarny rozwój ludzkości. Zasada równości, oparta na jedności natury ludzkiej, stworzonej na obraz Boży i odkupionej przez Jezusa Chrystusa, podkreśla, że wszyscy ludzie mają takie same obowiązki i powołanie. Godność natury ludzkiej jest podstawą praw naturalnych wspólnych wszystkim ludziom. Brak solidarności opartej na miłości i braterstwie już w początkach demokracji nowożytnej utrudniał realizację podstawowych praw człowieka.
Demokratyzacja Kościoła to proces zmierzający do udziału całego ludu Bożego w odpowiedzialności i zarządzaniu Kościołem, przy zachowaniu hierarchicznej struktury jego ustroju. Inicjatorem i założycielem wspólnoty zbawiających się przez wiarę religijną jest Jezus Chrystus, Dawca zbawienia, którego nie można realizować w żadnej innej społeczności. Wykonywana w Mistycznym Ciele Chrystusa władza jest święta, ponieważ pochodzi od Boga i do Niego prowadzi, a jej reprezentanci, dzięki Bożemu powołaniu, uczestniczą we władzy Chrystusa, najwyższego Kapłana, Proroka i Króla.
Królowanie Boga w świecie i w sercach ludzi stanowi centralny temat, treść i zadanie wydarzenia Jezusa Chrystusa oraz misji Jego Kościoła, w którym realizuje się Królestwo Boże, którego naczelnym prawem jest miłość ewangeliczna. Wyrażenie „Królestwo Boże” należy do typowego zwrotu Jezusowego nauczania. Jezus wciąż wskazywał, że Królestwo Boże jest rzeczywistością już obecną i działającą. W Jego osobie, słowach i czynach już zostało zapoczątkowane Królestwo Boże jako czas zbawienia. Jednocześnie Jezus wskazuje, że Syn Człowieczy przyjdzie w chwale Ojca do swego królestwa i odda każdemu według jego uczynków. Pełne i ostateczne utwierdzenie Królestwa Bożego będzie też ostatecznym zwycięstwem Boga nad szatanem. Wtedy to sprawiedliwi posiądą królestwo przygotowane dla nich od założenia świata (por. Mt 25, 31-46).
Na założenie Królestwa Bożego ukierunkowana była cała działalność Jezusa Chrystusa, jednak pełna jego inauguracja dokonała się w tajemnicy paschalnej; stąd też Kościół głoszący Jezusa Chrystusa Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego obwieszcza zarazem przychodzące Królestwo Boże, uobecnia je przez sakramenty, modli się o jego przyjście i oczekuje go. Królestwo Boże trwa w Kościele jako rzeczywistość już istniejąca i jako zadanie Bosko-ludzkie. Wejście do Królestwa Bożego i jego realizacja dokonuje się przez pójście za Chrystusem Królem w całym naszym życiu. Na końcu świata Królestwo Chrystusa, oczyszczone z wszelkich nieprawości, urzeczywistni się w pełni, gdy powtórnie objawi się Chrystus, a stworzenie zostanie wyzwolone z niewoli grzechu i śmierci do wolności i chwały synów Bożych.
Królestwo Boże jest zatem już obecne w świecie oraz stanowi przyszłe dobro zbawcze wymagające przygotowania. Droga do królowania z Chrystusem wiedzie przez Jego służebne uniżenie, przez krzyż i ostatecznie przez pełne chwały zmartwychwstanie.
W brewiarzowym nauczaniu czytamy za Listem św. Pawła do Efezjan: „Bóg wskrzesił Chrystusa z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich, ponad wszelką Zwierzchnością i Władzą, i Mocą, i Panowaniem...”. Tam też Kościół naucza, że „Chrystus otrzymał panowanie i królewską władzę; wszystkie narody, ludy i języki będą Mu służyły na wieki”.
Dla przypomnienia tej prawdy Ojciec Święty Pius XI w 1925 r. ustanowił uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata. Tą uroczystością Kościół kończy rok liturgiczny, tydzień przed Adwentem.