1 lipca przed modlitwą Anioł Pański swoje rozważania Ojciec Święty poświęcił w całości wizycie w Watykanie ekumenicznego patriarchy Konstantynopola Bartłomieja I.
Jan Paweł II powiedział, że na zakończenie wizyty z okazji uroczystości Świętych Apostołów Piotra i Pawła podpisał z Patriarchą wspólną deklarację, zobowiązującą katolików i prawosławnych do
służby na rzecz pełnej jedności chrześcijan.
„Uznając poczynione dotychczas pozytywne kroki, ale nie zapominając o istniejących jeszcze przeszkodach, ponownie wyraziliśmy wolę kontynuowania, co więcej - wzmocnienia dialogu ekumenicznego
tak na płaszczyźnie relacji braterskich, jak i poszukiwań doktrynalnych” - powiedział Jan Paweł II.
Podkreślił, że w duchu prawdy można było podjąć „niektóre problemy i ostatnie nieporozumienia”, dając konkretny znak, w jaki sposób chrześcijanie mogą i powinni zawsze współpracować ze
sobą, także w obliczu istniejących jeszcze podziałów i konfliktów. „To jest wymowny sposób głoszenia Ewangelii pokoju wobec świata, który, niestety, ciągle odczuwa brak równowagi i przemoc”
- mówił Papież.
Zwrócił też uwagę, że zarówno on sam, jak i Patriarcha są zgodni, iż katolicy i prawosławni muszą podejmować wspólne wysiłki, aby kontynent europejski nie zapomniał o swoich chrześcijańskich korzeniach.
„Jedynie w ten sposób Europa będzie w pełni zdolna odegrać swoją rolę w dialogu między cywilizacjami oraz w promocji globalnej sprawiedliwości, solidarności i zachowania środowiska naturalnego”
- stwierdził Ojciec Święty.
Papież pozdrowił pielgrzymów z Polski: z Pniew - dzieci z placówki opiekuńczo-wychowawczej Sióstr Urszulanek Szarych, pielgrzymkę międzyparafialną z Jaworowa, Marszałków i Ostrzeszowa, młodzież,
grupę katechetów i pedagogów z archidiecezji przemyskiej oraz pielgrzymów indywidualnych.
Deklaracja o współpracy katolicko-prawosławnej w Europie
Reklama
Nadzieję na zacieśnienie współpracy katolicko-prawosławnej w kontekście integracji europejskiej wyrazili we wspólnej deklaracji, podpisanej 1 lipca, Jan Paweł II i patriarcha ekumeniczny Konstantynopola
Bartłomiej I. Patriarcha zaprosił Papieża do złożenia wizyty w Stambule, gdzie Ojciec Święty był już w listopadzie 1979 r. Zaproszenie to zostało przyjęte.
Wśród wspólnych wyzwań, stojących dziś przed obydwoma Kościołami, Papież i Patriarcha wymieniają: walkę z plagą terroryzmu, działalność na rzecz pokoju i zażegnania wielu bolesnych konfliktów, uświadomienie
Europie jej korzeni chrześcijańskich i prowadzenie dialogu z islamem. Inne wyzwania to obrona świętości życia ludzkiego i walka z zanieczyszczaniem planety, przede wszystkim zaś głoszenie „z odnowionym
zapałem orędzia Ewangelii wraz z ukazywaniem współczesnemu człowiekowi, jak bardzo pomaga mu ona w odnalezieniu samego siebie i budowaniu bardziej ludzkiego świata”.
Oświadczenie Papieża i Patriarchy nawiązuje do spotkania, jakie przed 40 laty odbyli w Jerozolimie ich poprzednicy: Paweł VI i Atenagoras I, oraz do wydarzeń minionych 40 lat we wzajemnych stosunkach.
„Świadomi, że świat chrześcijański cierpi z powodu dramatu podziału, nasi poprzednicy i my sami z wytrwałością kontynuowaliśmy «dialog miłości», wpatrzeni w ten świetlany i błogosławiony
dzień, gdy można będzie posilać się z tego samego kielicha świętym Ciałem i cenną Krwią Pana” - głosi wspólna deklaracja.
Jednocześnie Jan Paweł II i Bartłomiej I zaznaczają, iż oczekiwanie, że na drodze ku pełnej jedności Kościołów nie pojawią się żadne przeszkody, dowodziłoby braku realizmu. Dokument wymienia
w tym kontekście przeszkody natury doktrynalnej oraz wypływające z uwarunkowań trudnej historii.
Obaj hierarchowie są także zgodni co do potrzeby jak najszybszego wznowienia prac przez Międzynarodową Komisję ds. Dialogu Teologicznego między Kościołami katolickim i prawosławnym, której powstanie
zrodziło tak wielkie nadzieje.
Jan Paweł II odznaczony przez Uniwersytet w Bolonii
Z okazji 25-lecia pontyfikatu Uniwersytet w Bolonii, najstarsza uczelnia na świecie, przyznał Janowi Pawłowi II Sigillum Nagnum. Wyróżnienie przekazał Papieżowi 3 lipca rektor Uniwersytetu -
prof. Pier Ugo Calzolai.
Wyrażając wdzięczność za odznaczenie, w pisemnym przesłaniu do władz Uniwersytetu Ojciec Święty podkreślił: „Środowisko akademickie, a w sposób szczególny młodzi studenci, zawsze zajmowali uprzywilejowane
miejsce w mojej pracy duszpasterskiej. Poświęciłem im z entuzjazmem niemało sił mego kapłaństwa i posługi biskupiej” - przypomniał. Dodał, że także jako Papież nigdy nie stronił od spotkań
ze studentami, zarówno w Rzymie i we Włoszech, jak i podczas podróży apostolskich. Przypomniał też słowa, jakie wypowiedział podczas wizyty w paryskiej siedzibie UNESCO w 1980 r.: „Wartość
kultury mierzy się jej zdolnością do sprzyjania wzrostowi człowieka zgodnie z jego najszczytniejszym powołaniem, tzn. pomagania mu stawać się coraz bardziej człowiekiem”.
Kard. Macharski papieskim legatem na 50-lecie bazyliki w Lisieux
Papież Jan Paweł II mianował kard. Franciszka Macharskiego swoim legatem na uroczystości 50-lecia konsekracji bazyliki w Lisieux. W tamtejszym klasztorze Karmelitanek przed ponad stu laty modliła
się, pracowała i zmarła św. Teresa od Dzieciątka Jezus.
W specjalnym liście do Księdza Kardynała Ojciec Święty wyraził radość z powszechnego kultu relikwii św. Teresy, które nawiedziły już 30 krajów. Podkreślił pokorę świętej, jej ewangeliczną prostotę
oraz żarliwą miłość Kościoła tej patronki misji.
Uroczystości jubileuszowe trwały w Lisieux przez kilka dni. 5 lipca o swych doświadczeniach budowy bazyliki mówiły osoby, które przed 50 laty ją wznosiły, a także ich najbliżsi. 9 i 10 lipca odbyło
się sympozjum zatytułowane: „Budujmy bazylikę duchową”, poświęcone przesłaniu św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Centralna Msza św. pod przewodnictwem kard. Macharskiego została odprawiona w
niedzielę 11 lipca. Uroczystości w Lisieux transmitowała francuska telewizja.
Szkaplerz to najpopularniejsza obok Różańca świętego forma pobożności maryjnej. Historia szkaplerza sięga góry Karmel w Ziemi Świętej, kiedy to duchowi synowie proroka Eliasza prowadzili tam życie modlitewne. Było to w XII wieku. Z powodu prześladowań ze strony Saracenów bracia Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel przenieśli się do Europy i dali początek zakonowi zwanemu karmelitańskim.
W południowej Anglii w Cambridge mieszkał pewien bogobojny człowiek - Szymon Stock, generał zakonu, który dostrzegając grożące zakonowi niebezpieczeństwa, modlił się gorliwie i błagał Maryję, Najświętszą Dziewicę, o pomoc. Pewnej nocy, z 15 na 16 lipca 1251 r., ukazała mu się Najświętsza Panienka w otoczeniu aniołów. Szymon otrzymał od Maryi brązowy szkaplerz i usłyszał słowa: „Przyjmij, Synu najmilszy, szkaplerz Twego zakonu jako znak mego braterstwa, przywilej dla Ciebie i wszystkich karmelitów. Kto w nim umrze, nie zazna ognia piekielnego. Oto znak zbawienia, ratunek w niebezpieczeństwach, przymierze pokoju i wiecznego zobowiązania”. Od tamtej pory karmelici noszą szkaplerz, czyli dwa prostokątne skrawki wełnianego sukna z naszytymi wyobrażeniami Matki Bożej Szkaplerznej i Najświętszego Serca Pana Jezusa, połączone tasiemkami. Słowo „szkaplerz” pochodzi od łacińskiego słowa „scapulae” (plecy, barki) i oznacza szatę, która okrywa plecy i piersi. Papież Pius X w 1910 r. zezwolił na zastąpienie szkaplerza medalikiem szkaplerznym.
Do wielkiej Rodziny Karmelitańskiej chcieli przynależeć wielcy tego świata - królowie, książęta, możnowładcy, ale i zwykli, prości ludzie. Dzięki papieżowi Janowi XXII - temu samemu, który wprowadził święto Trójcy Świętej i wyraził zgodę na koronację Władysława Łokietka - szkaplerz stał się powszechny. Papież miał objawienia. Matka Boża przyrzekła szczególne łaski noszącym pobożnie szkaplerz karmelitański. A Ojciec Święty ogłosił te łaski światu chrześcijańskiemu bullą „Sabbatina” z dnia 3 marca 1322 r. Bulla mówiła o tzw. przywileju sobotnim. Szczególne prawo do pomocy ze strony Maryi w życiu, śmierci i po śmierci mają ci, którzy noszą szkaplerz. Jest to niejako suknia Maryi, czyli znak i nieomylne zapewnienie macierzyńskiej opieki Matki Bożej. Kto nosi szkaplerz karmelitański, ten otrzymuje obietnicę, że dusza jego wkrótce po śmierci będzie wyzwolona z czyśćca. Stanie się to w pierwszą sobotę miesiąca po śmierci. Oczywiście, pod warunkiem, że ta osoba nosiła szkaplerz w należytym duchu i żyła prawdziwie po chrześcijańsku, zachowała czystość według stanu i modliła się modlitwą Kościoła.
Jan Paweł II pisał do przełożonych generalnych Zakonu Braci NMP z Góry Karmel i Zakonu Braci Bosych NMP z Góry Karmel, że w znaku szkaplerza zawiera się sugestywna synteza maryjnej duchowości, która ożywia pobożność ludzi wierzących, pobudzając ich wrażliwość na pełną miłości obecność Maryi Panny Matki w ich życiu. „Szkaplerz w istocie jest «habitem» - podkreślał Ojciec Święty. - Ten, kto go przyjmuje, zostaje włączony lub stowarzyszony w mniej lub więcej ścisłym stopniu z zakonem Karmelu, poświęconym służbie Matki Najświętszej dla dobra całego Kościoła. Ten, kto przywdziewa szkaplerz, zostaje wprowadzony do ziemi Karmelu, aby «spożywać jej owoce i jej zasoby» (por. Jr 2, 7) oraz doświadczać słodkiej i macierzyńskiej obecności Maryi w codziennym trudzie, by wewnętrznie się przyoblekać w Jezusa Chrystusa i ukazywać Jego życie w samym sobie dla dobra Kościoła i całej ludzkości” (por. Formuła nałożenia szkaplerza).
Papież Polak od wczesnych lat młodości nosił ten znak Maryi. I zawsze zaznaczał, jak ważny w jego życiu był czas, gdy uczęszczał do kościoła na Górce (Karmelitów) w Wadowicach. Szkaplerz przyjęty z rąk o. Sylwestra nosił do końca życia. (Szkaplerz św. Jana Pawła II znajduje się w klasztorze Karmelitów w Wadowicach.) W orędziu z okazji jubileuszu 750-lecia szkaplerza karmelitańskiego pisał, że szkaplerz „staje się znakiem przymierza i wzajemnej komunii między Maryją i wiernymi, a w rezultacie konkretnym sposobem zrozumienia słów Jezusa na krzyżu do Jana, któremu powierzył swą Matkę i naszą duchową Matkę”.
Matka Boża, kończąc swe objawienia w Lourdes i w Fatimie, ukazała się w szatach karmelitańskich jako Matka Boża Szkaplerzna. Wszystkie osoby noszące szkaplerz karmelitański mają udział w duchowych dobrach zakonu karmelitańskiego. Ten, kto go przyjmuje, zostaje na mocy jego przyjęcia związany mniej lub bardziej ściśle z zakonem karmelitańskim. Rodzinę Karmelu tworzą następujące kręgi osób: zakonnicy i zakonnice, Karmelitańskie Instytuty Życia Konsekrowanego, Świecki Zakon Karmelitów Bosych (dawniej zwany Trzecim Zakonem), Bractwa Szkaplerzne (erygowane), osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością w różnych formach zrzeszania się (wspólnoty lub grupy szkaplerzne) oraz osoby, które przyjęły szkaplerz i żyją jego duchowością, ale bez żadnej formy zrzeszania się. Do obowiązków należących do Bractwa Szkaplerznego należy: przyjąć szkaplerz karmelitański z rąk kapłana; wpisać się do księgi Bractwa Szkaplerznego; w dzień i w nocy nosić na sobie szkaplerz; odmawiać codziennie modlitwę zaznaczoną w dniu przyjęcia do Bractwa; naśladować cnoty Matki Najświętszej i szerzyć Jej cześć.
Modlitwa do Matki Bożej Szkaplerznej
O najwspanialsza Królowo nieba i ziemi! Orędowniczko Szkaplerza świętego! Matko Boga! Oto ja, Twoje dziecko, wznoszę do Ciebie błagalne ręce i z głębi serca wołam do Ciebie: Królowo Szkaplerza, ratuj mnie, bo w Tobie cała moja nadzieja.
Jeśli Ty mnie nie wysłuchasz, do kogóż mam się udać?
Wiem, o dobra Matko, że Serce Twoje wzruszy się moim błaganiem i wysłuchasz mnie w moich potrzebach, gdyż Wszechmoc Boża spoczywa w Twoich rękach, a użyć jej możesz według upodobania.
Od wieków tak czczona, najszlachetniejsza Pocieszycielko utrapionych, powstań i swą potężną mocą rozprosz cierpienie, ulecz, uspokój mą zbolałą duszę, o Matko pełna litości! Ja wdzięcznym sercem wielbić Cię będę aż do śmierci. Na twoją chwałę w Szkaplerzu świętym żyć i umierać pragnę. Amen.
66-letnia nauczycielka historii Sarah Morse twierdzi, że została zwolniona ze szkoły średniej w Arbroath w hrabstwie Angus w Szkocji, po tym, jak podczas lekcji powiedziała uczniom, że jako katoliczka sprzeciwia się aborcji.
Morse utrzymuje, że do wypowiedzi doszło 19 listopada ubiegłego roku, gdy uczniowie w wieku 14–15 lat pytali ją o kwestie związane z życiem w Stanach Zjednoczonych, m.in. o aborcję, prawa osób transpłciowych oraz Donalda Trumpa. Nauczycielka twierdzi, że odpowiadała na pytania uczniów i nie próbowała przekonywać ich do swoich poglądów. Kilka godzin później została odsunięta od pracy ze skutkiem natychmiastowym, ponieważ miała poruszać w klasie temat religii i aborcji. Morse złożyła pozew przeciwko Radzie Hrabstwa Angus, zarzucając jej dyskryminację ze względu na przekonania religijne.
Enzo Fernández wykonał znak krzyża i wskazał w stronę nieba w podziękowaniu Panu Bogu po strzeleniu bramki
Argentyna pokonała Anglię 2:1 (0:0) w półfinale piłkarskich mistrzostw świata, który został rozegrany w Atlancie, i zagra w niedzielę o trofeum z Hiszpanią. Dzień wcześniej Anglia i Francja zmierzą się w meczu o trzecie miejsce. Bramkę dla Argentyny w 85. minucie półfinałowego meczu zdobył Enzo Fernández, który potem na swoim profilu w mediach społecznościowych napisał: "Cała chwała Bogu".
CAŁA CHWAŁA BOGU. Argentyńczycy, to dla Was; wszyscy chcieliśmy wygrać ten mecz i znów przeszliśmy do historii. Cieszcie się tym – takie mecze o wielką stawkę trzeba wygrywać. Ta drużyna znów zagra w finale; po raz kolejny wspólnie walczymy o wszystko. Do zobaczenia w Nowym Jorku.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
