Na ścianie sandomierskiego ratusza, została uroczyście odsłonięta tablica upamiętniająca 450. lecie podpisania Zgody Sandomierskiej. Przedsięwzięcie to było planowane już w ubiegłym roku, kiedy odbyły się główne obchody tej rocznicy, lecz panująca epidemia pokrzyżowała plany.
Zgoda Sandomierska, to porozumienie między wyznaniami protestanckimi: Luteranami, Braćmi Czeskimi oraz Kalwinami. Zostało ona podpisane 14 kwietnia 1570 r. Uznali oni te trzy wyznania za prawowite, zobowiązali się unikać sporów i postanowili bronić swobód wyznaniowych. Zgoda Sandomierska była pierwszym aktem ekumenicznym w historii świata i jest modelem dialogu między Kościołami chrześcijańskimi.
Przy ratuszu zgromadzili się przedstawiciele świętokrzyskiej społeczności: bp Krzysztof Nitkiewicz, wojewoda Zbigniew Koniusz oraz władze samorządowe na czele z Andrzejem Prusiem, przewodniczącym Sejmiku Wojewódzkiego, burmistrzem Marcinem Marcem oraz Marcinem Piwnikiem, Starostą Sandomierskim.
- Zgoda Sandomierska należy do naszego patrymonium – zauważył bp Nitkiewicz. – Tak samo jak dziedzictwo będące dziełem Kościoła Katolickiego, pamiątki pozostałe po sandomierskich Żydach czy mieszkających tutaj wyznawcach prawosławia. Mamy się więc czym pochwalić i do czego odwoływać. Przede wszystkim zaś, nie możemy o tym zapomnieć, bo drzewo bez korzeni usycha – powiedział Ordynariusz Sandomierski, zwracając się z propozycją do mieszkańców Sandomierza o nadanie nazwy Zgody Sandomierskiej jednej z ulic.
Następnie dokonano symbolicznego odsłonięcia tablicy wmurowanej w ścianę sandomierskiego ratusza.
W murach Akademii Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu zakończyło się sympozjum pod hasłem „Polska silna wiarą i trzeźwością”.
W sympozjum uczestniczyli członkowie Zespołu Konferencji Episkopatu Polski ds. Apostolstwa Trzeźwości i Osób Uzależnionych oraz osoby świeckie zaangażowane w ruchy trzeźwościowe.
Jonasz słyszy słowo Pana „po raz drugi”. Księga ukazuje Boga, który ponawia posłanie, gdy prorok wraca z drogi ucieczki. Niniwa jest „wielkim miastem”, znakiem potęgi Asyrii, państwa budzącego grozę w Izraelu. Przepowiadanie ma formę skrajnie krótką. W hebrajskim brzmi: ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – pięć wyrazów. Czasownik nehpāket pochodzi od rdzenia hāpak, „przewrócić, odmienić”. Ten sam rdzeń opisuje „przewrócenie” Sodomy, a tutaj staje się zapowiedzią, która prowadzi do przemiany całego miasta. Liczba czterdzieści w Biblii wiąże się z czasem próby i oczyszczenia. Reakcja Niniwitów zaczyna się od wiary: „uwierzyli Bogu”. Potem pojawia się post, wór i popiół, od możnych do najuboższych. Uderza włączenie zwierząt w znak publicznej pokuty. Tekst podkreśla także konkretną zmianę postępowania: odejście od „gwałtu” (ḥāmās), czyli przemocy i wyzysku. Finał nie opisuje wzniosłych uczuć, lecz czyny: „Bóg widział ich postępowanie”. Sformułowanie o tym, że Bóg „pożałował” kary, należy do biblijnego języka mówiącego o Bogu w kategoriach ludzkich (antropopatia); akcent pada na Jego wolę ocalenia. Św. Hieronim zwraca uwagę na wariant Septuaginty, gdzie w Jon 3,4 pojawia się „trzy dni”, i broni lektury „czterdzieści”, łącząc ją z postem Mojżesza, Eliasza i Jezusa. Św. Augustyn tłumaczy, że groźba wobec Niniwy nie jest kłamstwem, skoro prowadzi do nawrócenia. Św. Jan Chryzostom widzi w Niniwie miasto ocalone dzięki upomnieniu, które budzi sumienie, a nie zaspokaja ciekawość o przyszłości. Liturgia Wielkiego Postu stawia tę scenę przy prośbie o znak i kieruje spojrzenie ku nawróceniu, które obejmuje decyzje i relacje.
W homilii, która ukazała się w książce „Wiara przyszłości”, ówczesny kardynał przedstawia świętą Monikę i jej stosunek do syna, świętego Augustyna, jako uosobienie wspólnoty kościelnej: przestrzeń życia, gościnności i wolności, w której szanowana jest wolność każdego człowieka, a wiara nigdy nie jest narzucana.
„Cierpiąc, nauczyła się pozwalać mu iść własną drogą, bez przymusów. Nauczyła się żyć z faktem, że jego droga była zupełnie inna” od tej, którą sobie wyobrażała. Te słowa o matce świętego Augustyna, zostały wypowiedziane przez ówczesnego kard. Josepha Ratzingera podczas konsekracji kościoła parafialnego pw. św. Moniki w monachijskiej dzielnicy Neuparlach. Było to 29 listopada 1981 roku, zaledwie cztery dni po ogłoszeniu jego nominacji na urząd prefekta Kongregacji Nauki Wiary.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
