75 lat temu, w 1925 r., był także obchodzony Jubileuszowy Rok Święty. Rzym nawiedziła wtedy taka ogromna rzesza pielgrzymów, jak nigdy wcześniej. Po okrucieństwach wojny światowej Ojciec Święty Pius XI zapragnął ustanowieniem święta Chrystusa Króla ukazać całemu światu, że tylko Jezus Chrystus jest Królem prawdziwego pokoju, Królem, który jednoczy ludy i narody. Jakby nie wystarczały uroczystości Objawienia Pańskiego, Zmartwychwstania i Wniebowstąpienia, by ukazać powszechne panowanie Chrystusa Króla, w ostatnią niedzielę roku kościelnego staje przed nami Chrystus Król Wszechświata. W Ewangelii Piłat dwukrotnie pyta Pana Jezusa: Czy Ty jesteś Królem?... A Jezus najpierw odpowiada także pytaniem. Chce temu człowiekowi, który Go sądzi, uświadomić, że jego wiedza o królewskiej godności Oskarżonego to tylko ludzkie opinie, a jako sędzia powinien mieć własne zdanie na ten temat. Dlatego ta zasadnicza Jezusowa odpowiedź: "Królestwo moje nie jest stąd". W czasie publicznej działalności Chrystusa rozentuzjazmowane rzesze, które były świadkami Jego wielkich cudów, chciały Go obwołać królem. A Jezus wtedy dosłownie uciekał. Po cudownym rozmnożeniu chleba ludzie chcą Go porwać (tak mówi św. Jan), ale On - "usunął się na górę...". Miał moc, aby przeciwstawić się władzy tetrarchy Heroda, miał prawo nie płacić podatku wysłannikom cesarza, a jednak płaci, bo królestwo Jego nie jest stąd. Kiedy Natanael wyznał swoją wiarę w królewską godność Chrystusa słowami: "Jesteś Królem Izraela!" (J 1, 49), On skierowuje te jego słowa ku tajemnicy swojego mesjańskiego posłannictwa. Raz tylko, podczas wjazdu do Jerozolimy, pozwolił na spontaniczną manifestację rzeszy, ale sam usiadł na osiołku, bo wiedział, że te radosne okrzyki "Hosanna!" przyspieszą decyzję wydania Go na śmierć.
Rozważając Ewangelię, łatwo zauważymy trzy etapy tego królowania Jezusa Chrystusa. Pierwszy etap - podczas swojego nauczania Jezus wykazuje dużą rezerwę wobec tytułu "król", odcinając się zdecydowanie od skojarzeń politycznych. Natomiast swoje własne sprawy utożsamia z tajemnicą Królestwa Bożego i mówi tak samo o Królestwie Syna Człowieczego, jak i o Królestwie swojego Ojca. Naucza, że trzeba być gotowym wyrzec się wszystkiego dla Królestwa Bożego, jak i opuścić wszystko dla Jego Imienia (Mt 19, 29).
Drugi etap to Męka na Krzyżu i Zmartwychwstanie. Tu dokonuje się Jego intronizacja - kiedy Jezus zasiada jako Król po prawicy Boga (Dz 2, 30-35). Wreszcie trzeci etap - pełnia czasów, kiedy nastanie królowanie nad światem Pana Naszego Jezusa Chrystusa (Ap 11, 15). Wtedy także wszyscy Jego wyznawcy zostaną powołani do udziału w Jego Królestwie. (Ap 3, 21). Dzisiejsze pierwsze czytanie z proroka Daniela podkreśla tę prawdę, że królewskie panowanie Jezusa Chrystusa jest wieczne. W czytaniu z Księgi Apokalipsy słyszymy, że Jezus Chrystus przez krew swoją uczynił nas kapłanami i królestwem Boga Ojca. A w Ewangelii sam Pan Jezus uroczyście wyjaśnia, że On na to się narodził i przyszedł na świat, aby dać świadectwo prawdzie. Kiedy w Modlitwie Pańskiej prosimy: "Przyjdź Królestwo Twoje", to modląc się do Ojca Niebieskiego, równocześnie pamiętamy, że to Boże Królestwo przyniósł nam na ziemię Jezus Chrystus.