Od kilku dni Święte Miasto Jerozolima jest widownią gwałtownych starć, które przyniosły liczne ofiary śmiertelne i rannych, w tym także dzieci. (...) Duchowo bliski rodzinom tych wszystkich, którzy stracili życie, kieruję do tych, na których spoczywa odpowiedzialność, apel o to, by umilkł szczęk oręża, uniknięto prowokacji i powrócono do dialogu. Ziemia Święta musi być ziemią pokoju i braterstwa. Tak chce Bóg!

Jan Paweł II
2 października 2000 r.

Jan Paweł II do Polaków

"Eucharystia, którą sprawuje Kościół, jest pamiątką śmierci Chrystusa, uobecnia ona Jego ofiarę i stanowi zapowiedź Jego chwalebnego przyjścia" - powiedział Jan Paweł II w katechezie podczas audiencji ogólnej 4 października br. w Watykanie. Dodał, że "jest ona sakramentem zbawczego działania zmartwychwstałego Pana w historii". Było to drugie z kolei nauczanie papieskie z rozpoczętego tydzień wcześniej cyklu poświęconego Eucharystii.
Zwracając się do rodaków, Jan Paweł II powiedział:
"´To czyńcie na Moją pamiątkę´ - powiedział Pan Jezus, ustanawiając Eucharystię. I codziennie te słowa powtarzamy. ´Na Moją pamiątkę´ - tak mówi kapłan, sprawując Eucharystię. Co znaczy ta pamiątka? Znaczy nie tylko wspomnienie wydarzenia, które miało miejsce w przeszłości. Znaczy uobecnienie - uobecnienie tego wydarzenia, tego misterium. Dlatego kapłan zaraz potem powiada: ´Oto wielka tajemnica wiary´.
Wielka tajemnica wiary wyraża się w uobecnieniu tego, co Chrystus uczynił podczas Ostatniej Wieczerzy. To samo sprawujemy w sakramencie Eucharystii za każdym razem - mocą Ducha Świętego, którego Chrystus dał Kościołowi dla sprawowania sakramentów.
Dla wszystkich pielgrzymów z Polski - Szczęść Boże i błogosławieństwo na miesiąc październik!".

Audiencja generalna, 4 października 2000 r.

Kanonizacja w Watykanie

1 października przed południem na Placu św. Piotra w strugach ulewnego deszczu odbyła się kanonizacja 120 Męczenników Chińskich oraz 3 zakonnic - z Ameryki, Hiszpanii i Sudanu. Z Janem Pawłem II Mszę św. kanonizacyjną koncelebrowało 4 kardynałów, 26 arcybiskupów i biskupów (m.in. z Tajwanu, Makau i Hongkongu) oraz 22 księży i zakonników, w tym przełożeni generalni kilku zgromadzeń (dominikanów, jezuitów, salezjanów, franciszkanów).
W homilii, wygłoszonej po chińsku, baskijsku, angielsku i włosku, Ojciec Święty podkreślił wyjątkowy charakter ceremonii, odbywającej się w czasie Wielkiego Jubileuszu. "Kościół wdzięczny jest dzisiaj swemu Panu za to, że błogosławi mu i obdarza światłem świętości tych synów i te córki Chin..., którzy darem życia przypieczętowali swoją niewzruszoną wierność Chrystusowi" - powiedział Papież. Przypomniał, że wydarzyło się to "w ciągu kilku wieków, w epokach dla Chin złożonych i trudnych. (...) Obecna uroczystość nie jest odpowiednim momentem do wypowiadania sądów na temat tych okresów historii: można będzie i trzeba będzie to uczynić kiedy indziej. Dzisiaj, ogłaszając ich uroczyście świętymi, Kościół pragnie jedynie uznać, że ci Męczennicy są wzorem odwagi i konsekwencji dla nas wszystkich i przynoszą zaszczyt szlachetnemu narodowi chińskiemu".
Jan Paweł II wspomniał o 33 misjonarzach, których groby są w Chinach, na dowód ich ostatecznej przynależności do Chin.
Podkreślił też zasługi dla Kościoła i świata trzech sióstr, ogłoszonych świętymi podczas tej Mszy św. "Święta Maria Józefa od Serca Jezusa (Sancho Guerra) przeżyła swe powołanie jako prawdziwa apostołka w dziedzinie opieki zdrowotnej, gdyż w swej pomocy chorym próbowała łączyć troskę materialną z duchową, zabiegając wszelkimi środkami o zbawienie dusz" - stwierdził Jan Paweł II.
Mówiąc o drugiej świętej - Amerykance Katarzynie Drexel, Papież zwrócił uwagę, że już w młodości głęboko poruszał ją widok biedy i beznadziejności, w jakich żyło wielu rdzennych Amerykanów i Murzynów. Chcąc im pomóc, postanowiła dać im nie tylko swój majątek, ale całe swoje życie - dodał Ojciec Święty. Podkreślił zasługi założonego przez nią Zgromadzenia Sióstr Najświętszego Sakramentu dla pogłębienia życia duchowego i poprawienia warunków materialnych ludności kolorowej.
Życie św. Józefiny Bakhity, dawnej niewolnicy z Sudanu, która potrafiła znaleźć drogę do Boga i zrozumieć, że to On, a nie człowiek, jest prawdziwym Nauczycielem każdego bytu i życia ludzkiego, jest źródłem wielkiej mądrości - mówił Ojciec Święty. Nawiązując do obecnej sytuacji w jej ojczyźnie - Sudanie - naznaczonej okrutną wojną i cierpieniami wielu ludzi, wezwał polityków tego kraju, aby " otworzyli swe serca na krzyk milionów niewinnych ofiar i weszli na drogę rokowań". A do wspólnoty międzynarodowej zaapelował, aby przestała ignorować tę wielką tragedię ludzką.

Antykatolicka kampania władz chińskich

Zaciekłą kampanię przeciw Stolicy Apostolskiej i Kościołowi katolickiemu rozpętały komunistyczne władze w Pekinie po kanonizacji 1 października w Watykanie 120 Męczenników Chińskich. Rząd stosuje wszelkie możliwe środki, łącznie z urabianiem biskupów i księży z Kościoła "patriotycznego" i brutalnymi naciskami na duchowieństwo " podziemne", wierne Stolicy Apostolskiej, byleby tylko zdyskredytować Papieża i Watykan.
Władze żądają od miejscowych chrześcijan, aby modlili się tylko w kontrolowanych przez państwo świątyniach, należących do tzw. Patriotycznego Stowarzyszenia Katolików Chińskich (PSKCh), nie utrzymującego żadnych kontaktów ze Stolicą Apostolską.
Według hongkońskiego biura azjatyckiej agencji katolickiej UCA-News (z siedzibą w Bangkoku), wielu - "patriotycznych" biskupów i księży - pragnących zachować anonimowość mówiło, że władze naciskały na nich, aby w kazaniach podczas niedzielnych Mszy św. nie wspominali ani słowem o kanonizacji w Rzymie. Jeden z biskupów ze Wschodnich Chin powiedział, że przedstawiciele władz specjalnie przyjeżdżali z Pekinu do jego miasta na rozmowy na ten temat z miejscowymi przywódcami kościelnymi.

Jubileusz Biskupów w Rzymie

W niedzielę 8 października odbył się w ramach obchodów Roku Świętego Jubileusz Biskupów. Z tej okazji do Rzymu przybyli hierarchowie z całego świata. Na zakończenie uroczystości Jan Paweł II wraz z biskupami zawierzył Kościół i świat Najświętszej Maryi Pannie.
Łącznie na świecie jest obecnie 4523 biskupów - jest to największa ich liczba w dziejach Kościoła. Najwięcej biskupów jest w obu Amerykach - 1688 i w Europie - 1485, najmniej w Oceanii - 120. W Afryce i Azji działa odpowiednio 599 i 631 biskupów. Obecnie jeden biskup przypada średnio na niespełna 100 księży i na ok. 200 sióstr zakonnych oraz na ponad 200 tys. wiernych.
Urząd biskupa sięga korzeniami początków chrześcijaństwa, choć Chrystus, ustanawiając swój Kościół, nie wskazał określonych form zarządzania nim ani nie utworzył w nim żadnych konkretnych urzędów. Powiedział tylko swym uczniom, że odtąd mają najwyższą władzę na ziemi i że cokolwiek zwiążą tu, na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążą, będzie rozwiązane również w niebie. Brak jasno wytyczonych przez Założyciela form kierowania Kościołem nie stanowił dla pierwszych chrześcijan istotnych przeszkód w organizacji ich życia religijnego.
Najstarsze zabytki chrześcijańskie stosują wymiennie takie określenia, jak prezbiter (po grecku presbyMteros, czyli starszy), biskup (eptiskopos - nadzorca, strażnik, czyli ten, kto czuwa nad powierzonymi mu wiernymi, zwierzchnik gminy) i wiele innych na oznaczenie tych, którzy stoją na czele gmin wyznaniowych, prowadzą i przewodniczą nabożeństwom, udzielają sakramentów itp.
Od połowy III stulecia urząd i miejsce biskupa w Kościele zaczyna się zbliżać do dzisiejszego rozumienia tego pojęcia: obdarzeni tą godnością kapłani nie tylko są przełożonymi lokalnych gmin, ale tworzą szersze ciało, składające się z równych sobie duchownych, obdarzonych sakrą, czyli szczególnymi święceniami. Z racji swego urzędu mieli szerszą perspektywę spojrzenia i poczucie jedności z innymi podobnymi wspólnotami i ich zwierzchnikami. Dzielili również wraz z innymi biskupami odpowiedzialność za powierzonych sobie wiernych.
Od początku też temu poczuciu wspólnotowości, czyli kolegialności biskupów, towarzyszyła świadomość szczególnego znaczenia wśród nich biskupa Rzymu jako następcy Apostoła Piotra, któremu Chrystus powierzył rządy w Kościele, i wypływającej stąd jego roli umacniania wszystkich w wierze oraz źródła i stróża jedności Kościoła. Nie od razu wprawdzie posługa biskupa Rzymu była tak scentralizowana i rozległa, jak to się stało w późniejszych wiekach (głównie w związku z dążeniami papieży do uniezależnienia się od władzy świeckiej), od początku jednak istniała wśród biskupów i wiernych świadomość wyjątkowego miejsca biskupa Rzymu w Kościele powszechnym (także na Wschodzie).