Reklama

Nim na już ostatnie odejdziemy szańce...

Bądź na bieżąco!

Zapisz się do newslettera

„Ponad losu otchłanią
tak mi się dziś marzy
Znów zwiera swe hufce
moja Armia Dumna
i orszakiem zamglonych,
zapomnianych twarzy
idzie wprost w moje serce
widmowa kolumna...”

W połowie uroczystości ogłoszono przez mikrofony dramatyczny apel: „Jeśli wśród zebranych jest lekarz - prosimy o pomoc, mamy przypadek zasłabnięcia!”. Lekarzem wprawdzie nie jestem, ale wiem, jak w takim przypadku przynajmniej nie zaszkodzić, więc podeszłam do kręgu osób otaczających leżącego na ławce mężczyznę. Starszy pan w mundurze z dystynkcjami majora był już prawie przytomny, ale ciągle przeraźliwie blady. Ze wszystkich stron proponowano lekarstwa, wodę i wszystko, czego akurat w przypadku zasłabnięcia podawać nie można. Po chwili sytuacja nieco się uspokoiła, część osób odeszła w stronę kościoła, reszta udała się na swoje miejsca. Przy majorze, który nadal leżał na ławce, pozostało nas kilka osób, czekających na wezwane pogotowie ratunkowe. Major, który chwilę wcześniej przyjmował odznaczenie za zasługi dla Armii Krajowej i składał wiązankę kwiatów pod pomnikiem poległych kolegów, twierdził, że czuje się już dobrze, widzi już kościół i nas, i właściwie może już wstać. Nie pozwoliliśmy, bo jego serce wciąż biło nierówno, a na woskowobladą twarz długo nie wracało normalne zabarwienie. Liczącego 88 lat i 6 miesięcy mjr. Szczepana Mateję z Tomaszowa Lubelskiego zabrał w końcu do szpitala w Szczebrzeszynie przybyły stamtąd ambulans. Żegnał się z nami do następnego roku.
Przybywający rokrocznie do Zwierzyńca w ostatnią niedzielę maja kombatanci Armii Krajowej są coraz starsi. Jesteśmy im wdzięczni, że łączą nas z przeszłością i historią, której są częścią. Do zachowania dla potomności pamięci o mrocznych czasach ostatniej wojny i o jej bohaterskich uczestnikach wzywali w swoich wystąpieniach w Zwierzyńcu prezes Światowego Związku Żołnierzy AK Okręgu Zamość poseł Sławomir Zawiślak, prezes koła 9. Pułku Piechoty Legionów AK Ziemi Zamojskiej w Warszawie mjr Marian Bronikowski, senator Jerzy Chróścikowski, a także, w liście skierowanym do uczestników zwierzynieckiego spotkania - Jolanta Szołno-Koguc, wojewoda lubelski. Kraj nieposiadający tożsamości historycznej, z góry skazany jest na zagładę. Nie chodzi o to, aby w czasach zanikania fizycznych granic między poszczególnymi państwami, zapominały one także o swojej historii i odrębności kulturowej. Doskonałą lekcją najnowszej historii Polski - tej wojennej i powojennej, są właśnie zwierzynieckie spotkania, podczas których niejako dotknąć można żyjących jeszcze jej uczestników, ludzi, którzy w jej tworzeniu brali udział.
O potrzebie Boga i modlitwy mówił podczas Eucharystii proboszcz zwierzynieckiej parafii ks. Błażej Górski. Przytoczył on fragment wspomnień uczestnika słynnej bitwy kawaleryjskiej pod Komarowem płk. Aleksandra Pragłowskiego, który ze wzruszeniem opisuje Mszę św. przy skromnym polowym ołtarzyku, poprzedzającą świetną wiktorię oręża polskiego. Zawsze, w chwilach najcięższych, wydających się beznadziejnymi, wiara w Boga i modlitwa pomagały żołnierzom polskim wyjść z nich obronną i zwycięską ręką. Tak było w czasach najdawniejszych, tak i w nam najbliższych. „Bóg, Honor i Ojczyzna” na sztandarach Armii Krajowej - to nie są puste słowa, to deklaracja, której żołnierze AK pozostają wierni do końca swoich dni.
Po zakończeniu uroczystej Liturgii przybyli do Zwierzyńca kombatanci wraz z pocztami sztandarowymi stanęli do wspólnego zdjęcia na schodach kościoła. Ze ściśniętym sercem patrzyłam na garstkę tych dzielnych, wiekowych przecież osób, które tak wiele w swoim życiu przeszły, nie tracąc przez to pogody ducha i radości z kolejnych spotkań.
Po zakończeniu oficjalnych obchodów, podczas żołnierskiego posiłku długo wspominano dawne czasy i przyjaciół, których już nie ma.

„Na alei leśnej żeśmy się spotkali...
I zawsze na niej będziemy spotykać,
aby dotknąć płomienia,
który się w nas pali
i znów się o dawne rocznice potykać”
(Zbigniew Kabata, „Na alei leśniej”)

Pomóż w rozwoju naszego portalu

Wspieram

2012-12-31 00:00

Oceń: 0 0

Reklama

Wybrane dla Ciebie

Epifania - wielkie święto wiary

Uroczystość Epifanii lub Teofanii, czyli Objawienia Pańskiego, jest jednym z najstarszych świąt ku czci Chrystusa. Obchodzone jest 6 stycznia, popularnie zwane świętem Trzech Króli. Jak wskazuje już sama nazwa, uroczystość ta jest pochodzenia wschodniego. Greckie słowa: epifaneia, teofaneia - ukazanie się, objawienie - rozumiano na Wschodzie jako widzialne ukazanie się bóstwa, albo też za pomocą tych słów określano uroczyste odwiedziny cesarza w mieście lub świętowanie ważnych dni z życia władcy. Ogólnie rzecz ujmując, jest to każde objawienie się bóstwa w czasie i przestrzeni (por. Wj 3, 12; 19, 18; Dz 2, 3-4). Pierwsze wzmianki o świętowaniu Epifanii na Wschodzie spotykamy u Klemensa Aleksandryjskiego (ok. 212 r.). Na Zachodzie natomiast wzmiankę o obchodach tej uroczystości znajdujemy w Galii ok. 361 r. Epifania jest pierwszym historycznie świętem związanym z tajemnicą Wcielenia. Św. Augustyn nazywa je "bliźniaczą uroczystością Narodzenia Pańskiego (geminata sollemnitas). Początkowo obchodzono dwa święta razem: święto Bożego Narodzenia i Objawienia się ludzkości Jezusa jako Zbawiciela. Na Zachodzie zaczęto obchodzić je oddzielnie dopiero od IV w. Epifania stała się wspomnieniem i uobecnieniem trzykrotnego objawienia się Chrystusa światu - tria miracula, jakie dokonało się podczas chrztu Jezusa w Jordanie, w chwili pokłonu trzech Mędrców oraz w czasie pierwszego cudu Pana Jezusa na weselu w Kanie Galilejskiej. Natomiast w liturgii Kościoła Zachodniego podkreślono szczególnie w uroczystości Epifanii objawienie się Syna Bożego jako oczekiwanego Zbawiciela poganom w osobie trzech Mędrców i dlatego dzień ten jest określany jako święto Trzech Króli. Motyw ten jest główną treścią Mszy św. i tematem dominującym w Liturgii Godzin. Natomiast w Jutrzni i Nieszporach wspomina się również tria miracula. Kluczem do zrozumienia tego święta jest Ewangelia św. Mateusza (Mt 2, 1-12), w której znajdujemy wzmiankę o Magach (Mędrcach) ze Wschodu, przedstawicielach świata pogańskiego, którzy podążając za gwiazdą, przebyli drogę około tysiąca kilometrów, aby złożyć hołd Dzieciątku Jezus i ofiarować Mu dary w postaci złota, kadzidła i mirry. Ostatecznie ustalono ich liczbę na trzech, co wiąże się z liczbą wymienionych przez Ewangelię darów, które mają znaczenie symboliczne. Ojcowie Kościoła odnosili je do troistej postaci Chrystusa. Składając je, Mędrcy wyznali wiarę w Jezusa, który jest Bogiem - ofiarując kadzidło, uznali oni w Chrystusie Króla - na co wskazuje złoto, prawdziwego Człowieka - mirra. Prawdopodobnie po wpływem interpretacji fragmentu Ps 72, 10-11 i Iz 60, 3 zaczęto w Magach upatrywać Królów. W związku z uroczystością Epifanii powstały różne zwyczaje. Podczas Mszy św. odbywa się błogosławieństwo kadzidła i kredy, czasem wody - o czym mówią aktualnie polskie agendy. Zwyczaj błogosławienia wody wywodzi się z przypomnienia chrztu, a ze wspomnienia o Mędrcach z darami - zwyczaj błogosławienia kadzidła i kredy. Mieszkania napełniamy wonią kadzidła na znak, że wszystko pragniemy czynić na chwałę Boga, natomiast święconą kredą znaczymy drzwi domów i umieszczamy datę bieżącego roku na znak, że mieszkańcy przyjęli Wcielonego Syna Bożego. Ten piękny zwyczaj zachował się do dziś nie tylko w tradycji polskiej, ale też w innych krajach. Jak relacjonuje Oskar Kolberg, dawniej po powrocie z kościoła wierni kadzidłem okadzali mieszkania, a kredą gospodarz wraz z całą rodziną kreślił z powagą na drzwiach wejściowych inicjały Trzech Króli K + M + B. Interpretuje się te skróty jako inicjały legendarnych imion trzech Mędrców: Kacper, Melchior, Baltazar ( wskazanymi w IX w.). Spotyka się też inną interpretację tego skrótu, tak jak odczytywały go wieki średnie. Inicjały Trzech Mędrców w pisowni łacińskiej: C + M + B są pierwszymi literami słów Christus mansionem benedicat, co oznacza: "Niech Chrystus błogosławi mieszkanie". Znaczenie kredą drzwi nawiązuje do zdarzenia z Księgi Wyjścia (Wj 12, 21-33). Naród Wybrany przed wyjściem z niewoli znaczył drzwi i progi domów krwią baranka, wówczas Bóg "nie pozwolił niszczycielowi wejść do tych domów" (Wj 12, 23). Drzwi i próg naszego mieszkania stanowią zarówno granice naszego domostwa, jak i łącznik ze światem zewnętrznym. Znacząc drzwi świętymi inicjałami i znakami, chcemy wyrazić nasze pragnienie, by tylko dobro i błogosławieństwo przekraczało próg naszego domu. Jan Paweł II na początku swego pontyfikatu tak wyraził istotę tego święta: "Serce twe zadrży i rozszerzy się - mówi Izajasz do Jeruzalem. (...) Właśnie ten krzyk proroka jest kluczowym słowem uroczystości Trzech Króli". W uroczystości tej "Kościół dziękuje Bogu za dar wiary, która stała się i wciąż na nowo staje się udziałem tylu ludzi, ludów, narodów. Świadkami tego daru, jego nosicielami jednymi z pierwszych byli właśnie owi trzej ludzie ze Wschodu, Mędrcy, którzy przybyli do stajenki, do Betlejem. Znajduje w nich swój przejrzysty wyraz wiara jako wewnętrzne otwarcie człowieka, jako odpowiedź na światło, na Epifanię Boga. W tym otwarciu na Boga człowiek odwiecznie dąży do spełnienia siebie. Wiara jest początkiem tego spełnienia i jego warunkiem. (...) Trzeba pozwolić Mędrcom iść do Betlejem. Z nimi razem idzie każdy człowiek, który za definicję swego człowieczeństwa uznaje prawdę o otwarciu ducha ku Bogu, prawdę wyrażoną w zdaniu: altiora te quaeras! (szukaj rzeczy od ciebie wyższych)". Kościół staje się sobą, "kiedy ludzie - tak jak pasterze i Trzej Królowie ze Wschodu - dochodzą do Jezusa Chrystusa za pośrednictwem wiary. Kiedy w Chrystusie, Człowieku, i przez Chrystusa odnajdują Boga. Epifania jest więc wielkim świętem wiary" (7 stycznia 1979). Wiara jest gwiazdą wskazującą nam drogę do Chrystusa. Powinniśmy się cieszyć łaską wiary i ją umacniać oraz prosić Boga o jej pomnożenie.
CZYTAJ DALEJ

Zmarł ks. Dariusz Tuszyński

2024-12-31 22:05

[ TEMATY ]

nekrolog

Zielona Góra

Bobrowice

Materiały kurialne

śp. ks. Dariusz Tuszyński

śp. ks. Dariusz Tuszyński

Wieczorem 31 grudnia 2024 roku, w wieku 38 lat, odszedł do wieczności ks. Dariusz Tuszyński, wikariusz parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Bobrowicach.

Urodził się 2 października 1986 roku w Głogowie. Ukończył Wyższe Seminarium Duchowne w Gościkowie-Paradyżu. Pochodził z parafii pw. Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski w Głogowie. Święcenia diakonatu otrzymał 14 maja 2011 w konkatedrze św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze. Święcenia kapłańskie przyjął 26 maja 2012 w katedrze Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wlkp. Od sierpnia 2024 posługiwał w parafii Podwyższenia Krzyża Świętego w Bobrowicach.
CZYTAJ DALEJ

Po raz 13. w Radomsku wyruszył Orszak Trzech Króli

XIII Radomszczańskim Orszak Trzech Króli rozpoczął się Mszą św w kolegiacie św. Lamberta. Liturgii przewodniczył proboszcz, ksiądz Antoni Arkita. Homilie wygłosił gwardian klasztoru franciszkanów, o. Dariusz Sowa.

Po zakończonej Eucharystii przedszkolaki i uczniowie szkół podstawowych zostali nagrodzeni za udział w konkursie plastycznym.
CZYTAJ DALEJ
Przejdź teraz
REKLAMA: Artykuł wyświetli się za 15 sekund

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Akceptuję