Chyba trudno dzisiaj znaleźć młode małżeństwo z dzieckiem, które nie doceniałoby dziadków. Dlaczego? To właśnie ich opiece można w wielu momentach powierzyć swoją pociechę. Bardzo często jednak dziadkowie, mimo ogromnego doświadczenia, jakie zdobyli, wychowując własne dzieci, nie zdają sobie sprawy z wielkiej odpowiedzialności, jaka ciąży na nich. Wychowanie ma na celu ukształtowanie w dziecku właściwych postaw pozwalających funkcjonować we współczesnym świecie. Poza tym dla nas, katolików, ma także doprowadzić do poznania Boga i życia z Nim w przyjaźni. Trwanie rodziców ze swoimi dziećmi we wspólnej miłości jest najlepszym środowiskiem rozwoju dziecka. Bardzo często, niestety, o tym zapominają dziadkowie i stawiają się w roli rodziców. A tymczasem powinni oni sprawować jedynie funkcje pomocniczą. W żaden sposób nie powinni zajmować miejsca rodziców, ani tym bardziej stawać przeciwko nim. Dziadkowie zawsze mogą i powinni stanowić głos doradczy. Spojrzenie obiektywnego obserwatora z boku, wzbogacone o własne doświadczenie, jest cennym drogowskazem dla kierowania wychowaniem dzieci. Przed rodzicami i dziadkami Bóg stawia ogromne zadanie, które mogą wykonać tylko w oparciu o prawdziwą miłość, jaka istnieje między nimi. Tylko w atmosferze miłości dziecko może uczyć się, jak kochać i być kochanym.
Babcia i dziadek tworzą jedyny w swoim rodzaju klimat, który doskonale wpływa na kształtowanie w dziecku właściwych postaw.