Pięćdziesiąt lat kapłaństwa bp. Edwarda Frankowskiego najpełniej streszczają chyba dwa określenia: „Christus vincit” (Chrystus zwycięża) - jego biskupie zawołanie i tytuł monografii wydanej z okazji dwudziestolecia jego biskupiej sakry w 2009 r.: i „Biskup Solidarności”. Nawiązując do drugiego określenia, można je interpretować dwojako: biskup NSZZ „Solidarność”, jak i biskup tworzenia związków międzyludzkich, opartych na zasadzie wzajemnej pomocy, życzliwości i współtworzenia dobra. Aspekt solidarności można rozciągać także na budowanie posługą duszpasterską głębokich i silnych związków człowieka z Bogiem: solidarność w wierze, solidarność w miłości, solidarność w nadziei i człowieczeństwie. To cecha biskupiej, a wcześniej kapłańskiej, posługi Dostojnego Jubilata, wielkiego orędownika sprawiedliwości, prawdy, poszanowania ludzkich praw i ogromnej miłości do Ojczyzny, niezmordowanego obrońcy praw robotników, inspiratora i moderatora życia naukowego, kulturalnego, społecznego w regionie stalowowolskim i w ówczesnej diecezji przemyskiej, a następnie diecezji sandomierskiej.
Wspomniana wyżej monografia została wydana na 70-lecie urodzin Jubilata.

Syn tej ziemi

Biskup Edward przyszedł na świat 15 lipca 1937 r. w Kępie Rzeczyckiej. Po święceniach kapłańskich w 1961 r. pracował jako wikariusz w Hyżnym k. Rzeszowa, w Jaśle, a następnie swoje kapłańskie lata związał, z woli bp. Ignacego Tokarczuka, ze Stalową Wolą, jako proboszcz parafii św. Floriana i Matki Bożej Królowej Polski. To właśnie tutaj usłyszano, że „Christus vincit” - nowy biskup tytularny diecezji Tigamibena, przypieczętował dniem sakry biskupiej prawdę swojego życia: że Chrystus zwycięża, że z Chrystusem wygrywa człowiek, że zwycięstwo dokonuje się zawsze w Prawdzie, bo ta wyzwala.

Niestrudzony Biskup

Obszary niestrudzonej działalności Księdza Biskupa Edwarda obejmują szerokie aspekty życia religijnego i społecznego. Na obszarze społecznym to: obrona praw ludzi pracy, szczególnie podczas strajku w 1988 r. w Hucie Stalowa Wola, gdzie jako duszpasterz ludzi pracy organizował pomoc i obronę działaczy opozycji, represjonowanych przez władze komunistyczne, szczególnie w stanie wojennym. Wspierał tworzącą się NSZZ „Solidarność” w Hucie Stalowa Wola i w Regionie Ziemia Sandomierska, pełnił funkcję kapelana tego Związku w latach 1980-92.
Był represjonowany przez władze PRL. Instytut Pamięci Narodowej w 2004 r. przyznał Biskupowi Edwardowi status pokrzywdzonego przez system komunistyczny.
W Stalowej Woli inspirował społeczne inicjatywy, m.in. w 1982 r. pierwsze wybory samorządowe w blokach mieszkalnych. Zakładał i organizował Studium o Rodzinie, Ośrodek Kultury Chrześcijańskiej, Klub Inteligencji Katolickiej, Towarzystwo Przyjaciół KUL, Tygodnie Kultury Chrześcijańskiej. Jako biskup pomocniczy diecezji sandomierskiej przygotowywał zespoły synodalne w ramach II Polskiego Synodu Plenarnego i parafialne oddziały Akcji Katolickiej.

Człowiek nauki

Ksiądz Biskup prowadzi również aktywną działalność naukowo-dydaktyczną, jako wykładowca socjologii religii i katolickiej nauki społecznej w Wyższym Seminarium Duchownym i Instytucie Teologicznym w Sandomierzu oraz katolickiej nauki społecznej na Wydziale Zamiejscowym Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli.
Jest twórcą i organizatorem Filii Wydziału Nauk Społecznych KUL w Stalowej Woli (obecnie Wydział Zamiejscowy Nauk o Społeczeństwie KUL w Stalowej Woli), gdzie organizował także liczne sesje popularno-naukowe oraz powołał ośrodek formacji świeckich liderów katolickich. Ksiądz Biskup opublikował: „Rekolekcje dla ludzi pracy” (1997), „Społeczne uwarunkowania postaw religijnych młodzieży szkół średnich” (2004), „Życie religijne w rodzinach diecezji sandomierskiej” (2005), „Religijność katolików diecezji sandomierskiej” (2006), jak i ponad sto artykułów na tematy społeczno-religijne.

Odznaczenia i medale

Pasterska posługa Biskupa Edwarda obejmuje także jego zaangażowanie na polu Kościoła w Polsce: jest członkiem Komisji Episkopatu Polski „Iustitia et Pax” (od 1994); członkiem Rady Episkopatu Polski do spraw Rodziny (od 1996). Natomiast na polu diecezjalnym podziwu godny jest jego talent organizatorski: organizator Instytutu Wyższej Kultury Religijnej w Stalowej Woli, Uniwersytetu Robotniczego w Stalowej Woli, Studium Katolickiej Nauki Społecznej w Stalowej Woli; Katolickich Uniwersytetów Ludowych w diecezji.
Za swoje zaangażowani, pasterską posługę, niezmordowaną pracę Biskup Edward był wielokrotnie odznaczany zaszczytnymi tytułami. Jest on m.in. Honorowym Obywatelem Stalowej Woli (1992) i Gminy Radomyśl nad Sanem (2007), Honorowym Członkiem NSZZ „Solidarność” (1995). Otrzymał Order Społecznej Fundacji Pamięci Narodu Polskiego „Polonia Mater Nostra Est” (2001), nagrodę redakcji „Powściągliwość i Praca” - „Bóg Zapłać” (2003), Złoty Medal Związku Oficerów Rzeczpospolitej Polskiej im. Marszałka J. Piłsudskiego, przyznany przez Światową Federację Polskich Kombatantów (2005), Medal Wdzięczności Polonii „Gaude Mater Polonia” (2004), Krzyż Wielki Orderu Odrodzenia Polski (2006), Medal Akcji Aktolickiej „Za dzieło apostolstwa” (2006). Odznaczony został Medalem „Za Zasługi dla Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego” (2007), Honorowym Odznaczeniem Burmistrza Miasta Sandomierz „Bene Meitus” (2007), Honorowym Obywatelstwem Miasta Tarnobrzeg (2008), Honorowym Odznaczeniem Miasta Stalowa Wola „Pater Urbis” (2008).
Wdzięczność diecezjan zyskał m.in. w czasie ubiegłorocznej klęski powodzi, gdy z wałów klasztoru na Jasnej Górze apelował do całej Polski o pomoc dla zniszczonych żywiołem terenów.