Prefację wypowiada sam celebrans. W niej składa dziękczynienie Bogu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, a przede wszystkim za to, że jest naszym Bogiem, że nas stworzył, powołał i wybrał, abyśmy Go chwalili, abyśmy stali przed Nim i Jemu służyli, śpiewając: "Święty, Święty, Święty, Pan Bóg Zastępów. Pełne są niebiosa i ziemia chwały Twojej". Sanctus wyśpiewane (czasami wyrecytowane) jednogłośnie przez zgromadzonych jest jednym z najważniejszych elementów modlitwy eucharystycznej. Te słowa, pierwsza część Sanctus ze Mszy św., zostały zaczerpnięte z Księgi Izajasza, a dokładnie z trzeciego wersetu szóstego rozdziału. Zabrzmiały one w uszach Izajasza w dniu, kiedy w świątyni odkryła się przed nim chwała Boga, czyli sama tajemnica Boga, i zostało mu ogłoszone jego posłannictwo proroka. Izajasz, wiedząc, że jest grzesznikiem, " mężem o nieczystych wargach, mieszkającym pośród ludu o nieczystych wargach" - usłyszał cały dwór niebieski, moce anielskie, w których imieniu występowali serafini. W tej niezwykłej pieśni, będącej echem powszechnie znanej w liturgii żydowskiej aklamacji, niewidzialne stworzenia Boże uznają jedyną świętość Boga i adorują Boga po trzykroć świętego - "Pana Sabaoth", według wyrażenia hebrajskiego, tłumaczonego jako "Bóg wszechświata", "Bóg zastępów", albo "Bóg wszechmogący".