Ojcowie Jezuici z parafii pw. św. Ignacego Loyoli we Wrocławiu umożliwili wiernym wejście w nowy rok liturgiczny, podejmując jego wezwanie: Będziesz czytał Biblię codziennie
W parafii przy ul. Stysia Adwentowy Dzień Skupienia odbył się 18 grudnia ub. r. Mieszkańcy różnych części miasta zgromadzili się ze względu na wspólną potrzebę słuchania Słowa Bożego i tym samym pogłębiania relacji z Bogiem. Spotkanie miało umożliwić zapoznanie się z formą modlitwy, stanowiącą dziedzictwo Kościoła, jaką jest lectio divina. Dzięki dobrze przygotowanemu programowi, oprócz poznawania każdego z elementów tej formy modlitwy, uczestnicy mogli spędzić czas na wspólnym posiłku i wzajemnym poznawaniu poprzez dzielenie się doświadczeniami.
Trochę historii
Studium Biblijne w naszej parafii powstało we wrześniu 2009 r. z inicjatywy kilku kobiet, których pragnieniem było spotykać się ze Słowem Bożym na rozważaniu i modlitwie. Opiekunem duchowym grupy został o. Mirosław Skiba SJ. Spotkania odbywały się dwa razy w miesiącu, w pierwszą i trzecią środę o godzinie 19.00. W niewielkiej grupie 10 osób przeżywałyśmy Mszę św., na której dzieliłyśmy się usłyszanym Słowem, a Ojciec zachęcał nas do wspólnej modlitwy i głębokiego przeżywania liturgii. Drugą formą spotkań były rozważania o Kościele - Mistycznym Ciele Chrystusa, na podstawie Listu do Efezjan. Każde spotkanie poprzedzone było konferencją na temat słuchania i przyjmowania Słowa Bożego do naszego życia.
12-14 marca 2010 r. przeżywałyśmy rekolekcje zamknięte dla kobiet „W poszukiwaniu drogocennych pereł”. Na ten czas zadumy podczas Wielkiego Postu, zaprosiłyśmy też inne kobiety przeżywające trudności i kryzysy w swoim życiu. W rekolekcjach uczestniczyło 25 osób. Wiosennym powiewem Bożego Ducha była dla nas siostra Renata ze Zgromadzenia Sióstr Sacre Coeur, która całym sercem włączyła się w przygotowanie i prowadzenie tych rekolekcji.
Podczas wakacji 6 osób spotykało się regularnie co 2 tygodnie na kursie lectio divina, a tekstami biblijnymi do medytacji były wybrane przypowieści Jezusa.
Od września 2010 r. zastanawiałyśmy się nad kontynuacją, a jednocześnie zmianą formy spotkań. Po roku pracy byłyśmy gotowe, aby zaprosić szersze grono osób na nasze spotkania, a jednocześnie włączyć się w posługę na rzecz parafii. Nasz umiarkowany entuzjazm z powodu ogłoszenia nowego roku pracy duszpasterskiej Rokiem Biblijnym spotkał się z wielkim entuzjazmem naszego nowego księdza proboszcza, o. Pawła Pasierbka.
27 listopada, w wigilię 1 niedzieli Adwentu oraz 18 grudnia, w wigilię 4 niedzieli Adwentu odbyły się Dni Skupienia „Zasłuchani w Słowo”, połączone z kursem lectio divina. Posługę podczas tych spotkań pełnili członkowie studium biblijnego i sympatycy! Uczestniczyło w nich 45 osób. Byli też goście z Legnicy i Dzierżoniowa. Mszy św. na zakończenie Dnia Skupienia 27 listopada przewodniczył ks. Ryszard Zawadzki, biblista, wykładowca Papieskiego Wydziału Teologicznego we Wrocławiu, a dnia 18 grudnia - nasz nowy duszpasterz, o. Witold Trawka.
10-godzinny program realizowaliśmy po raz pierwszy i głównym naszym zadaniem było umożliwienie uczestnikom spotkania się z Bogiem obecnym w Jego Słowie, przygotowanie temu Słowu miejsca, choćby tak ubogiego jak betlejemska stajenka. Dużym przeżyciem dla uczestników była medytacja Ikony Słuchania, która jest doskonałą ilustracją do metody lectio divina oraz praca z samym słowem Bożym, a raczej pozwolenie na to, aby to słowo w nich pracowało i wydało plon, który można podzielić we wspólnocie wiary.
Zaproszenie
Spotkania studium biblijnego w parafii św. Ignacego Loyoli odbywają się w pierwsze i trzecie środy miesiąca o godz. 19.00 w dolnym kościele. Natomiast rekolekcje dla kobiet „W poszukiwaniu drogocennych pereł” odbędą się 11-13 marca. Będą to rekolekcje oparte na Słowie Bożym i zachęcające do pełnego i radosnego przeżywania kobiecości. Szczegółowe informacje znajdują się (lub pojawią się w najbliższym czasie) na stronie internetowej parafii www.loyola.pl
Z głębokim niepokojem i bólem przyjmujemy doniesienia o usuwaniu kluczowych symboli polskiej i chrześcijańskiej pamięci z terenu byłego niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau. Pod pretekstem „prac konserwatorskich” z przestrzeni muzeum znikają znaki, które przez dekady świadczyły o męczeństwie narodu polskiego i świętych Kościoła katolickiego. Czy w imię źle pojętej nowoczesności próbuje się pisać historię tego miejsca na nowo, wymazując z niej polskie ofiary?
Z bloku 15, miejsca szczególnego dla naszej tożsamości narodowej, zdemontowano dwie niezwykle ważne tablice. Pierwsza z nich upamiętniała bohaterów Armii Krajowej i dumnie prezentowała znak Polski Walczącej. Druga poświęcona była zamordowanym polskim harcerzom. To nie były zwykłe eksponaty – to wota ufundowane przez byłych więźniów, którzy z własnych, skromnych środków chcieli oddać hołd swoim kolegom.
Kościół katolicki wspomina dziś św. Katarzynę ze Sieny (1347-80), mistyczkę i stygmatyczkę, doktora Kościoła i patronkę Europy. Choć była niepiśmienna, utrzymywała kontakty z najwybitniejszymi ludźmi swojej epoki. Przyczyniła się znacząco do odnowy moralnej XIV-wiecznej Europy i odbudowania autorytetu Kościoła.
Katarzyna Benincasa urodziła się w 1347 r. w Sienie jako najmłodsze, 24. dziecko w pobożnej, średnio zamożnej rodzinie farbiarza. Była ulubienicą rodziny, a równocześnie od najmłodszych lat prowadziła bardzo świątobliwe życie, pełne umartwień i wyrzeczeń. Gdy miała 12 lat doszło do ostrego konfliktu między Katarzyną a jej matką. Matka chciała ją dobrze wydać za mąż, podczas gdy Katarzyna marzyła o życiu zakonnym. Obcięła nawet włosy i próbowała założyć pustelnię we własnym domu. W efekcie popadła w niełaskę rodziny i odtąd była traktowana jak służąca. Do zakonu nie udało jej się wstąpić, ale mając 16 lat została tercjarką dominikańską przyjmując regułę tzw. Zakonu Pokutniczego. Wkrótce zasłynęła tam ze szczególnych umartwień, a zarazem radosnego usługiwania najuboższym i chorym. Wcześnie też zaczęła doznawać objawień i ekstaz, co zresztą, co zresztą sprawiło, że otoczenie patrzyło na nią podejrzliwie.
W 1367 r. w czasie nocnej modlitwy doznała mistycznych zaślubin z Chrystusem, a na jej palcu w niewyjaśniony sposób pojawiła się obrączka. Od tego czasu święta stała się wysłanniczką Chrystusa, w którego imieniu przemawiała i korespondowała z najwybitniejszymi osobistościami ówczesnej Europy, łącznie z najwyższymi przedstawicielami Kościoła - papieżami i biskupami.
W samej Sienie skupiła wokół siebie elitę miasta, dla wielu osób stała się mistrzynią życia duchowego. Spowodowało to jednak szereg podejrzeń i oskarżeń, oskarżono ją nawet o czary i konszachty z diabłem. Na podstawie tych oskarżeń w 1374 r. wytoczono jej proces. Po starannym zbadaniu sprawy sąd inkwizycyjny uwolnił Katarzynę od wszelkich podejrzeń.
Św. Katarzyna odznaczała się szczególnym nabożeństwem do Bożej Opatrzności i do Męki Chrystusa. 1 kwietnia 1375 r. otrzymała stygmaty - na jej ciele pojawiły się rany w tych miejscach, gdzie miał je ukrzyżowany Jezus.
Jednym z najboleśniejszych doświadczeń dla Katarzyny była awiniońska niewola papieży, dlatego też usilnie zabiegała o ich ostateczny powrót do Rzymu. W tej sprawie osobiście udała się do Awinionu. W znacznym stopniu to właśnie dzięki jej staraniom Następca św. Piotra powrócił do Stolicy Apostolskiej.
Kanonizacji wielkiej mistyczki dokonał w 1461 r. Pius II. Od 1866 r. jest drugą, obok św. Franciszka z Asyżu, patronką Włoch, a 4 października 1970 r. Paweł VI ogłosił ją, jako drugą kobietę (po św. Teresie z Avili) doktorem Kościoła. W dniu rozpoczęcia Synodu Biskupów Europy 1 października 1999 r. Jan Paweł II ogłosił ją wraz ze św. Brygidą Szwedzką i św. Edytą Stein współpatronkami Europy. Do tego czasu patronami byli tylko święci mężczyźni: św. Benedykt oraz święci Cyryl i Metody.
Papież Benedykt XVI 24 listopada 2010 r. poświęcił jej specjalną katechezę w ramach cyklu o wielkich kobietach w Kościele średniowiecznym. Podkreślił w niej m.in. iż św. Katarzyna ze Sieny, „w miarę jak rozpowszechniała się sława jej świętości, stała się główną postacią intensywnej działalności poradnictwa duchowego w odniesieniu do każdej kategorii osób: arystokracji i polityków, artystów i prostych ludzi, osób konsekrowanych, duchownych, łącznie z papieżem Grzegorzem IX, który w owym czasie rezydował w Awinionie i którego Katarzyna namawiała energicznie i skutecznie by powrócił do Rzymu”. „Dużo podróżowała – mówił papież - aby zachęcać do wewnętrznej reformy Kościoła i by krzewić pokój między państwami”, dlatego Jan Paweł II ogłosił ją współpatronką Europy.
- Zgadzamy się, że reforma systemu opieki społecznej jest konieczna, przedyskutujmy jednak w atmosferze wzajemnego szacunku i otwartości, jak ma ona wyglądać - apelują siostry dominikanki z Domu Chłopaków w Broniszowicach. W opublikowanym na Facebooku oświadczeniu siostry odnoszą się do rozgorzałej w ostatnich tygodniach dyskusji wokół Domów Pomocy Społecznej. Zdecydowanie przeczą zarzutom o sprzeciwianie się czy też utrudnianie adopcji. Podkreślają wiarę w dobre intencje osób postulujących zmiany, a jednocześnie przekonują, że mają prawo wyrazić swoje uwagi co do projektu. Liczą na obniżenie temperatury sporu - dla dobra potrzebujących.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.
