Adam Panek przedstawił ostatnio, ukończony w ubiegłym roku, czternastoobrazowy cykl czarno - białych linorytów, objętych wspólnym tytułem "Droga Życia", nawiązujący tematycznie do Drogi Krzyżowej Jezusa Chrystusa. Autor jest absolwentem Instytutu Wychowania Artystycznego UMCS - obecnie adiunktem w Zakładzie Grafiki Warsztatowej w Instytucie Sztuk Pięknych na Wydziale Artystycznym UMCS. Zespół obrazów (30x30 cm) składających się na ten cykl był tworzony w latach 1995 - 2001 i został pokazany po raz pierwszy w całości na przełomie września i października ubiegłego roku na wystawie indywidualnej w Muzeum Archidiecezjalnym w Katowicach, następnie w Lublinie w Akademickim Centrum Kultury " Chatka Żaka" podczas listopadowej edycji XII Ogólnopolskiego Studenckiego Festiwalu Piosenki Religijnej "Żakeria 2001". "Droga Życia" prowadzi obrazami niedosłownymi - aluzyjnymi do Drogi Krzyżowej, a ich literackie tytuły pełnią rolę komentarzy - odniesień do wydarzeń stacyjnych ( ostatniego etapu Pasji Jezusa).

Pierwsza kompozycja została opatrzona podpisem "Wzburzenie umysłów - Ziarno zła". Wyłaniający się na obrazie z głębi pień drzewa kieruje nasze skojarzenie ku drzewu poznania dobrego i złego. Niedosłowność pozwala widzieć w tym obrazie ponadczasową aktualność braku odpowiedzialności człowieka, podatnego na kłamstwo burzącą harmonię jego dotychczasowej rajskiej egzystencji. "Wyruszenie w Drogę Życia" jest początkiem człowieczej, po wyjściu z raju, peregrynacji. Zaczyna się szlak lęków, strachu i zagrożeń: lew szczerzy kły, szukając kogo by pożarł. "Upadek" w obrazie trzeciej stacji ma wymiar fizyczny i duchowy - tu dokonuje się rozwinięcie upadku rajskiego z całą grozą nękania człowieka nie odstępujące go zła. Człowiek upada. Artysta - twórca płaskorzeźby Ewy z katedry w Autun (1. poł. XII w., Francja) ukazuje to wyraźnie: Ewa nie stoi pod drzewem rajskim. Pełnymi wdzięku kuszenia, jak wężowymi, malowaniami ciała, na kolanach i na łokciu czołga się, a przyłożoną do ust dłonią przesyła Adamowi konfidencjonalnie "kuszenie szatańskie" od węża, którego stała się już bezwolną pełnomocniczką. "Spotkanie" w kolejnej kompozycji przedstawia dłonie w uścisku na tle pokrytych korą słupa - pnia i belki poprzecznej krzyża. Jest to aluzja do Stworzenia - "ożywienia Adama" Michała Anioła na fresku sklepiennym watykańskiej Kaplicy Sykstyńskiej, a obrazuje spotkanie Matki w IV stacji Drogi Krzyżowej. W linorycie odpowiadającym stacji z otarciem twarzy Jezusa przez Weronikę, artysta sięgając do praktykowanych od dawna przez twórców odniesień do samych siebie prezentuje własną twarz, a tytuł " Pieczęć sumienia" i spojrzenie sobie w oczy przypomina o odpowiedzialności również przed samym sobą. Obraz dziesiąty ma w całym tym cyklu niespodziewany temat: "Unicestwienie Cmentarza Orląt Lwowskich". Droga Krzyżowa Jezusa krzyżuje się tu z Drogą Krzyżową Polski, z ofiarą jej synów. Z zaciemnionej przestrzeni wyzwalają się pion i poziom, wydobyte rozjaśnieniami i bielą. Tworzą kolejny raz w tej Drodze zarys ramion krzyża z wpisanymi w nich kilkakrotnie lwowskimi rekwizytami cmentarnymi: wijące się dróżki tej Kalwarii prowadzą pomiędzy pylonami, kolumnadą, Łukiem Triumfalnym, rysunkiem planistycznym założenia, zarysem całego cmentarza i znów pod Łuk Triumfalny, kaplicę aż po masyw Łuku w jeszcze innym ujęciu widokowym wieńczącym całość. Krzyże i srebrzysta sylwetka Krzyża Virtuti Militari "uczestniczą" w przystankach na tej Drodze. Obiekty cmentarne stają się okaleczonymi, tragicznymi "memoriami" . Kompozycja X stacji, wyróżniająca się z całego cyklu konkretem miejsca i czasu, jest łącznikiem pomiędzy "Drogą Życia", a zamierzonym cyklem stacyjnym (kontekst czasowo - narodowy), który ma być poświęcony historii Polski i drodze Narodu Polskiego aż po odzyskanie niepodległości - Zmartwychwstanie.

Credo artysty według Adama Panka: "Ubiegający się o rządy świata jawią się jako przyjaciele człowieka, ale tylko na czas im dogodny, jako twórcy porządku, wolności i dobra, ale bywają na ogół towarzyszami stołu; przychodzą do nas w porze dostatku, zaś ukrywają się w momentach kryzysowych". Artysta - moim zdaniem - może stać się przyjacielem tylko wtedy, gdy poprzez swoją sztukę będzie służył człowiekowi, ukazując mu wartości ponadczasowe. Nie może tworzyć wyłącznie dla siebie, dla własnej satysfakcji i sławy za wszelką cenę. Zatem rolą grafika, uprawiającego również reklamę i plakat, nie może być tylko zabawa w sztukę, chwilowe przeżycie zmysłowe czy rozrywka, ale musi on przemawiać do swojego odbiorcy, uwzględniając jego przekonania i stosunek do świata, poglądy religijne i moralne, a także poprzez obrazy pomagać mu rozumieć sens życia. Sztuka powinna uwrażliwiać na dobro i piękno. Artysta powinien kierować się prawdą, być wzorem pracowitości i wyróżniać się niezależną oraz konsekwentną postawą twórczą."