Nabożeństwo ekumeniczne, które miało miejsce 6 marca br. w
kościele parafialnym pw. św. Michała Archanioła w Łazach, było pierwszym
w historii miasta i gminy tego typu przedsięwzięciem. Jak podkreśla
diecezjalny duszpasterz ds. ekumenizmu, ks. prał. Jan Szkoc, potrzebę
nabożeństw ekumenicznych zaznaczył Sobór Watykański II, zaliczając
je do istoty ruchu ekumenicznego.
Mając na względzie tę potrzebę, władze gminy na czele
z burmistrzem, inż. Tadeuszem Czopem, podjęły się trudu organizacji
nabożeństwa. Powodów było wiele, ale przede wszystkim uroczystość
łączyła się z jubileuszem 10-lecia istnienia Państwowej Straży Pożarnej,
dlatego w modlitwach polecano Bogu wszystkich braci strażaków, którzy
niejednokrotnie z narażeniem własnego życia spieszą na ratunek ludziom
będącym w zagrożeniu.
Licznie zgromadzeni strażacy przeżywali w tym dniu jeszcze
jeden jubileusz - 80. rocznicę powstania Związku Ochotniczych Straży
Pożarnych. Dziekan dekanatu łazowskiego, ks. kan. Leonard Zagórski,
proboszcz parafii, witając zgromadzonych, wskazał na ogromną rolę
zawodu strażaka na przestrzeni stuleci. "Dlatego dzisiaj w sposób
szczególny pragniemy polecać Dobremu Bogu strażacką brać, by błogosławił
im w całym życiu, w trudzie codziennej pracy, w walce z żywiołem"
. Forma nabożeństwa ekumenicznego jest celowo uproszczona i składa
się z: rozpoczęcia, wezwania do Ducha Świętego, modlitwy pokutnej,
czytania Słowa Bożego, wyznania wiary, modlitw wstawienniczych, przekazania
znaku pokoju, błogosławieństwa i rozesłania wiernych. W Liturgii
oprócz tłumnie zgromadzonych strażaków, którzy przybyli z całego
województwa śląskiego, uczestniczyło wielu honorowych gości. Był
wśród nich m.in. ordynariusz sosnowiecki, bp Adam Śmigielski SDB,
zwierzchnik diecezji katowickiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego,
bp Tadeusz Szurman, przewodniczący Śląskiego Oddziału Straży Pożarnej
- ks. radca Jan Gross, ogólnopolski duszpasterz Straży Pożarnej -
ks. Adam Glajcar. W nabożeństwie uczestniczyły władze samorządowe,
wojewódzkie, miejskie, gminne i powiatowe, delegacje komend i zarządów
oraz miejskich jednostek ratowniczo-gaśniczych. Wokół ołtarza licznie
zgromadzili się duchowni. Nie zabrakło też przedstawicieli prasy,
radia i telewizji. Słowo Boże do zgromadzonych wygłosił bp Tadeusz
Szurman. Wszystkim obecnym za udział w pierwszym ekumenicznym nabożeństwie
w tym mieście serdecznie i ciepło podziękował bp Adam Śmigielski.
Swoje pięć minut mieli także zaproszeni goście. Uroczystość ubogacał
śpiewem chór parafialny "Michael". Po nabożeństwie wszyscy udali
się do Miejskiego Domu Kultury na dalszą część uroczystości.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
Konferencja prasowa zapowiadająca Dzień modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym
Dzień modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi zachęca nas do tego, aby był to czas solidarnej modlitwy, obecności, budowania dobrej wrażliwości, także w całym społeczeństwie – mówił abp Wojciech Polak, prymas Polski i delegat KEP ds. ochrony dzieci i młodzieży podczas konferencji prasowej zapowiadającej Dzień modlitwy i solidarności z Osobami Skrzywdzonymi wykorzystaniem seksualnym. W tym roku będzie obchodzony 20 lutego.
Rzecznik Konferencji Episkopatu Polski ks. Leszek Gęsiak SJ wskazał, że Dzień ten jest okazją do budowania świadomości, odpowiedzialności oraz do podejmowania działań na rzecz ochrony nieletnich i osób bezbronnych.
Ben Sira (Jezus, syn Eleazara, syn Syracha) pisze w Jerozolimie w początkach II w. przed Chr., w świecie, w którym kultura grecka mocno naciska na tożsamość Izraela. W części zwanej „pochwałą ojców” (Syr 44-50) ukazuje dzieje jako szkołę wierności. Dawid staje tu w centrum nie jako strateg, lecz jako człowiek kultu. Porównanie do tłuszczu ofiary podkreśla, że to, co najcenniejsze, należy do Pana. W Prawie tłuszcz (cheleb) bywa częścią zastrzeżoną dla Boga. Dawid zostaje oddzielony dla świętości. Autor przypomina zwycięstwa, ale zatrzymuje się na pieśni. Dawid śpiewał „z całego serca” i umiłował Stwórcę. To język czegoś więcej niż tylko talentu. Wspomnienie śpiewaków przy ołtarzu i uporządkowania świąt dotyka realnej historii liturgii Dawidowej, znanej także z Ksiąg Kronik. Wiara wchodzi w ciało wspólnoty przez modlitwę, muzykę i czas święta. Najbardziej uderza zdanie o odpuszczeniu grzechów. Syrach nie pomija upadku króla, lecz widzi w nim miejsce działania miłosierdzia. Tron otrzymuje oparcie w obietnicy Boga, a nie w bezgrzeszności władcy. Obraz rogu (qeren) oznacza moc i wyniesienie. Św. Atanazy w „Liście do Marcellina” mówi o Psalmach jako o zwierciadle serca i uczy, że człowiek bierze ich słowa na usta jak własne. Ta intuicja wyrasta z Dawida, którego Syrach pokazuje jako mistrza modlitwy. Św. Augustyn, komentując przysięgę Boga „dla Dawida”, rozpoznaje w „nasieniu Dawida” Chrystusa oraz tych, którzy do Niego należą. Przymierze króla otwiera się na lud odkupiony. Słowa o „przymierzu królów” i „tronie chwały” nawiązują do obietnicy z 2 Sm 7, w której Bóg podtrzymuje dom Dawida.
W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Zarząd Instytutu NIEDZIELA wyznaczył w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.