We wtorek 26 czerwca 2007 r. podczas uroczystych Nieszporów w Bazylice św. Pawła za Murami Ojciec Święty Benedykt XVI zapowiedział Rok św. Pawła, który jest obchodzony od 28 czerwca br. do 29 czerwca 2009 r.
Ten Apostoł Narodów - jak go później nazwano - jest ogromną siłą dla Kościoła pierwszych wieków. Jego nauczanie zawarte w rozlicznych Listach jest spójne i przekonujące, ponadczasowe i pełne żaru Ducha Świętego. Jak na św. Piotrze opiera się Kościół od strony władzy przekazanej mu bezpośrednio przez Jezusa Chrystusa, tak na św. Pawle oparta jest teologia Kościoła, interpretacja Objawienia Bożego w Osobie Jezusa Chrystusa i wynikająca z niego nauka o wierze.
Źródłem do poznania życia i działalności misjonarsko-literackiej św. Pawła są Dzieje Apostolskie i jego egzegetyczne, oparte na zasadach hermeneutyki, natchnione Listy do nawróconych przez niego na chrześcijaństwo pogan. Ze źródeł tych wynika, że Szaweł - takie bowiem było pierwotne jego imię zanim stał się apostołem Pawłem - urodził się w Tarsie w Cylicji (Dz 9,11; 21,39; 22, 3) ok. 8 r. po narodzeniu Chrystusa. W młodości Szaweł otrzymał wyższe wykształcenie w Jerozolimie w szkole Gamaliela (Dz 22, 3; 26, 4n), jednego z najznakomitszych rabbich. Gdy osiągnął 28 lat, w jego życiu nastąpił nagły zwrot - z zawziętego prześladowcy chrześcijan stał się Pawłem, najaktywniejszym Apostołem zmartwychwstałego Chrystusa, który ukazując się Szałowi pod Damaszkiem w 34 r. n.e., przykazał mu przyjąć chrzest św. po to, by móc uczynić z niego następnie żarliwego apostoła pogan (Dz 9, 3-16), którym głosił przez całe swoje dalsze życie nie tylko Słowo Boże, ale których potem - gdy już wśród nich nie przebywał - w dalszym ciągu pouczał i napominał w swoich rozlicznych Listach apostolskich: do Rzymian, Koryntian, Galatów, Efezjan, Filipian, Kolosan, Tesaloniczan, do Tymoteusza, Tytusa, Filemona i do Hebrajczyków (chociaż dzisiaj sprawa autorstwa tego listu jest otwarta). List do Rzymian pisał Paweł w Koryncie, na przełomie 57/58 r., kiedy znajdował się już w drodze powrotnej do Palestyny, wioząc z sobą dary dla ubogich chrześcijan w Jerozolimie. Właśnie z tego Listu pochodzą wybrane z kontekstu przeze mnie ad hoc niektóre jego „złote myśli”, maksymy, czy krótkie nauki: „Sprawiedliwy dzięki swej wierze, żyć będzie; Gniew Boży objawia się na wszelką bezbożność i nieprawość ludzi, którzy swoją przewrotnością dławią prawdę; Podając się za mądrych, stali się głupimi; Dlatego, człowiecze, kimkolwiek jesteś, nie masz nic na swoje usprawiedliwienie, gdy wydajesz sądy o innych; Ucisk i utrapienie spotyka każdego człowieka, który dopuszcza się zła. Chwała zaś i cześć, i pokój będą udziałem każdego dobrze czyniącego; Ty, który pouczasz innych, czemu siebie samego nie uczysz?; Ty, który mówisz, że nie wolno cudzołożyć, dlaczego sam cudzołożysz?; Prawdziwym Żydem jest ten, kto jest nim wewnątrz; Bóg jest prawdomówny, a każdy człowiek - kłamcą; Wszyscy pozostają pod grzechem; Wszyscy zeszli z drogi prostej, wszyscy stali się nieużyteczni; Cokolwiek mówi prawo, mówi do tych, którzy są pod prawem; Człowiek dostępuje usprawiedliwienia przez wiarę; Błogosławieni ci, których nieprawości zostały odpuszczone i których grzechy zostały zakryte; Błogosławiony mąż, któremu Pan nie poczyta grzechu; Jeżeli bowiem zostaliśmy pojednani z Bogiem dzięki śmierci Jego Syna wtedy, kiedyśmy jeszcze byli Jego nieprzyjaciółmi, to tym bardziej teraz, kiedy to już jesteśmy z Nim pojednani, będziemy ocaleni przez Jego życie; Przez jednego człowieka grzech przyszedł na świat, a przez grzech śmierć, i w ten sposób śmierć ogarnęła wszystkich ludzi, ponieważ wszyscy zgrzeszyli; Chrystus zmartwychwstał dzięki chwale Ojca; Pamiętajcie, że umarliście dla grzechu, ale żyjecie dla Boga w Chrystusie Jezusie; Ilekroć chcę czynić dobro, narzuca mi się zło; Duch żyje dzięki usprawiedliwieniu; Wszyscy, którzy dają się prowadzić Duchowi Bożemu, są synami Bożymi; W duchu wołamy: Abba, Ojcze!; Duch przychodzi z pomocą naszej słabości; Jeżeli sam Bóg z nami, to któż przeciwko nam?; Któż tedy zdoła nas oddzielić od miłości Chrystusa: Utrapienie? Ucisk? Prześladowanie? Głód? Brak odzienia? Niebezpieczeństwo lub miecz?; Uważają nas za owce przeznaczone na rzeź. Lecz my nad wszystkim odniesiemy zwycięstwo dzięki Temu, który nas umiłował; Żadne stworzenie nie będzie mogło oddzielić nas od Bożej miłości, która jest w Chrystusie Jezusie, Panu naszym; Sprawiedliwość osiąga się przez wiarę!; Wiara rodzi się tedy z tego, co się usłyszało, a słyszy się dzięki słowu Chrystusa; Wam zaś, poganom, mówię: jak długo pozostanę apostołem pogan, tak długo będę chlubnie spełniał moje posługiwanie; Jeżeli święte są korzenie, to i gałęzie; Jeśli się wynosisz (to pamiętaj), że nie ty podtrzymujesz korzeń, lecz właśnie korzeń ciebie; Kiedy trwasz w wierze, pamiętaj jednak, nie unoś się pychą, lecz trwaj w bojaźni; Zatwardziałość części Izraela będzie trwała tak długo, jak długo nie nawrócą się w całej pełni poganie; Nie postępujcie według wzorów tego świata, lecz starajcie się o przemianę waszych myśli, żebyście mogli zrozumieć, czego Bóg od was chce - co jest dobre, co miłe Bogu i co prawdziwie doskonałe; Nie daj się pokonać złu, lecz sam dobrem zwyciężaj zło; Sprawując władzę, boją się nie ci, którzy dobrze czynią, lecz ci, którzy czynią źle. Władza pozostaje bowiem na usługach Boga dla dobra twojego; Władzom należy ulegać nie tylko po to, aby uniknąć gniewu Bożego lecz także, by być w zgodzie z własnym sumieniem; Podążajcie za dobrem; W miłości braterskiej nawzajem bądźcie życzliwi; W okazywaniu czci jedni drugich wyprzedzajcie; Nie opuszczajcie się w gorliwości; Bądźcie płomiennego ducha; Pełnijcie służbę Panu; Weselcie się nadzieją; W ucisku bądźcie cierpliwi; W modlitwie - wytrwali; Zaradzajcie potrzebom świętych; Przestrzegajcie gościnności; Błogosławcie tych, którzy was prześladują, błogosławcie, a nie złorzeczcie; Weselcie się z tymi, którzy się weselą; Płaczcie z tymi, którzy płaczą; Bądźcie zgodni we wzajemnych uczuciach; Nie gońcie za wielkością, lecz niech was pociąga to, co pokorne”.
Wczytajmy się, więc teraz sami w ten Pawłowy List do Rzymian, by poznać całe bogactwo myśli i nauczania tego bez reszty oddanego Chrystusowi Apostoła. Powinniśmy na wzór św. Pawła przepowiadać ludziom Jezusa i podążać za Nim aż na krańce ziemi. Chodzi o taką moc głoszenia Ewangelii, która płynie z największego poznania Zbawiciela ludzkości, z całkowitego oddania się Jemu. Zechciejmy, żeby odezwał się w nas duch prawdy i gorliwego apostolstwa, byśmy potrafili nieść ludziom Słowo Boże i - jak św. Paweł - trwali w wierze przy Jezusie.