Maria Fortuna-Sudor: - Pamięta Pani okoliczności powstawania „Jasia”?

Agnieszka Socha: - Jakieś pół roku przed wydaniem pierwszego numeru tygodnika zostałam zaproszona na spotkanie z osobami pragnącymi stworzyć dla dzieci czasopismo wprowadzające w tematykę religijną. Każdy miał pomysły dotyczące zarówno treści, jak i formy. To również wtedy padło przysłowie-argument: „Czego się Jaś nie nauczy, tego Jan nie będzie umiał”, a przy okazji został rozwiązany problem tytułu. Potem przez kolejne miesiące pomysły się krystalizowały, a 19 października 1997 r. ukazał się 1. numer „Jasia”.

- Realizację jakich celów, oprócz katechizacji, zakładali sobie twórcy katolickiego tygodnika?

- Katechizacja jest mocno zintegrowana z wychowywaniem. Stąd np. spotkania z Jasiem opowiadającym o swojej rodzinie, o problemach i przeżyciach, które mogą się zdarzyć w każdym domu. Staramy się również wywierać wpływ na rozwój czytelników, którzy poznają m.in. wiadomości o otaczającym świecie, a dzięki grom, zagadkom, wycinankom, malowankom kształcą różne umiejętności i rozwijają zdolności oraz uczą się interesująco i twórczo spędzać czas.

- Jak Pani ocenia realizację założeń z dziesięcioletniej perspektywy?

- Porównujemy efekty sprzed dziesięciu lat z tym, co robimy teraz. Z perspektywy mijającego czasu widać, jak zmienia się tygodnik. Myślę, że najlepiej ocenią to rodzice czytelników. Istotne jest również, jak na „Jasia” reagują przedszkolaki, czy chcą go czytać. Sądzę jednak, że nadrzędny cel - aby dostarczyć dzieciom z rodzin katolickich periodyk poruszający tematykę religijną, której nie znajdą w laickich czasopismach - udało się zrealizować. To trudne zadanie poruszać tematy religijne w sposób zrozumiały dla przedszkolaków. Początkowo staraliśmy się np. opisywać kolejne święta z roku liturgicznego, obecnie czynimy to w cyklu „Z życia małego chrześcijanina”. Opowieści ułatwiają przedszkolakom zrozumienie m.in. Ewangelii, sensu liturgicznych świąt. Nie mniej istotne są przykłady prostych, dziecięcych modlitw, wierszyki o tematyce religijnej. Od początku założyliśmy, że będziemy przybliżać i utrwalać pamięć o słudze Bożym Janie Pawle II i w tym jesteśmy konsekwentni. Wciąż staramy się uatrakcyjniać tygodnik. Stąd dodatki. Warto wymienić cykl legend Ewy Stadtmüller. Maluchy mogą książeczki zbierać w dołączony do jednego z numerów segregator. Atrakcją są płyty CD. Jeśli już dziecko musi korzystać z komputera, to warto, aby otrzymało tą drogą katolickie treści. Na dołączanych płytkach znajdują się animowane opowieści o świętych, słuchowiska, piosenki religijne. Dodam, że w 2006 r. na XXI Międzynarodowym Katolickim Festiwalu Filmów i Multimediów w Niepokalanowie krakowskie Wydawnictwo AZ, które wydaje „Jasia”, za płytki „CD Jaś” i „CD Dominik” otrzymało I nagrodę w kategorii środków multimedialnych.

- Z kim konsultujecie tematy kolejnych numerów, ich sposób redagowania, ilustrowania?

- Tak się szczęśliwie składa, że redakcja „Jasia” mieści się tuż obok przedszkola, które prowadzą Siostry ze Zgromadzenia Córek Bożej Miłości. Istnieje więc możliwość konsultowania tematów zarówno z s. Zofią Szymanek, autorką części tekstów, jak również z siostrami wychowawczyniami. Ich uwagi i podpowiedzi są bardzo cenne. Podobnie jak opinie czytelników, a zwłaszcza ich rodziców. Oni również mają wpływ na zmiany. Jako przykład podam malowanki. Początkowo umieszczaliśmy je w „Jasiu”. Jednakże okazało się, że na papierze, na którym drukowane jest czasopismo, dzieciom trudno starannie kolorować obrazki. Ta informacja sprawiła, że kolorowanki są do numerów dodawane jako odrębne książeczki.

- Wszyscy wiemy, że media mają duży wpływ na wychowanie. Jakim siedmiolatkiem może być dziecko, które przez kilka lat co tydzień spotyka się z „Jasiem”?

- Zawsze uważaliśmy, że najważniejszą rolę w wychowaniu ma dom. Zadaniem tygodnika jest kształtowanie zainteresowań tematyką biblijną. Zakładamy, że rodzice, dziadkowie, kupując „Jasia”, wspólnie z dziećmi go czytają i omawiają zaproponowane tematy. Podobnie z dodatkami: jeśli jest to np. gra planszowa, to dla rodziny okazja, aby się bawić, a jeśli płyta z kolędami - aby śpiewać. To służy budowaniu więzi, a od nich tak wiele zależy w dalszym życiu. Ponadto przedszkolak już na tym etapie zyska świadomość, że życie rodziny, kościoła, parafii to nie są dwa odrębne światy. Po za tym czytelnik będzie miał za sobą naukę poznawania literek, cyferek, rozwinięty zmysł obserwacji, a dzięki przeczytanym baśniom, legendom, opowieściom i opowiadaniom na pewno rozwinie się jego wyobraźnia, wzbogaci słownictwo. Mamy nadzieję, że gdy przedszkolak „wyrośnie” z „Jasia”, to lektura prasy nadal będzie mu sprawiała przyjemność, i że z bogatej oferty periodyków skierowanych do dzieci wybierze te, które również poruszają treści religijne. Oczywiście, tutaj znów ważna jest rola rodziców!