- Nie można było w innym miejscu odprawić Kapłańskich Zaduszek jak właśnie tutaj, w Wyszkach, bowiem trzech kapłanów, którzy odeszli w tym roku do Pana, posługiwało wśród wiernych tej parafii: Ksiądz Zygmunt, Ksiądz Marian i Ksiądz Stanisław - w czwartkowy wieczór 8 listopada tymi słowami proboszcz parafii św. Andrzeja Apostoła w Wyszkach ks. dr Andrzej Ulaczyk zaprosił licznie przybyłych kapłanów (wśród których byli dziekani, proboszczowie i prefekci z całej diecezji drohiczyńskiej) oraz wiernych do wspólnej modlitwy i udziału w Mszy św. żałobnej, zwanej Kapłańskimi Zaduszkami, za zmarłych kapłanów diecezji drohiczyńskiej.
Jak ważna jest ta modlitwa, podkreślił także bp Antoni Dydycz, który przybył do wyszkowskiej świątyni, aby przewodniczyć Liturgii, podczas której homilię wygłosił wikariusz generalny diecezji drohiczyńskiej ks. prał. dr Stanisław Ulaczyk. Na wstępie swojej nauki Ksiądz Prałat krótko, ale jakże ciepło wspomniał tych, za których się modliliśmy. Opisał swoje związki z kapłanami pracującymi w parafii wyszkowskiej, a których nie ma już wśród nas. Bóg zabrał ich do siebie nagle (tak jak ks. Zygmunta Niewiarowskiego) lub po długiej i wycieńczającej chorobie (jak księży Mariana Świerszczyńskiego i Stanisława Trochimiaka).
Wspomniał również pierwszego proboszcza wyszkowskiego - ks. Andrzeja z 1457 r., a także księży: Izydora Niedroszlańskiego, Tomasza Miłkowskiego, Józefa Gaudę, Mariana Świerszczyńskiego i Zygmunta Niewiarowskiego. Wszyscy oni pracowali jako proboszczowie wyszkowskiej parafii, wszyscy też swoje życie poświęcili na służbę Temu, który ich wybrał.
Ks. Ulaczyk mówił o więzi w kapłaństwie, która zobowiązuje do pamięci także za zmarłych. Naszą modlitwą „ogarniamy wszystkich zmarłych w diecezji drohiczyńskiej. Po 5 czerwca 1991 r., po powołaniu diecezji przez Jana Pawła II w Białymstoku, tę listę otworzyli ks. prał. Jan Zieja i ks. Kazimierz Marciszewski, a zamknął na dzisiaj ks. Marian Świerszczyński. W tym czasie zmarli dwaj biskupi Władysław Jędruszuk i Jan Chrapek, pomocniczy biskup diecezji w latach 1992-94. Wspominamy kapłanów z diecezji pińskiej i siedleckiej, pracujących na terenach obecnej diecezji drohiczyńskiej. Modlitwą sięgamy daleko w historię. W sercach nosimy dziedzictwo Kościoła, który na tych ziemiach miał tak bogatą przeszłość”.
Następnie Ksiądz Stanisław skupił się na nadprzyrodzonym wymiarze kapłaństwa, ukazał w piękny sposób znaczenie tego sakramentu dla Kościoła oraz powołanie jako szczególny znak Chrystusowej łaski. Kapłan jako ten, który odpowiedział „tak” na Jezusowe wezwanie, staje się Jego świadkiem i głosicielem orędzia Dobrej Nowiny, idzie, „by przynosić owoce”.
Aby ukazać piękno sakramentu kapłaństwa, zarysować niejako jego teologię, kaznodzieja odwołał się do słów z wybranej na tę Mszę św. i odczytanej perykopy z Ewangelii według św. Jana, w której Jezus mówi: „Jest wolą Tego, który Mnie posłał, abym ze wszystkiego, co mi dał, niczego nie stracił, ale żebym to wskrzesił w dniu ostatecznym” (J 6, 39). Kapłan włączony w misję Jezusa ma nieustannie trwać w Jego nauce, w zachowaniu jej w swoim życiu, w przepowiadaniu; ma „wszystko troskliwie zachować, żadnej prawdy nie zgubić, żadnej nie pomniejszyć, żadną prawdą nie żonglować”. Misja kapłana to misja proroka i stróża, zwłaszcza w czasach obecnych, kiedy to człowiek rozumem próbuje ogarnąć Boży porządek. W tym wypełnianiu misji prorockiej kapłan nie może zapominać o człowieku, bo wolą Chrystusa jest, by nikogo nie stracić, ale by On mógł każdego „wskrzesić w dniu ostatecznym”.
W dalszej części homilii kaznodzieja zwrócił uwagę na swoisty „apel” Jezusa: „To bowiem jest wolą Ojca mego, aby każdy, kto widzi Syna i wierzy w Niego, miał życie wieczne. A Ja go wskrzeszę w dniu ostatecznym” (J 6, 40). Jest wolą Ojca, aby każdy, kto widzi Jezusa i wierzy w Niego, miał życie wieczne. Jest to apel, abyśmy prosili o łaskę wiary, o dar odnalezienia w Kościele Jezusa Chrystusa, o dar ducha modlitwy i kontemplacji. Idąc tropem woli Jezusa, odczytując znaczenie Jego słów, Ksiądz Prałat wskazał na przepiękny dialog: „Filipie, patrz na mnie, a dostrzeżesz Ojca. Filipie: Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (por. J 14, 8-10) - tę analogię można też przenieść na kapłanów jako uosobienie Jezusa Chrystusa przez sakrament kapłaństwa, tak więc: „Filipie, kto ciebie widzi, Mnie widzi”. Kapłan, będąc wybrany i powołany przez samego Chrystusa, staje się widzialnym Jego znakiem: Filipie, kto ciebie widzi, widzi samego Syna Bożego, widzi Boga-Człowieka. Z wiarą patrząc na kapłana, możemy zobaczyć samego Mistrza. I nie trzeba tu szczególnych cudów, wystarczy tylko (a może „aż”) łaska wiary, którą możemy wyprosić przez modlitwę, kontemplację i wolę odwrócenia się od zła. W tym mają nam pomagać kapłani, wybrani i dani nam przez Jezusa do pomocy, aby mógł „wszystkich wskrzesić w dniu ostatecznym”, bo przecież „niczego nie chce utracić”.
Na zakończenie Mszy św. bp Dydycz jeszcze raz prosił o modlitwę za zmarłych kapłanów, polecił Bożemu miłosierdziu wszystkich wymienionych wcześniej, a także br. Adama Krajewskiego, który posługiwał w Serpelicach. Podziękował gorąco wszystkim przybyłym braciom w kapłaństwie oraz wszystkim wiernym. W sposób szczególny Ksiądz Biskup podziękował Księdzu Andrzejowi - proboszczowi wyszkowskiemu i Księdzu Romanowi - prefektowi za zaproszenie do Wyszek, przygotowanie Liturgii i wspólną modlitwę. Tego wieczoru modlitwa „Anioł Pański” odśpiewana na zakończenie Kapłańskich Zaduszek brzmiała szczególnie, tak jak teksty liturgiczne i Nieszpory żałobne śpiewane chóralnie przez zebranych kapłanów pod przewodnictwem prefekta parafii topczewskiej - ks. Piotra Wróblewskiego.