Agnieszka Małecka : - Jak powstała Fundacja „Mam marzenie”? Zdaje się, że jej pomysł zrodził się po raz pierwszy w Stanach Zjednoczonych...

Anna Opasińska: - Tak. Wszystko zaczęło się w roku 1980 r. w Arizonie od Chrisa, chłopca, który umierał na białaczkę. Jego mama wraz z przyjacielem i oficerami Departamentu Bezpieczeństwa Drogowego postanowili wypełnić największe marzenie Krzysia, którym było zostać policjantem drogówki. Zmobilizowali wszystkie swoje siły i fundusze. Zorganizowali dla niego przelot helikopterem patrolowym, przejazd na motocyklu. Krzyś zdał test, dostał skrzydełka, które potem zawisły w szpitalu, w którym zapadł w śpiączkę. Dostał czapkę z logo, identyfikator, specjalnie dla niego szyty mundur. Kiedy zmarł 3 maja 1980 r. zorganizowano dla niego pogrzeb z wszelkimi policyjnymi ceremoniałami. Z tego zrodziła się idea spełniania marzeń innych, ciężko chorych dzieci.

- Jak to się stało, że również w Polsce takie dzieci mogą realizować swoje marzenia?

- Tym, który przeniósł na grunt polski idee amerykańskiej Fundacji „Make-A-Wish” jest Piotr Piwowarczyk. Mieszkając 15 lat w USA, działał w niej jako wolontariusz. W Polsce działamy od 2004 r. Może to nie jest zbyt długo, ale do tej pory spełniliśmy marzenia 1208 dzieci. To jest sukces dla fundacji, a z godziny na godzinę ta liczba się powiększa. Dzisiaj właśnie (18 października) moi koledzy z oddziału warszawskiego fundacji spełniali marzenie chorego chłopca, ja w niedzielę jadę spełniać marzenie mojego marzyciela.

- Jakie są to marzenia?

- Mamy 4 typy marzeń, które spełniamy dzieciom. Pierwszy typ określamy jako „chciałbym dostać”. Dzieci proszą często o laptopy, kamery cyfrowe, sprzęt elektroniczny czy nawet o zwierzątko. Wszystkie marzenia są spełniane, nawet jeśli to jest np. traktor z akumulatorem czy biały koń. Drugi rodzaj marzeń, to „chciałbym być”. To jest najpiękniejsze zadanie dla wolontariusza, bo sam staje się dzieckiem i spełnia swoje marzenia. Np. miałyśmy dziewczynkę, która chciała być księżniczką. Wtedy wolontariuszki mogły się przebrać za damy dworu i razem się z nią bawić. Przy tym rodzaju marzenia tak naprawdę bawimy się wszyscy. Kolejnym marzeniem jest „chciałbym spotkać”. Tutaj przykładem jest wyjazd chorego Rafała do Ojca Świętego w 2004 r. Ostatnia kategoria marzeń to „chciałbym zobaczyć”. Np. jedna z naszych podopiecznych, chora Ania, chciała zobaczyć delfinarium na Majorce.

- Czy zdarzały się jakieś wyjątkowo zaskakujące marzenia i takie, których nie dało się zrealizować?

- Tak naprawdę wszystkie marzenia są w jakiś sposób zaskakujące. Człowiek przecież nie jest w stanie przewidzieć, że dziecko 4-letnie wymyśli sobie, że chce być księżniczką Fioną. I to jest właśnie przepiękne, że dzieci nas za każdym razem zaskakują.
Do tej pory też nie mieliśmy marzenia, którego nie moglibyśmy zrealizować (oczywiście mam na myśli takie marzenia dzieci, które spełniały warunki konieczne do tego, by dziecko mogło być zakwalifikowane do programu FMM). Natomiast jeśli chodzi o marzenia związane ze spotkaniami ze znanymi, sławnymi ludźmi, nie zdarzyło się, by ktokolwiek z nich zgłaszał jakiś sprzeciw, albo nawet kazał się prosić. Ludzie są ogromnie życzliwi dla dzieci, zwłaszcza dla tych, których życie jest zagrożone.

- W jakim wieku są „marzyciele”?

- Granica wieku dzieci kwalifikujących się do programu fundacji jest od 3. do 18. roku życia, podobnie jak w amerykańskiej fundacji. W wyjątkowych sytuacjach są to dzieci poniżej 3. roku życia, ale muszą być spełnione 2 ściśle określone warunki. Po pierwsze, dziecko musi mieć zdolność werbalną, musi podzielić się z nami swoim marzeniem (nawet poprzez narysowanie nam swojego marzenia). Po drugie, lekarz prowadzący musi stwierdzić u dziecka stan krytyczny.

- Jak można zgłosić dziecko do programu?

- Wolontariusze nie mogą sami zgłaszać dzieci. Do nas trafiają już wypełnione ankiety. Natomiast zgłaszać mogą wszyscy. Często jest tak, że to lekarze, psycholodzy zgłaszają swoich pacjentów, bądź rodzice - przez kontakt z innymi rodzicami, którzy zetknęli się z fundacją. To się odbywa na zasadzie poczty pantoflowej. Każdy sobie przekazuje informacje o dokonaniach fundacji, dzieli się nimi. Więcej szczegółowych informacji o fundacji można znaleźć na stronie internetowej www.mammarzenie.org - tam dowiedzą się Państwo więcej, oraz mają szansę pobrać ankietę zgłoszeniową, którą, zaznaczam, należy wysłać pocztą, nie drogą mailową.

- Co daje praca w takiej fundacji?

- Dla mnie nie ma lepszej nagrody niż uśmiech dziecka, którego marzenie zostało spełnione. Nie ma nic większego ponad moc dziecięcego uśmiechu. W fundacji, za sprawą tych wyjątkowych dzieci odnajduję sens mojego życia. Może to banalne, ale prawdziwe. Te dzieci mają bardzo bogate wnętrze, bo znacznie wcześniej dojrzewają. Nie lubią litości. Chcą, żeby traktować ich normalnie, chcą być dostrzegane, a nie wyróżniane. One po prostu potrzebują przyjaciół, a my zwyczajnie staramy się zasłużyć sobie na to miano. I nawet nie wiemy, kiedy stajemy się sobie bliscy, w pewien wyjątkowy jedyny w swoim rodzaju sposób.

- Jak pani trafiła do tej fundacji?

- Po raz pierwszy zetknęłam się z fundacją poprzez spot reklamowy. Potem działałam trochę w innej fundacji, ale to wciąż nie było to. Więc szukałam dalej, by w końcu trafić tam, gdzie odnajduję sens życia. W Fundacji „Mam marzenie” jestem już od ponad pół roku. Zajmuję się bezpośrednim kontaktem z marzycielami, kontaktem z mediami, a także promocją. A poza tym, wierzę, że dobro powraca, i pewnego dnia spełni się moje marzenie, a moim największym marzeniem jest założenie w przyszłości własnej fundacji.