Wjeżdżających do Ożarowa wita herb miasta - rodowy znak Ożarowskich „Rawicz”. Przedstawia on pannę w koronie z włosami rozpuszczonymi, ubraną w czerwoną lub białą sukienkę. Siedzi ona na czarnym, biegnącym w lewą stronę niedźwiedziu i ma ręce podniesione do góry. Pod herbem widnieje data 1569 rok - to właśnie 12 lutego 1569 r. król Zygmunt August zezwolił dziedzicowi Wyszmontowa i Sulejowa Józefowi Ożarowskiemu na założenie miasta na prawie magdeburskim, wśród lasów należących do wsi Wyszmontów. Od nazwiska założyciela miasto zostało nazwane Ożarowem i było własnością prywatną, która przechodziła z rąk Ożarowskich, w ręce Alberta Barskiego, potem Karskich. W historię tego miejsca wpisują się różne wydarzenia, z których kalwińskie „burze” stanowią niezwykle barwne, legendarne wręcz opowiadania - źródła kościelne podają, że „Jan z Przeworska wywłoka od Franciszkanów, kalwińskie błędy tu rozsiewał...”, a następnie „w czasie żniw zarządzeniem Bożym zginął od pioruna wraz z psem”. Ale Matka Boża zapragnęła właśnie w Ożarowie zamieszkać. Czekała cierpliwie długimi wiekami, żeby w naszych dniach przygarniać tutaj rodziny: Matka Boska Różańcowa, opiekunka i wychowawczyni rodzin, zagrożonych w swoim właściwym funkcjonowaniu.
W parafialnej świątyni wita w swoim obrazie wszystkich wchodzących. Od 1883 r., kiedy ks. Michał Kuczepiński - ówczesny proboszcz Ożarowa, obraz Matki Bożej od sandomierskich dominikanów sprowadził, nieprzerwanie do dzisiaj miłość do różańcowej modlitwy w Ożarowie i okolicach ożywia i rozpala. Proboszcz ks. Stanisław Szczerek, który dla Ożarowa i obrazu zasługi ma ogromne, w latach 1997-98, przeprowadzając wiele prac konserwatorskich, przywrócił ożarowskiej Matce pierwotny, piętnastowieczny wygląd. Z przedziwną pasją i miłością opowiada ks. dr Szczerek o dziejach tej niezwykłej Ikony, której początki sięgają czasów Kazimierza Jagiellończyka i Zbigniewa Oleśnickiego - najprawdopodobniej w latach 1450-60 w Krakowie powstała kopia zaginionego wizerunku, którą Oleśnicki sandomierskim dominikanom ofiarował. Przez prawie cztery wieki obraz Matki Bożej, który przemalowano, znajdował się w sandomierskim klasztorze św. Jakuba, aby przywędrować do Ożarowa, gdzie różańcowe bractwa z radością swoją Matkę przyjęły.
Tak jak dla Ożarowa ważna jest data 1569 r. - tak parafialna świątynia, a od niedawna sanktuarium, ma swoje szczególne dni: 3 października 1998 - to jedna z takich dat: odnowiony obraz bp Marian Zimałek uroczyście wprowadza w procesji do kościoła. Spoglądając z boku głównego ołtarza, Matka Boża Ożarowska czeka na swoją kaplicę, która zostanie wybudowana w nawie południowej. Inną ważną datą w dziejach obrazu stanowi 2 marca 2007 r., kiedy to biskup ordynariusz Andrzej Dzięga ustanawia Sanktuarium Matki Bożej Różańcowej Królowej Rodzin. Czeka z niecierpliwością Ksiądz Proboszcz, czekają ożarowscy czciciele na jeszcze jedną datę - 2 września 2007 r., kiedy to nastąpi uroczysta koronacja Obrazu papieskimi koronami, poświęconymi w 1999 r. przez Jana Pawła II. Dlatego też od kilku lat trwają nieprzerwanie prace. Staraniem Księdza Proboszcza rozbudowywany jest kościół, wybudowana dzwonnica, kaplica Zmartwychwstania, dokonano architektonicznego uformowania wzgórza, a co najważniejsze - propaguje się kult Matki Bożej Różańcowej po całej diecezji i poza nią. Otwiera gościnne podwoje plebanii i sanktuarium dla diecezjalnych ojców duchownych, moderatorów Duszpasterstwa Rodzin, księży, grup, pielgrzymek, wszystkich, którzy do Ożarowskiej Matki przyjeżdżają, aby z Jej rąk zabierać Jezusa w swoje życie.
Zdziwiłyby się wieki, patrząc na „dzisiaj” Ożarowa. Dziwiliby się na pewno „właściciele” drewnianego modrzewiowego kościoła, który w 1659 r. bp Oborski, sufragan krakowski, w Ożarowie święcił, zacierając ślady kalwińskiego użytkowania. I z pewnością zdziwiliby się ci, którzy jeszcze w 1989 r., z powodu złego stanu technicznego kościoła, postanowili go zamknąć dla kultu i rozebrać. Matka Boża miała najwidoczniej zupełnie inne plany, które realizowała powoli, acz skutecznie dłońmi, głową i sercem ks. Stanisława Szczerka. I pewnie też sam Ksiądz Proboszcz nie umiałby wytłumaczyć, jak to możliwe, że w tak krótkim czasie można było takich „cudów” dokonać: kościół uratować, prac tyle wykonać i naukowo się rozwijać, wieńcząc swoje pasje tytułem doktora teologii. Matka Boża Ożarowska wie na pewno, jak to możliwe - ale sekret zdradzić może jedynie tym, którzy na kolanach przed Nią, w Jej nowym sanktuarium, potrafią słuchać, jak bije Jej matczyne serce, którym z tego miejsca pragnie ogarnąć wszystkich.