Biskupi Mieczysław Cisło i Artur Miziński udzielili 5 maja 15 alumnom Wyższego Metropolitalnego Seminarium Duchownego w Lublinie święceń diakonatu. Uroczystość odbyła się w sanktuarium św. Anny w Lubartowie i parafii Najświętszej Maryi Panny Matki Kościoła w Świdniku.
Chrystus dla nieustannego pomnażania dobra i osiągnięcia przez człowieka zbawienia ustanowił w Kościele różne posługi. Apostołów i ich następców, to znaczy biskupów, uczynił uczestnikami swego uświęcenia i posłannictwa i dał im władzę, dzięki której pasterzując Ludowi Bożemu w sposób wolny i uporządkowany, realizują powierzone im zadania. W tym pasterzowaniu pomagają im osoby, które w sposób prawomocny, czyli poprzez święcenia, wypełniają powierzoną im misję.
Sobór Watykański II wyraźnie zaznacza, że sakrament święceń obejmuje trzy jego stopnie, mianowicie: episkopat, prezbiterat i diakonat. Z kolei w Katechizmie Kościoła Katolickiego czytamy: „Urząd kościelny, przez Boga ustanowiony, sprawowany jest w różnych stopniach święceń przez tych, którzy od starożytności już noszą nazwę biskupów, prezbiterów i diakonów”. Nauka katolicka, wyrażona w liturgii, Urząd Nauczycielski i stała praktyka Kościoła uznają, że istnieją dwa stopnie uczestniczenia w kapłaństwie Chrystusa: episkopat i prezbiterat. Diakon jest przeznaczony do pomocy im i służenia. Nauka katolicka przyjmuje jednak, że zarówno dwa stopnie uczestnictwa w kapłaństwie, jak i stopień służby, są udzielane za pośrednictwem aktu sakramentalnego nazwanego «święceniami», to znaczy przez sakrament święceń” (KKK 1554).
Diakonat jest integralną częścią trójstopniowego sakramentu święceń. Zostaje udzielony przez nałożenie rąk biskupa na kandydata do diakonatu i odmówieniu modlitwy konsekracyjnej. Dlatego też posługa diakonatu w Kościele jest ucieleśnieniem wspólnoty z Bogiem i z Jego ludem. W jedności z biskupem oraz jego prezbiterium diakon staje się ogniwem łączącym Kościół hierarchiczny z Ludem Bożym. Poprzez nałożenie rąk biskup wyświęca diakona „nie dla kapłaństwa, lecz dla posługi”.
Umocnieni łaską sakramentalną diakoni służą Ludowi Bożemu w posłudze liturgii, słowa i miłości. Poprzez święcenia diakonatu realizuje się jeden z wymiarów urzędu biskupa - posługiwanie Kościołowi. Posługa diakona wiąże się z posługą słowa, pastoralną i charytatywno-społeczną. Inaczej rzecz ujmując, diakon poprzez łaskę święceń ma prawo głoszenia słowa Bożego, przewodniczenia nabożeństwom i modlitwom wiernych, udzielania chrztu, przechowywania i rozdzielania Eucharystii, asystowania i błogosławienia w imieniu Kościoła związków małżeńskich, zanoszenia Wiatyku umierającym, udzielania sakramentaliów, przewodniczenia obrzędom żałobnym i pogrzebowym. Nie wolno mu jednak sprawować Eucharystii.
Obowiązki, wypływające z posługi diakonatu, można streścić w słowach św. Polikarpa: „Pełni współczucia, gorliwości, żyjący według prawdy naszego Pana, który stał się sługą wszystkich”.