- Mimo postępu cywilizacyjnego następuje degradacja duchowa, moralna i ekonomiczna społeczeństwa. Spotyka się coraz wiecej załamanych matek, które w pracy w obawie przed zwolnieniem nie mogą ujawnić radosnej nowiny o poczęciu dziecka, wzrasta skala problemów starszych, schorowanych ludzi, stojących często przed dylematem wykupienia lekarstwa czy żywności, niepokojów młodych małżeństw niemających perspektyw na rozwój rodziny - mówiła Maria Bienkiewicz z Fundacji Obrony Życia „Nazaret” przy Episkopacie Polski, która od 24 lat zajmuje się obroną życia. Na spotkaniach z młodzieżą propaguje stosowanie naturalnych metod planowania rodziny, duchową adopcję poczętego dziecka, post i modlitwę. Przestrzega dziewczęta przed naiwnością, kierującą się mitem dorosłości mierzonej rozpoczętym współżyciem, mówi o poszanowaniu własnej godności, tak często niszczonej trendem narzuconej mody. Zwraca też uwagę na inne współczesne dramaty, jak niszczenie trwałości rodziny, szerzenie antykoncepcji i tendencji do wprowadzenia eutanazji.
Ks. Tomasz Duszkiewicz prowadzący spotkanie przypomniał, że historia życia każdego z nas rozpoczęła się pod sercem matki, z dala od zgiełku świata. Cudowny proces rozwoju trwający 9 miesięcy sprawił, że z mikroskopijnych komórek rodzicielskich przeobrażaliśmy się w osobę oczekującą na moment narodzin. - Niestety, nie wszystkim poczętym dzieciom było i w chwili obecnej jest dane przyjść na świat - mówił.
Aborcje dokonywane są w różnym okresie prenatalnym. - Aby zabić dziecko - mówiła dr Bienkiewicz - wystarczy umówić się telefonicznie z aborterem (potwierdzają to świadectwa kobiet). Często wmawia się kobietom, co jest oczywistym kłamstwem, że ciąża jest zagrożeniem dla życia kobiety, a aborcja metodą planowania rodziny i wyzwolenia kobiety. Młodym dziewczętom i matkom zapisuje się środki antykoncepcyjne i wczesnoporonne. Wobec tych tendencji obrońcy życia są bezsilni, ponieważ mają ograniczone możliwości skutecznego działania. Przez kilkadziesiąt lat obowiązywania ustawy aborcyjnej nastąpiła straszna degradacja sumień ludzkich, wyrażająca się nieraz w wyśmiewaniu i poniżaniu matek i kobiet mających niepełnosprawne i chore dzieci.
- Nas, obrońców życia, przeraża obecna degradacja moralna wśród dzieci i młodzieży, haniebne traktowanie ciała dziecka wyrzucanego najczęściej na śmietnik bądź - jak ma to miejsce na Zachodzie - przeznaczanego do produkcji kosmetyków czy tzw. ekologicznego asfaltu. Dlatego też nasza fundacja w październiku 2005 r. dokonała w Warszawie pierwszego uroczystego zbiorowego pogrzebu dzieci nienarodzonych pod przewodnictwem ks. prał. Zdzisława Peszkowskiego. Polskie prawo pozwala na grzebanie każdego dziecka niezależnie od wieku. Choć nikt nie wiedział, że ten pogrzeb się odbędzie, to wkrótce informację o pochówku podało w 70 językach Radio Watykańskie - mówiła obrończyni życia.
- W uroczystość Wszystkich Świętych 2006 r. w miejscu pochówku przy kościele pw. św. Katarzyny na cmentarzu Służewskim w Warszawie dokonaliśmy odsłonięcia i poświęcenia pomnika Pamięci Dzieci Utraconych - przypomniała p. Maria. - Autorką pomnika jest włoska architekt, której prace znajdują się na wielu cmentarzach świata. Pomnik przedstawia Matkę Bożą tulącą dzieci. Twarze figur pozbawione są rysów, aby w ten symboliczny sposób mogli się w nich odnaleźć wszyscy, których udziałem było doświadczenie utraty nienarodzonego dziecka. Takie symboliczne pogrzeby odbyły się już m.in. w: Łodzi, Chojnicach, Zielonej Górze. Trwają przygotowania do następnych.
Prelegentka podkreśliła, że w celu „usprawiedliwienia” aborcji jej zwolennicy często wyszukują różne pseudomedyczne przyczyny, a autorzy wystaw ukazujących tragizm aborcji pociągani są do odpowiedzialności karnej. A przecież Światowa Organizacja Zdrowia w ciągu roku rejestruje od 50 do 70 mln dzieci zabijanych w wyniku aborcji, przy czym dane te nie obejmują podziemia aborcyjnego. Dla porównania w ciągu 6 lat trwania II wojny światowej na całym świecie zginęło 50 mln ludzi z przerażającą liczbą zabijanych dzieci. O wiele gorszy jednak wydaje się brak poczucia winy w narodzie za dokonane zbrodnie. Stad też, zdaniem prelegentki, potrzebny jest narodowy rachunek sumienia, ponieważ „naród, który zabija własne dzieci, staje się narodem bez przyszłości” (Jan Paweł II).
Zainteresowanie katechezą było tak olbrzymie, że grupka młodzieży w godzinach popołudniowych uczestniczyła raz jeszcze z własnej inicjatywy w spotkaniu z p. Marią, zapewniając ją, że poprzez działalność Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży aktywnie włączy się w obronę życia dzieci nienarodzonych.